Bu bir soru değildir. bunalmışlık ve tükenmişliktir. derdimi kimseye anlatamadığım için sizlere yazıyorum?

Bir kızı 10 yıl sevdim uzun süre kullandı sonra evlendi. Büyük bir depresyona girdim ve uzun zamandır çıkamıyorum. Onu unuttum görsem umrumda olmaz zaten. Ama bilmiyorum kendimi hep yarım ve eksik hissediyorum. Çünkü tercih edilen bir insan değilim. Çok şükür ki kanımız da karakterimiz de bozuk değil. Ama bilmiyorum , beni insanlardan iten bir şey var sanki. Bir şey yapsam insanların gözü kalıyor. 2.5 yıl işsiz kaldım kimse yüzüme bakmadı. Son 1 yılda her şey tersine döndü. Çok iyi bir konuma geldim parasal olarak dilediğimi yapabiliyorum. Ama yine insanlar tarafından uzak durulan bir insanım. Yani karşı cins o kadar ilgilenmiyor ki benimle adım atmaya korkar hale geldim. İlgilendiğim kişi ya birini buluyor ya evleniyor. Resmen insanların kısmetini açıyorum. Ama geri planda hep ben kalıyorum. Bilmiyorum bu durumdan çıkacak mıyım. Arkadaş deseniz zaten 0. Ağır bir bunalım ve tükenişin içindeyim. Yapabileceğim bir çok şeyi yapmama arzusu doğuyor. Sanki bu dünyadan kendimi çekmişim gibi. Sadece kişisel ihtiyacım yeme içme giyinme barınma. Başka hiçbir istek yok. Benim insanlar tarafından istenmeme durumum beni insanlardan daha çok itmeye başladı ve gittikçe daha da yalnızlaşıyorum. Ailem sıcacık odada yemek yerken mutfakta soğukta tek başıma yemek yiyorum. Lise, üniversite, askerlik, çalıştım şirket dahil hiçbir şekilde bir arkadaşım da olmadı. Düşünün bi erkek için asker arkadaşı ana baba kardeş yar gibidir. Ben çarşı iznime bile yalnız çıkıyordum. Bu kabus dolu filmin sonunu izleyerek sadece bekliyorum.