Babam ve Benim İçin

BABAM VE BENIM ICIN


6 sene önce annenizle babanızın kavga ederek ayrıldığı o eve babanız için geri döndüğünüzü düşünün. Kanserin son evrelerinde kurtulması nerdeyse imkansız olan babanız için. Annenizi bıçaklayan , abinizi öldürmeye çalışan , içinizdeki baba kavramını yok eden babanız için!


O eve girdiğimde neyle karşılaşçağım hakkında pek bir fikrim yoktu. Korkarak girdim içeri. Bu kadar zor olcağını tahmin etmiyodum. Kapıyı büyük halam açtı. Yani büyük halammış kendisini tanımıyorum. Odaya girdim babam oturuyordu. Tanıyamadım onu. Şişmandı benim babam. Karşımda gördüğüm adam ise kurumuş kemikleri belli olan biriydi. Bakamadım yüzüne .gözlerim doldu. Sesi cılızdı. Buğuluydu. O da tanıyamadı beni. Sonradan akrabalar söyledi bu kızın senin tanımadın mı dedi. Ne diyerek bana baktı. Gözlerimi kaçırdım. Beni onun yanına oturttular. Birden sarıldı bana. Sarıldı dediysem de sımsıkı değil hali gücü kalmadığından öyle kollarını boynuma dolayabildi sadece. Uzun süre öyle durduk ne yapçağımı bilemedim.



Ağlamaya başladım. Babam da ağladı...



Babamı ilk defa ağlarken gördüm. Genelde ağlatırdı babam ama asla ağlamazdı. İçerde duran bir bisiklet dikkatimi çekti çocuk bisikletiydi. 7-8 yaşlarımda babama bisiklet alması için yalvardığımı hatırladım. Ama almamıştı. Sonradan anladım bana almış o bisikleti. Yıllar önce annem ve abimle birlikte o evi terkettiğimiz gün... İşte o gün bana bisiklet almış. Belki şu an pişmandır bilmiyorum. Ama bazı şeyler için bu sefer gerçekten geç kalındı. Biraz oturduktan sonra kalktık. Giderken ayağa kalmakta zorlandı. Ona söylediğim teK şey geçmiş olsun oldu. Sarıldı tekrardan bana ve ''yine gel olur mu'' dedi. O an ben bittim. O an gerçekten bittim. 3-5 aya ölür diyor doktorlar.


Önceden o yokmuş gibi davranırdım ama artık gerçekten olmayacak hayatımda. Benim hayatımda baba kavramı hiç olmadı bir baba nasıl davranır bir çocuk babasına nasıl davranır hiç bilmiyorum. Ben baba demeyi bilmiyorum. Babamı tanımıyorum bile. Ondan tek hatırladığım şey bize hep kötü davranmış olmasıydı. Bide söylediği son söz "yine gel olur mu" o ani hayatım boyunca asla unutmayacağım. Belki bu onu son görüşüm son bakışım son sarılışımdır. Ben babam için ilk defa ağlıyorum. Ve bu babam için. Her seferinde içimde bir yerlerde onu sevdiğimi bile bile inkar ettiğim babam için. Aslında yıllar önce o evden ayrılışımızda ölen babam için.


BABAM İÇİN!

Babam ve Benim İçin
Cevapla