Çocukluk travmaların ve özel hayatımda müthiş mutsuzum?

Dışarıdan bakılan Harika bir aile. Annem babam sürekli kavga eder annem babama bıçakla saldırır babam annemin vücudu mosmor olacak şekilde elektirikli süpürge ile döverdi. Babam annemi sürekli aldatırdı. Yoksullukta vardı. Şimdi çok iyi durumumuz ama tokluk içinde yaşıyoruz yine. Hayatımda hiç odam olmadı. Abim var 3 yaş büyük sorumsuz. Sonra 2 kardeşim oldu anne oldum sanki ben bir anda. Hiç yemek yemezdim küçükken, sokağa inmez kimseyle konuşmazdım. Annemler göre bu akıllı insan hareketiydi. Üniversite ile birlikte çok aştım belki şu an en iyi popüler avukat, güzel 28 yaşında bir kadınım. Babam sürekli kendisine bağımlı yaşatmamızı ister evimizi böldü abim evlendi diye 5 kişiyi 3+1 eve sığdırdı. Ben annemle uyuyorum babam salonda yerde. Kızların odası var ayrı ayrı. Hiç değer görmüyorum. En üst kıdemdeki insanlar bakıyor beğeniyor her şey yolunda ama sonra ilgi açlığım ve bu travmalardan duygularımı yönetemiyorum. Evden ayrıldım birkaç ay önce babam annem reddetti diye dönmek zorunda kaldım besleme gibiyim. Ayrı eve çıkamıyorum. Daha önce denedim babam evdeki eşyalarımı çöpe atıp işten kovdurma ile tehdit etti. Enerjik güzel görünüyorum ama içim çürük. Anksiyeteye yakalandım bir ara.. şu an onlarca erkek var etrafımda. İlgi için birkaç kişiyle görüştüm maalesef birlikte de oldum kullanıldım, ama tövbe ettim 1 senedir yalnızım. Evlenip gitmek istiyorum ama buna da sağlıklı değilim çocukluğumdan beri kardeşlerimi büyüttüm nefret ediyorum her şeyden…5 metrekare odada annem yanımda uyurken ağlayarak yazıyorum. Mükemmel bir ailem var herkesin dışarıdan gördüğü gibi ben mi kuruyorum bilmiyorum.. Paylaşmak istedim rahatlamak için