Kaygılarım her şeyime engel oluyor. Ne yapacağım?

Sırf bu durumdan dolayı üniversiteyi bıraktım. Ne eğitimime odaklanabiliyorum ne insanlarla muhatap olabiliyorum hiçbir şeyi ciddiye alamıyorum. Bir şeyleri kolayca arkama bırakıp gidebiliyorum peki ya sonrası... O an ki kaygı o kadar yüksek oluyor ki ilerisini düşünmek aklıma gelmiyor yeter ki o an orayı terk edeyim. Bu her anlamda böyle. Tabi sonrasında şimdi kaygısı yerine gelecek kaygısı başlıyor. Kaygı kaygı kaygı... Değişmek istiyorum. O yüzden karar verdim istediğim bir bölüm için tekrar hazırlanacağım ve masraflardan dolayı çalışmak zorundayım. Tahmin edersiniz ki yine burada kaygılarım devreye giriyor. İnanın bu bir bahane değil. Gerçekten istiyorum okumak çalışmak... olmuyor. Kendi kendimi yiyip bitiriyorum aptalca hareketler yapıyorum diye. Göz altlarım karardı ruhum çöktü beyazlarım çıktı. Gittikçe kendimden beklentim azalmaya başladı ve bu hem ruhen hem fiziken yansıyor. Çocukça kaygılarımdan kurtulmak istiyorum. Nereden başlamalıyım bunun için?