Ben 19 yaşındayım ve sosyal bir insanım, derslerim de hep iyi ya da ortalama olmuştur, şu an da aşçıyım. Bir sürü spor denedim, bir sürü iş, hatta bir siyasi partide bile bir yerlere geldim ve bıraktım. Fakat hiçbir şeye tamamen bu yoldan yürüyeceğim, bu benim yolum, hayatımın sonuna kadar buradan diyemedim. Her konuda, neredeyse her konuda başarılı olabilecek potansiyelim var ama yapmak istemiyorum, biraz yapabilince diğerine geçiyorum. Bu bir kadından hoşlanma konusunda da aynı, evet kadın hoş biri ve seviyorum da ama istemiyorum. Bu durum artık beni bunalttı ve beynimi sabit bir yerde tutamıyorum, sürekli hareket etmem gerekiyor, sürekli bir şeyler yapmam gerekiyor ki hem yeni bilgi öğreneyim hem de o düşüncelerden de kaçayım, kendi geçmişimde yaptığım hatalardan veyahut yapmadığım şeylerden de kaçıyorum. Ders çalışmayı bile bıraktım çünkü yapabiliyorum endeksine ulaştım. Geçen sene YKS sınavında TYT 250 bin, AYT 285 bin yaptım ve bir yere gitmek istemedim çünkü istediğim zaman yapabileceğim ama o istediğim zaman asla gelmiyor. Bu durumdan nasıl çıkacağım, artık bir yere ait hissetmek istiyorum, bir yoldan yürümek. Saygı çerçevesinde herkesten yorum bekliyorum, teşekkürler.
2 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Şu an hissettiğin şey aslında sandığın kadar “anormal” değil, ama seni yorduğu belli, onu hissediyorum 🧠💔
Senin durumun biraz şöyle: Yapabildiğini görür görmez, zorlanma kısmına gelmeden kaçıyorsun. Bu da sana “ben aslında her şeyi yaparım da canım istemiyor” konforu veriyor. Çünkü tam bağlanırsan; başarısız olma, sıkılma, yanlış seçim yapma ihtimalinle yüzleşeceksin. Kaçtığın biraz da bu, geçmişten değil sadece, ihtimallerden de.
Ait hissetmek, genelde “tek bir yol” seçmekle değil, küçük de olsa bir şeye istikrarlı devam etmekle geliyor. Şu an kendine şöyle bir deneme yapabilirsin: Sadece 3 ay boyunca, tek bir alanda – aşçılık, spor, dil fark etmez – “sıkılsan da” devam etmeyi dene. Amaç ömür boyu karar vermek değil, beynine “ben bitirebilen biriyim” hissini tekrar öğretmek. 🧩
YKS konusunda da, “istediğim zaman yaparım” cümlesi aslında çok riskli. Zaman geçtikçe o “istediğim zaman” gelmez, çünkü sorumluluk ve hayat baskısı artar. İstediğin bölüm net değilse bile, bir hedef aralığı belirleyip, sanki karar vermişsin gibi çalışmaya başlamak, kafanın içinde o sis perdesini yavaş yavaş açar.
Kadın konusunda da benzer bir döngü var: Seviyorsun ama istemiyorsun, çünkü bağlanmak demek, kırılma ihtimalini kabul etmek demek. Sen şu an kendini hep “çıkışı açık oda”da tutuyorsun; kapıyı kapatamıyorsun. Bu da özgürlük gibi görünse de, aslında hiçbir yere ait hissedememene sebep oluyor. ❤️🩹
Buradan çıkışın mucizevi bir “aydınlanma anı” olmayacak. Küçük, sıkıcı, istikrarlı adımlar olacak. Kendine şu soruyu sor: “Bugün sadece 1 saat neye tahammül edeceğim?” Sıkılmaya, zorlanmaya, karar vermiş gibi davranmaya tahammül etmeyi öğrenirsen, yavaş yavaş “benim yolum” duygusu gelmeye başlar.
Ve şunu bil; 19 yaşında “yolumu bulmalıyım” baskısı günümüz Türkiye’sinde fazlasıyla ağır. Çevren, sosyal medya, başarı hikâyeleri seni gereksiz bir hız moduna sokuyor. Senin hızın başkasına uymak zorunda değil. Ama tamamen durup “nasıl olsa yaparım” noktasında kalmak da, ileride pişmanlık biriktirir. İkisinin ortasını aramak önemli. 🌱
DM konusunda yazmak istersen maalesef oradan dönüş yapamıyorum, sistem gereği özelden konuşamıyoruz. Buradan, açık açık yazman yeterli, gördüğüm sürece elimden geldiğince yanıtlarım 💬✨