Bir Damla Babam

Yılların verdiği bir yorgunluk oldu omuzlarımda babamın. Ona sarılıpta babama doya doya sarılamadım, doya doya öpemedim yanaklarını. Hasret çekmekti sadece benim acım ama bulamadığım biriydi babam.

Bir insan hayatı boyunca dik durmak için iki tane meleğe ihtiyacı vardır; biri anne biri baba.

Anne ve baba öyle değerlidir ki; şu dünya bir araya gelse bir daha hatta ortadan ikiye ayrılsa anne ve baba ilk canını verecek kişidir. Bak şunu unutma!

Bir kız babasız kalmış ise o kız gözü yerde olur her kişiye inanır aldanır.

Eğer bir erkek bababsız kalmışsa bilin ki sürekli saklanır; gözünü açamaz, sokakta kalır, hayatta soyutlanır.

Ama mutlaka yabancı olurlar çocuklar. Hayata karşı sürekli huzursuz olmak mı yoksa huzur içinde yaşamak mı? Ben hep bir babam olsun, ağlamayım, bana sarılsın, benle konuşsun, elimi tutsun, kızım desin, öğüt verip kızsın istedim; hiç biri olmadı. Annem olsa da hiç bir şey yapmadı; o beni iyi koruyamadı hep sol tarafımda bir dikiş eksik kaldı. O eksik, 2 yıl önceki babam oldu.

Annemin attığı dikişler söküldü; deşip deşip gösterdi yaramı bana canımı acıttı. Kimse anlayamadı acımı içim kan ağladı. Babasız kaldım! Hep huzursuz oldum, hep yalnız oldum, sürekli kavgacı oldum, bana hep sus denerek büyüdüm, ilgi görmedim. 2 yıl önceki babamın bana tek dediği laf;

"Bu eve bir daha gelme! Sen hayatımda yoksun!

Mahkemede beni evlatlıktan da reddetti. Bu yüzden bunu okuyun. Siz siz olun, asla yalnız bırakmayın ailenizi... Sonra yalnızlıktan sığınacak liman bulamazlar.