Hiç giderken geriye kalmasını istediğiniz bir mektup yazdınız mı?

Bu mektup eline ulaştığında, belki ben çoktan başka bir sessizliğin yolcusu olmuş olacağım.
Ölümün kapımı çaldığını hissediyorum. Korkudan değil bu hissediş; uzun bir yolculuğun son durağını uzaktan seçen bir yolcunun dinginliği gibi. İnsan sonuna yaklaştığında anlıyor ki hayat, sahip olduklarımızdan çok kaybettiklerimizle şekilleniyormuş.
Gençliğimde dünyayı değiştireceğimi sanırdım. Sonra insanlar çıktı karşıma; kimi dost oldu, kimi yara. Kimi bir bahar gibi geçti ömrümden, kimi bir kış gibi kaldı içimde. Şimdi dönüp baktığımda, ne zaferlerimin büyük bir anlamı var ne de yenilgilerimin. Bir insanın geriye bıraktığı şey, yalnızca başka kalplerde uyandırdığı izdir.
Şu pencerenin ardından gökyüzüne bakıyorum. Akşam oluyor. Şehir yavaş yavaş kararıyor. Sokak lambaları yanıyor; insanlar evlerine dönüyor. Oysa ben hiçbir yere dönemeyeceğim artık. Çünkü insanın son durağı bir ev değil, bir hatıradır.
Hayata kırgın mıyım? Belki biraz. Ama insan yaşadıkça anlıyor; hayat bize adalet borçlu değildir. Bize yalnızca yaşanacak günler verir. Geri kalanını biz doldururuz. Kimi sevgiyle, kimi nefretle, kimi de pişmanlıklarla.
En çok da yarım kalan cümlelerime üzülüyorum. Söylenemeyen sözlere. Bir omza konulamayan ele. Gurur yüzünden susulan gecelere. Çünkü ölüm yaklaşırken insanın aklına başarıları değil, sarılmadığı insanlar geliyor.
Şimdi önümde duran bu son akşamda, kimseye kin taşımıyorum. Bana kötülük edenleri de affettim. Çünkü mezara nefret taşımak, zaten toprağa karışacak bir yükü sırtında taşımaya benziyor.
Eğer benden geriye bir şey kalacaksa, şu olsun isterim:
Bir insanı severken yarını beklemeyin. Bir dosta değer verirken zamanı hesaplamayın. Ve bir gün aynaya baktığınızda, yaşadığınız hayattan utanmayın.
Çünkü ömür, sanıldığı kadar uzun değil.
Bir rüzgâr geçiyor şimdi penceremin önünden. Perde hafifçe kıpırdıyor. Belki de hayat, başından beri bundan ibaretti: Bir anlık esinti, kısa bir yolculuk ve ardından derin bir sessizlik.
Hoşça kal.
Ben gidiyorum. Fakat sevdiğim bütün insanların hatırası, son nefesime kadar benimle geliyor.

Benden size mektup...

#KültürveSanat