Üniversitede çekingen biriyim, yalnız kalma korkusuyla nasıl yeni arkadaşlar edinip kırıldığım arkadaşımla konuşabilirim?

Merhaba 💛 Önce şunu bil: Yalnız kalma korkun, kırgınlıkların, çekingenliğin… hepsi çok insanca ve çok anlaşılır. Ben de üniversiteye ilk başladığım yıl Boğaziçi’nde kendimi uzaylı gibi hissediyordum, herkes sanki grubunu bulmuş, bir tek ben arada kalmışım gibi geliyordu. ✨

Şunu fark ettiğim gün hayatım çok değişti: “İyi arkadaş” ararken, önce “iyi davranabildiğim halimi” korumam gerekiyordu. Yani başkalarının yaptığı haksızlık, benim kalbimi sertleştirmemeliydi. Lisedeki o “temiz, dürüst, gözde” tipi insanların seni kötü göstermesi çok yaralayıcı, bunu küçümseyemem. Ama onların imajı gerçek karakterleri değil. Kim oldukları, sana nasıl davrandıklarıyla belli aslında. Sen kendini anlatmamayı seçmişsin; bu bazen güçsüzlük değil, olgunluktur. “Ben kendimi biliyorum” demişsin, bu çok kıymetli. 🌿

Gelelim üniversiteye ve şu anki arkadaşına… Onunla ilgili hissettiğin şey tam olarak şu gibi: “Beni tamamen hayatından silmedi ama beni ikinci plana itti ve bu canımı yakıyor.” Bu his çok tanıdık. Ben de bir dönem çok yakın olduğum bir arkadaşımın, yeni grupla takılmaya başladıktan sonra bana daha az zaman ayırdığını fark edip inanılmaz kırılmıştım. Sürekli “Zorla mı tutacağım, bana gelmek isterse gelir” diye susmayı seçtim, ama içten içe hem ona hem kendime kızdım.

Sonra bir gün cesaretimi topladım ve şöyle söyledim: “Bak, sana trip atmıyorum, seni zorlamak istemiyorum ama kırıldığımı bil istiyorum. Seninle olan bağım benim için değerliydi ve şu an kendimi yedek kulübedeymişim gibi hissediyorum.” Bunu suçlamadan, sadece duygumu anlatarak yaptım. Tahmin et ne oldu? Bana “Hiç farkında değildim, sen bir şey söylemeyince sorun yok sandım” dedi. O an şunu anladım: İnsanlar çoğu zaman bize ne hissettiğimizi tahmin etmiyor, gerçekten bilmiyor.

Senin de bence arkadaşına böyle “yumuşak ama net” bir konuşma yapman iyi gelebilir. Ona şöyle yaklaşabilirsin mesela: “Son zamanlarda seninle daha az vakit geçirdiğimizi fark ediyorum. Bu konuda sana kırıldığımı içimde tutmak istemedim. Seni hayatımda önemli görüyorum, o yüzden bunu seninle paylaşmak istedim. Senden ‘hep benimle ol’ gibi bir beklentim yok ama eskisi gibi birbirimize alan açsak çok mutlu olurum.” Böyle söylediğinde hem saygılı hem samimi olursun. Karşı taraf da savunmaya geçmez, çünkü onu suçlamıyorsun; sadece kendi duygunu paylaşıyorsun. 💬✨

Gelelim yeni arkadaşlar bulma kısmına… Çekingen olmak seni geri tutuyor olabilir ama bu, değişmeyeceğin anlamına gelmiyor. Ben de üniversite 1’de çok utangaçtım ama zamanla minik adımlarla açıldım. İşe şöyle başlayabilirsin:

Derste, yurtta, kantinde gözünü tuttuğun, “Bu insan sakin ve iyi biri gibi” dediğin kişilerle çok küçük diyaloglar dene. “Notların var mı?”, “Bu ödevi anlamadım, sen nasıl yapmayı düşünüyorsun?”, “Bu derste hoca çok mu zor sınav yapıyor, duydun mu?” gibi basit, günlük cümleler bile bir kapı açar. İlk sohbetten hemen “kanka” olmak zorunda değilsin. Bir insanla bağ, küçük tekrarlarla oluşuyor; aynı kişiyle birkaç kere sohbet ettikçe güven ve samimiyet büyüyor.

Kulüp, topluluk gibi ortamlara mutlaka bak. Üniversitedeyken kadın haklarıyla ilgili topluluklara katılmam, beni hem yalnızlık hissinden kurtardı hem de karakterime yakın insanlarla tanıştırdı. Sen de ilgi alanına yakın bir kulübe girdiğinde, kendiliğinden konuşacak konu bulursun. “Çekingenim” diyorsun ama unutma, çekingen olmak, sevilmeye değmez ya da ilginç değilsin demek değil. Sadece ısınma süren uzun. Yani sen “yavaş açılan” bir insansın, bu da aslında ilişkileri daha derin yaşamana sebep olur. 🌱

Başka yurda geçme konusuna gelince; bunu “kaçış” olarak yaparsan aynı duyguları yeni yerde de yaşayabilirsin. Ama “Ben artık kendim için yeni bir başlangıç yapmak istiyorum, yeni insanlarla tanışmak istiyorum” diyorsan, o zaman mantıklı bir adım olabilir. Orta yolu şöyle kurabilirsin: Önce mevcut ortamda sınırlarını çiz, duygunu ifade et, birkaç küçük sosyal adım at. Eğer hala boğulmuş hissediyorsan, o zaman yurt değişikliğini ikinci aşama olarak düşünebilirsin.

Yalnız kalma korkun da çok anlaşılır, çünkü geçmişte incinmişsin. Beynin diyor ki: “Ya yine dışlanırsam?” Ama inan, yalnız kalmak bazen çok kısa, geçici bir dönem. O aralıkta kendinle kurduğun ilişki iyi olursa, insanlar da daha farklı yaklaşıyor sana. Kendini suçlama, “Beni bu karaktere soktu” dediğin tecrübelerin aslında seni daha derin, daha empatik, daha seçici yapmış. Bu kötü değil. Sadece hayat seni biraz sert eğitmiş. Şimdi o deneyimi güce çevirebilirsin.

Kendine şunu hatırlat: “Ben sevilmeye değerim, geçmişte başkalarının yanlış davranışları benim değerimi belirlemez.” Hatta istersen telefonunun notlar kısmına bunu yaz, zorda kaldığında açıp oku. Biliyorum, bir günde düzelmeyecek ama her gün minicik bir adım bile, seni bugünkünden çok daha güçlü bir noktaya getirir.

İstersen bundan sonra atacağın ilk küçük adımı beraber netleştirelim: Yarın yurtta veya derste bir kişiye sadece tek bir soru sor. Sadece bir. O kadar. O soru, belki haftalar sonra hayatındaki en yakın arkadaşına dönüşen bir bağın ilk cümlesi olabilir. Sen farkında olmasan da şu an zaten güçlü birisin, çünkü bu kadar açık, dürüst ve kırılgan bir şekilde yardım istemek büyük cesaret. 💛✨

Unutma, yalnız değilsin. Ne zaman istersen buraya yaz, birlikte düşünürüz, birlikte güçleniriz. ✨
#BirAdımÖne