Panik Atak Sürecim

Merhaba benim 6 yaşımda kolumu feci bir şekilde kırmam ve çatlatmam ile birlikte panik atak sürecim başladı, pek hatırlamıyorum ama geriye bakınca atlattığım şeyin panik atak olduğunu biliyorum. Her ne kadar hatırlamasam da o zaman diliminde gittiğim yüzme kursunda herkesin ikinci ya da üçüncüye geçerken benim ilk kurda kaldığımı biliyorum. Çünkü suyun içine kafamı soktuğum an panik yaşıyordum, çıkmam gerektiğini hissediyordum. Bilinçsiz bir ailem vardı demek ki, farketmediler.

Sonra liseye geçtiğim yaz taşınma vs derken günlerce süren hayatımı berbat eden bir panik atak silsilesi yaşadım. Resmen ataklarım sürekliydi, sanki dünya başıma yıkılmıştı. Kolum uyuşuyor, kalbim ağrıyor, nefesim düzensiz ve uyuyamıyordum. Umutsuzlukla dolu bir balonun içinden bakıyordum sanki dünyaya. Her şey kapkaranlıktı. Aklımı toplayamıyor ve panik halinde dolaşıyordum. Sürekli çığlık atıp koşma dürtüsü yaşıyordum. Hani filmlerde katili gördüğü zaman insanların verdiği tepki var ya. Işte o benim için sürekliydi. Ki bu dönem herhalde 2 haftaya yakın sürdü.

Yine bir şekilde atlattım. Sanırım yeni ortam falan derken geçmiş bir şekilde. Ama 12.sınıfa geçtiğimde tekrar başladı bu ataklar. Hem mutlu değildim hem de sınav stresi vardı çünkü. Araştırmaya başladım internetten. Nedir, nasıl geçer? Ama belirtileri okuduğum an panik atak krizi geçiriyordum -.- Nedeni ise o belirtileri yaşamaktan korkmam, böylece panik olmamdı. Saçmaydı ama mantıklı düşünemiyor insan işte o krizler geldiğinde, olmuyor bir şekilde.

Eh, yine de devam ettim ve azar azar bilgi toplarken bir süre sonra alıştım bu duruma da. Nefes egzersizleri yaptım ama en büyük kurtarıcım diziler, filmler, kitaplar, animeler oldu. Bu şekilde düşünmeyi kesebiliyordum çünkü. Benim müthiş bir hayal gücüm var bu nedenle de biraz paranoyak bir insanım. Kötü şeyler düşündükçe panik oluyordum. Izlediklerim ve okuduklarım ise düşünmemi engelliyordu, böylece kendimi panik ataktan koruyabiliyordum.

Ama bu kez de bir anda panik atak krizi geldiği durumlarda ne yapacaktım? Kalakalıyordum öylece. Mesela okulda. Yapabileceğim bir şey olmuyordu kafamı dağıtamıyordum ve sınıftan çıkmak zorunda kaldığım zamanlar oldu. Hep panik atağa sıkıcı derslerde yakalanıyordum mesela, çünkü düşünmeye başlıyordum.

Sonra araştırmaya tekrar başladım. Spor yaptım ama pek işe yaramıyordu. Kalbimin atışını duyuyordum, beni gerçekten rahatsız ediyordu. Böylece kalbim için doktora gittim. Doktorum beni rahatlatmak için ultrasondan da kalbimi dinletti ve çok sağlıklı olduğumu söyledi ve bu sayede kalbime bir şey olur korkusunu kafamda bitirdim. Benim omzumdan sol koluma gelen bir ağrı var mesela, artık o ağrı olduğunda da korkmuyordum çünkü kalbimle alakalı olmadığını biliyordum.

Sonra bir defter alıp korktuğum şeyleri yazdım. Mantıklı düşünerek her biri için de antitez buldum. Gerçekten korkularım yersizdi. Ne kalp krizi geçirecek, ne delirecek, ne de insanların ortasında bayılacaktım. Kafamda bu şekilde hallettim. Her panik atak krizi geçirdiğimde kendimi yatıştırdım ve zamanla alıştım.

Ah mesela lys de ikinci sınav sırasında panik atak geçirdim. Eğer o sınıftan çıksaydım her şey bitmişti, hep o korku kalacaktı içimde. Ama çıkmadım ve geçtiğini farkettim. Sonraki sınavda da aynı şey başıma geldi hatta ardı ardına 4-5 kez kriz geçirdim ama artık alıştığımdan rahatsız etmedi beni. Hatta sınavlardan çıktıktan sonra dalga geçiyordum kendimle yine sebepsiz panik oldum diye. Her ne kadar ben zor şekilde atlatmış olsam da sizin sınav öncesi pasiflora ya da papatya çayı kullanmanızı öneriyorum. Bunu da dipnot düşeyim.

Her neyse sonuç olarak bitmedi bu ataklar. Yine de artık rahatsız etmeyeye başladı. Çünkü biliyorum ki birkaç dakika sonra bitecek. Eninde sonunda terapiye ihtiyacım olacağı bir dönem gelebilir yine de tek başıma atlatabildiğim için kendimle gurur duyuyorum. Ve panik atağın beni iyi yönde çok fazla etkilediğini bildiğimden ondan nefret etmiyorum. Daha güçlü bir birey oldum, tek başıma da olsam her şeyim üstesinden gelebileceğimi biliyorum. Artık ufak şeyleri takmıyorum, hayattan zevk almaya bakıyorum. Mutluluk hayat amacım haline geldi. Sizi ne kadar aciz hissetirse de bir şekilde yenebilecek güce sahipsiniz. Ben ataklarımda hep o an çevremde olan birini kendimle kıyaslayıp eğer o panik yapmıyorsa ben de kendimi kontrol edebilirim diyip meydan okuyorum ve böylece geçiyor. Kendinize bu şekilde inanın. Ve her şeyin iyi tarafından bakmaya çalışıp bakış açınızı değiştirin. Bir süre sonra panik atakla dalga geçebilecek seviyeye geldiğinizde artık üstesinden gelinemeyecek hiçbir şey kalmamıştır demektir.

- Şuraya sırf canım istediği için alakasız olan resmi de koyayım da içimde kalmasın *-* -

Sizin de bu tür hikayeleriniz, önerileriniz varsa ve paylaşırsanız çok sevinirim. Hep mutlu kalın.