Babam Benim İçin Ne Yaptı ki?

Merhaba,şimdi size gerçek bir hayat hikayesinden bahsedeceğim.Konunun öznesi Babam...

Yaklaşık 8 senedir babamla iplerim tamamen kopuk..Neden diye soracaksınız tabi anlatayım..

Küçükken çocuklara sorarlar ya en çok anneni mi seviyorsun babanı mı ? kardeşim annem derdi hep ben babam derdim hem babamı sevdiğimden hem de kardeşim anne dedi babam kendini kötü hissetmesin bende baba diyim diye düşünürdüm o küçük yaşımda..Şimdi bu satırları gözyaşları içinde yazıyorum,ben de isterdim babamla mükemmel bir ilişkim olsun ama olmadı.

13 yaşındaydım babamla aram açılmaya başladığında...Önceden çok iyi olan maddi durumumuz ben 8 yasındayken bozulmuştu..Biz iflas etmiştik..

Tabi o zamanlar yaşımdan dolayı olayların pek farkına varamadım ama babam çok stresli bir insandır her sorunu bize yansıtmaya başlamıştı o dönemde..Annemi beni herkesi huzursuz ediyordu işteki sorunları eve taşıyarak kavgalar bağrışlar aklıma geldikçe içim ağrıyor..Çok zor dönemlerdi ..

Bir de asalak amcalarım var tabi ..Bizim işimiz onlarla ortak öyle olunca da tabi para yüzünden bir sürü tartısma oldu hep..Biz hep çok zor şartlarda yasadık babam yüzünden..Amcalarımın çocukları ise tam tersi,huzursuzluğu hep biz yaşadık onlar ise hayatlarını yaşadı ..Çok kızgınım babama..

Bolluk içinde yaşayıp bir anda herşeyini kaybedince babamın psikolojisi çok bozuldu kendi kendine konusmaya başlamıştı sanki karşısında biri varmış gibi,bu beni çok korkutuyordu ..Ve tabiki borçlar ..

Babam bu yüzden iki kere bayıldı ve biz her defasında ağzımız yüreğimizde hastaneye koştuk.. Annemin ayakları çıplaktı bir keresinde..Korkudan ayakkabı giymeyi bile unutmuştu çok iyi hatırlıyorum..Çok ağlamıştım o zamanlar,tek düşündüğüm ''eğer ona bişey olursa biz naparız''dı...Zira babamı günde 10 dakika görmeye tahammül edemediğim zamanlardı..

Kardeşim önünde bir baba figürü olmadan büyüdü,ağzı hep küfürlüdür laf söz dinlemez terbiyesiz bir çocuk oldu çünkü babası da öyle..

Artık baba demek içimden hiç gelmiyordu ve evet baba demiyordum hiç ona ...Teyzem bunu farketmiş anneme söylemiş annem beni uyardı tabi hemen ; elin ağzına sakız mı olacaktık bir babasıyla anlaşamıyor demezler miydi..

Sonra mecburen dikkat etmeye başladım elalem önemliydi çünkü..Lise son sınıfa geldim dershaneye gitmem lazımdı üniversite sınavına hazırlanacaktım ve durumumuz hala düzelmemişti ödeyemez diye gitmedim dershaneye..Kendim çalıstım bir yıl boyunca sonunda en iyi üniversitelerden birini kazandım şu an son sınıftayım..Ben kazanınca babam başarıma ortak oldu tabi..Hiçbir katkısı yokken hemde..

Her babalar günü benim için bir kabus, o gün evde olmamak için dua ediyorum.Babalarıyla arkadaş gibi anlaşan kızlara o kadar çok özeniyorum ki..

17 yaşında psikolojisi tamamen bozuk bir gençtim artık,bu yüzden şehir dışını yazdım ve gittim..Ben hiç huzurlu olmadım o kadar çok özlüyorum ki huzur nasıl bişey ben çok merak ediyorum..Hayatım boyunca hep sorunlarla uğraştım çocukluğumu yaşayamadım hep yaşımdan büyük davranmak zorunda kaldım bu beni olgun bir kız yaptı..Emin olun çok da iyi birşey değil bu..

Şimdi 20 yaşındayım ve bu yaşıma kadar eğer birşeyler elde etmişsem hep dişimle tırnağımla oldu ve bir de desteğini hep arkamda hissettiğim annem var tabi..

Bunları neden anlattım; çünkü çok doldum taşıyorum taşıyamıyorum artık ve ben bu kabusu eve geldiğim her zaman yaşamaya devam ediyorum...

Bencemi okuduğunuz için teşekkür ederim..