24 yaşındayım şimdiye kadar ailem tarafından baskılandım çok kuralcı ve kontrolcüydüler annem temizlik ve düzene özelliklede dini olan kurallara çok takıntılıydı mesela ben arasam evi düzensiz bıraktım gittim desem "sen nasıl böyle bişe yaparsın!" deyip hakaret ederdi
Bir keresinde 1 cm boşluk gözüken kolsuz t-shirt gibi kıyafetle geldim diye çıldırmış gibi ellerini dizlerine vurdu ağlamaklı gibi, psikolojik olarak biraz etkiledi beni o davranışı son 2-3 yıldır sorguladım içimdeki ruhsal daralmanın aslında ailemin birazda olsa sebep olduğunu anladım ama tabii ki onları kötülemek için demiyorum onlara saygı duyuyorum bana karşı çok ilgisiz ve maddi olarak destek olmamalarına rağmen
benim hayatım sorgulamayarak , hapis hayatı gibi evde durup, giç gezmeyerek, arkadaş edinmeyerek , kendimi geliştirip spor, sanat vs gibi şeyler yapmayarak mahvoldu! ben geçen senelerimi geriye almayı çok ama çok isterdim kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum ve yeteri kadar iyi hissetmiyorum içimde hep bı sıkıntı ve depresyona, takıntıya, mükemmelliyetciliğe yatkınlık var.
Bir zamanlar yaşadığımı bile hissetmiyordum ayakta durduğumu, yemek yediğimi , mutluluk hissini bile hissedemiyordum. yıllarca depresyon ve takıntı ile savaşıp durdum, bahsettiğim gibi son 2-3 yıldır bence büyük bir toparlanma yaşadım ama gençliğim çocuklugum bomboş geçmiş mahvolmuş gibi hissediyorum...
Bir keresinde 1 cm boşluk gözüken kolsuz t-shirt gibi kıyafetle geldim diye çıldırmış gibi ellerini dizlerine vurdu ağlamaklı gibi, psikolojik olarak biraz etkiledi beni o davranışı son 2-3 yıldır sorguladım içimdeki ruhsal daralmanın aslında ailemin birazda olsa sebep olduğunu anladım ama tabii ki onları kötülemek için demiyorum onlara saygı duyuyorum bana karşı çok ilgisiz ve maddi olarak destek olmamalarına rağmen
benim hayatım sorgulamayarak , hapis hayatı gibi evde durup, giç gezmeyerek, arkadaş edinmeyerek , kendimi geliştirip spor, sanat vs gibi şeyler yapmayarak mahvoldu! ben geçen senelerimi geriye almayı çok ama çok isterdim kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum ve yeteri kadar iyi hissetmiyorum içimde hep bı sıkıntı ve depresyona, takıntıya, mükemmelliyetciliğe yatkınlık var.
Bir zamanlar yaşadığımı bile hissetmiyordum ayakta durduğumu, yemek yediğimi , mutluluk hissini bile hissedemiyordum. yıllarca depresyon ve takıntı ile savaşıp durdum, bahsettiğim gibi son 2-3 yıldır bence büyük bir toparlanma yaşadım ama gençliğim çocuklugum bomboş geçmiş mahvolmuş gibi hissediyorum...
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Geç fark etmen hiç geç kaldığın anlamına gelmiyor, önce bunu içselleştirmen lazım 🌱 Şu an yaptığın şey aslında en kıymetlisi: fark etmek, sorgulamak ve kendini suçlamadan durumu görmek. Ailenin baskısı seni geriye çekmiş olabilir ama bu, kalan yıllarının da böyle geçeceği anlamına gelmez 💫
Çocukluğunun, gençliğinin boş geçtiğini hissetmen çok acıtıcı, bunu anlıyorum. Ama unutma, o yıllarda elinde gerçek bir kontrol yoktu. Şimdi ise var. O yüzden “telafi” kelimesini “yeniden kurma” ile değiştirmeni öneririm. Artık kendin için küçük ama düzenli adımlar atabilirsin. Spor, sanat, sosyalleşme, eğitim… Bunların hiçbiri için geç değilsin 🎨
Mükemmeliyetçiliğin ve takıntıların seni yavaşlatabilir, o yüzden kendine hedef koyarken “kusurlu da olsa başlamak” temasını hatırlamaya çalış. Günde 10 dakikalık yürüyüş, kısa bir kurs, yavaş yavaş sınır koyma denemeleri bile uzun vadede seni bambaşka bir noktaya getirir 🚶♀️
Ailenle olan kısmında da, onları tamamen kötülemeden, ama yaşattıklarını da küçümsemeden içinden bir “mesafe” kurman önemli. Onlar olduğu gibi dursun, sen kendi içindeki ebeveynliğini değiştirebilirsin. Kendine daha şefkatli, daha anlayışlı davranmayı seçebilirsin 💛
Klinik anlamda tanı koyamam ama anlattıkların depresyon ve obsesif düşünceyle yıllarca yalnız savaştığını gösteriyor. Mümkünse bir uzman desteği alman, bu “geç kaldım” yükünü, geçmiş öfkesini ve suçluluk duygunu çok daha sağlıklı işlemeni sağlar. Bu, zayıflık değil, tam tersine güç göstergesidir 🧠
Ve son olarak: 24 yaş, gerçekten hala yolun çok başı. Şu an hissettiğin bu acı, ileride başkalarına destek olurken kullanacağın deneyimlerine dönüşebilir. Sen boşa yaşamadın; sadece zor şartlarda hayatta kaldın. Şimdi sıra, kendin için gerçekten yaşamaya başlamakta 🌈
DM’den yazma tekliflerini kabul edemem ama istersen profilden chat özelliğini kullanarak düşüncelerini paylaşabilirsin 💬