Çocukluğumdan beri anormal derecede duygusalım ve bu bana zarar veriyor. Bu şekilde yaşayamıyorum?

Herkese esenlikler.

Ben kendimi bildim bileli, ailemin ve çevremin de anlatısına göre oldum olalı inanılmaz derecede duygusal biriyim. İlkokulda annem ekmek arası zeytin koyardı bana. Aklım tabaktaki zeytinlerde kalırdı. Gözlerim dolardı. Sizi de yiyeceğim üzülmeyin olur mu diye. Uyuyana kadar vicdan azabı çekerdim. Pencereden bi kedi görsem resmen kalbim acırdı aç mı diye. Babam yeni ayakkabı alırdı bana. Eskilerini kucağıma alır hüngür hüngür ağlardım sizi hâlâ çok seviyorum üzülmeyin sizi giymeyeceğim diye ağlardım. Ayaklarım yara olurdu çoğu kez. Annem giyme artık küçülenleri derdi, ben söz verdim. Keserler derdim. Saçlarımı keserdi annem. Kesilen Saçlarım üzüldü mü diye düşünürdüm. Ve aynı bu hislerle koca kız olduğumu düşünün. İnsanların her sözüne her davranışına içten içe ne kadar üzüldüğümü siz anlayın. Ama gözünüzde pick me, zırzır ağlayan, cocukken de şımarık yaygaracı tipte bi kız yaratmayın. Sessiz sessiz aglarmışım ben. Edepsizlik ederek değil. Zararım kendime. Şimdi de dışarıdan gören herkes kendi halinde takılan, ciddi görünen, genelde insanlarla çok içli dışlı olmayan bi tipim. Benim çözemediğim, kendimi bildim bileli böyleyim ve bu gerçekten anormal düzeyde. Çocukken büyüdüğüm eve gidip duygusal kriz geçirdim ağlamaktan. Ben deli gibi eşya biriktiriyorum. Herkesten bi eşya anı hatıra. Adımı bile hatırlamayan insanların eşyaları var bende. Aman unutmayayım diye. Bi insan neden böyle doğar? Nasıl yaşar böyle?