İyi bir çocukluk yaşamadığım için mi kendimi bu kadar aşağılık hissediyorum?

Rahatlamak, özgüven kazanmak için bir şeyler yapıyorum. Psikoloğa falan da gidiyorum ama hala kendimden nefret ediyorum. Düşüncelerimi değiştiremiyor gibi hissediyorum. Bıktım artık kaygı yaşamaktan, bu duygulardan.

Doktor "değişim yavaş yavaş olur" diyor ama ben yaşlanınca mı değişeceğim? Gençliğimi yasayamadıktan sonra yaşamanın da bir anlamı yok. Sizce ölüm tek çare midir bu durumda?

İyi bir çocukluk yaşamadığım için mi kendimi bu kadar aşağılık hissediyorum?
Cevapla