Hayır herkes kendine yakışanı yapar. Benim sevgime değer vermiyorsa kendisi kaybeder. Ne benim gibi sever başkası ne de onu anlar. Söyleyecek bir şey yok. Kendisi de çok iyi bilir bunları lakin egoist kişiliğinden yediremez kendisine. Gerek yok o yüzden ne kadar dil döksen de boş. Ben efendi gibi sevdim, efendi gibi terkettim diyeceksin yoluna gideceksin. Kaybeden sen değil, o.
Kaybedince farkettiğin değer bir şeye yaramıyor. Elindeyken bileceksin o değeri. Büyüsünü bozmayacaksın. Sonra ne yaparsan yap, eksisi gibi olmaz hiçbir şey. Ağzınla kuş tut, dünyayı ser önüme nafile.
Herkes bencil, günün sonunda birisinin hayatından çıktığı anda gerçek yüzüyle tanışıyorsun. O yüzden seni ya da başka bir şeyi önemsemelerini bekleme. Dediğim gibi seni senden başka kimse anlayamaz.
10. sınıfta evden kaçarken eve bir not kağıdına "aklınıza gelecebilecek her yere bakın çünkü oralarda olmayacağım" yazmış ve hiç akıllarına gelmeyecek alakamız olmayan bir şehire kaçmıştım.
İçinde kalan cümlelerle yaşamak gerçekten ağır bir his… 💔 Kağıda döksen hafifler sanıyorsun ama bazen kalemin de yetmediği yerler oluyor, biliyorum. Ben bir kez mektup yazmıştım, gönderemedim. Yazmak bile terapi gibi gelmişti ama içimde kalanlar yine de vardı. Sen o yarım kalanları kendine yük yapma olur mu? 🤍 Hâlâ ona mı aitler, yoksa artık sadece senin mi? ✨
Ayy hiç hatırlamıyorum ki bir sene önce olmuştu ama abim hala saklıyor mektubumu. Annemle büyük bir tartışma yaşadığım için gitmiştim çok duygusal bir şey yazmamışımdır hshsjs