Babamın Çakmak Taşları

Ortaokula yeni başlamışım,on üç yaşındayım.Belki okulun en kısa çocuğuyum ama kravat takıyorum.

Gene taşınmışız,yeni ev,yeni ev sahibi,yeni mahalle,kardeşim yeni doğmuş sayılır,kravat takıyorum…

İngilizce öğretmenim ‘’neyin var’’diyor,bilmiyorum.’’Ailen bir doktora götürsün iyileşirsin’’diyor.Arkadaşımla yaka paça kavga ediyoruz ‘’oğlum git zaten hastasın’’diyor,neyim var bilmiyorum.

Tekne kazasında kıyıya vurmuş gibi nefes alıyorum,boğulacak gibiyim,ciğerim yetse dünyanın tüm oksijenini çekeceğim içime…Derin derin nefes alıyorum sürekli.

Neyim var bilmiyorum ve tam da bu sebeple iyileşiyorum.Bir doktor,belki yalandan bir ilaç iyi geliyor ne olduğunu bilmediğim hastalığıma.Belki kardeşim yüzünden eksilmiş ilgi beklentisi,belki beşinci kez taşınmanın şaşkınlığı,belki aile,belki maddiyat,belki kravat…

Eğer biri depresyonda olduğumu söyleseydi,sende panik atak var deseydi daha çok sarılırdım hastalığıma,ilgiye muhtaçlığıma,ilaçlara ve bu sebeplerden her ortamda gösterilen ekstra anlayışa.

Bildiğini sanmanın cehaleti toplumu sarmış,modern ebeveynlik,ilaç sektörü dürtüp duruyor küçücük çocuklarımızın psikolojisini.İyileştirmeyen,sadece düşünmeni engelleyen dolayısıyla hasta olduğunu fark ettirmeyen ilaçlar umut olmuş.

-efendim beyninizin sağ lobunda sıkıntı vardı,komple kapattık biz o kısmı.

Tamamen bu mantıkla,sözde bilinçli ebeveynler ve zeki nesiller esir alınmış.

Ben cehalet sayesinde yırttım ilaçlara sarılmaktan,hastalığımı avantaj gibi kullanmaktan,o kısır döngüye kapılmaktan.

Depresyonda olduğumu bilsem çıkmazdım.Panik atak olduğumu bilsem durmazdım.

Belki de yutardım babamın çakmak taşlarını ilaç sanarak…