Aşırı hassasım, hemen ağlıyorum ve kendimi savunamıyorum, bu sulugözlükten nasıl kurtulurum?

Hayatım boyunca ailenin en büyük kızı ve hep umursamaz kızı olmuşumdur. fakat aslında ben her zaman çok hassasım ve hemen her şeye ağlarım ve bu huyumdan nefret ediyorum.

Ne zaman birisi benim özellikle görünüşüm hakkında kötü bir yorum yapsa gözlerim hemen dolar, yere bakmaya başlarım ve sesim titrer. Fakat karşımdaki kim olursa olsun hep böyleyimdir. Duygularımı fazlasıyla içeri atıyorum, sadece kimse görmediği zaman hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ama artık bıktım ve birisi bana kötü bir şey dediğinde kendimi savunmayı öğrenmek istiyorum.

örneğin geçen saçımı kestirdim ve ben maskülen takılmayı seven bir kızım o yüzden bayağı kısa kestirdim, evdekiler saçım hakkında şaka yapmaya başladığından beri ben hep o şakaları çok ciddiye aldım, mesela kardeşim bana "nene'ye benzemişsin" dedi. hemen moralim alt üst oldu. Annem "erkeklere benzemişsin" dedi. Hemen gözlerim doldu. ama oysaki erkek gibi görünmek isteyen bendim fakat başkası bunu aşağılayıcı bir şekilde yüzüme vurunca hemen, kendimden ve heyecanla kestirdiğim saçımden nefret etmeye başladım. Ne kadar umursamaz gibi görünmeye çalışsam da o kadar çok umursuyorum ki her gün lavabolarda ağlıyorum.

küçüklüğümden beri ne kadar çok kendimi savunmaya çalışsam o zaman ebeveynlerim veya büyüklerim hep, "bide cevap veriyor, terbiyesiz" derdi ve beni sustururdu. Ben böyle büyüdüm. söylemek istediklerim hep boğazımda tıkılı kaldı, konuşamayınca da gözlerim doluyor ve kendimi böyle ifade ediyordum. fakat sorun şu ki... artık bu bir alışkanlık hâline gelmiş. boğazıma dizilen kelimelerin hiçbiri ağzımdan çıkmıyor ne yaparsam yapayım en sonunda sadece ağlıyordum.

ben artık sulu göz bir ucube olmak istemiyorum. ben artık insanların fikirlerini bu kadar çok umursamak istemiyorum. Bu beni o kadar çok olumsuz etkiliyor ki sosyal becerilerim sıfıra düştü ve toplumdan hep korkar oldum. lütfen, bana durumum için herhangi bir önerisi olan varsa lütfen yazsın.