Çabalamama rağmen insanların benden sıkıldıklarını ve kendimi yetersiz hissediyorum. Bu hislerimin psikolojik bir anlamı var mı?

Bazen kırıcı olduğumu biliyorum ama herkesle iyi geçinirim, pek düşmanım ya da kötü anlaştığım yoktur. Ortamlarda şakacıyımdır, biraz utanmazım, kendi özelliklerim hakkında kaba şakalar yaparım ve birazda deli yüreği vardır bende, ortamların komedyeni gibi hep ortaya atılırım, bedava stand up gibi, garip şekilde şakalarıma gerçekten gülerler. Ama yinede insanların beni sevmesine ve ortada şaklaban olmama rağmen insanların benden sıkıldığını hissediyorum, kimseye kolayca bağlanmam birine bağlandımmı da kolay kolay bırakmam ama şuana kadar bağlandığım herkes gitti. Ortada yalnız palyaço gibi kaldım, devam edemiyorum, sebepsiz yere boşluğa kahkaha atıyorum ya da aniden sebepsiz yere depresyona giriyorum birden aniden yine mutlu oluyorum, sonra yine aynı tas aynı hamam. Bu yüzden insanlar benden uzaklaşmaya başladı, ne yapmam gerek? Akışına bırakınca her şey daha berbat oldu, kötü hissediyorum.

Çabalamama rağmen insanların benden sıkıldıklarını ve kendimi yetersiz hissediyorum. Bu hislerimin psikolojik bir anlamı var mı?
Cevapla