Hevesler kirilinca gercekten insan mi degisir yoksa hayaller mi degisir?

Hevesin kırılınca değişen bir şey yok.
Sadece yapmak istemiyorsun.
Çünkü ortada bazılarının kabul etmek istemediği (işlerine gelmediği) , bazıların hem bildiği ve kabul ettiği gerçek var.
İnsanlar bununla yüzleşmek yerine acı ile mutluluğu ve huzuru yaşayacaklarına kör kütük ikna olmuşlar.
Yoksa yıllardır bir insan aynı konuya aynı şekilde ağlama konusunda ısrarcı olur mu?
Düşünün ocakta yemek var.
Altını açmamışsınız ama yemeğin pişeceğine inanıyorsunuz.
Bu mümkün mü?
Sonra iş işten geçince yanlış zaman doğru insanla başlayıp keşkelerle kovalanan saçma sapan cümlelerle avunmaya çalışılıyor.
Yine de her zaman denildiği gibi hayat her şeye rağmen devam ediyor.
Kazık çakmadık dünyaya.
Elbet göçüp gideceğiz.
Hepimiz.
Huzurlu olalım.
Bence kâfi olanı bu.

İnsan değişir hayaller sabit kalır zaten