Yalnızlığa o kadar alıştım ki hayatımda kimseyi istemiyorum normal mi?

Ailemle aram son birkaç yıldır kötü aynı evde yaşıyoruz fakat birbirimize o kadar uzağız ki hiçbir şeyimi paylaşamıyorum çünkü o samimiyeti güvenimi kaybettim aileme ve insanlara karşı. kimseye bir şey anlatasım dinleyesim yok aşırı umursamaz biri olmaya başladım. eskiden tepki göstermem gereken şeylere susardım kendimi savunamazdım çünkü ailem bana bunu saygı diye öğretmişti. kendimi savunmaya kalkışınca sesimi çıkartınca ahlaksız saygısız birisi olacakmışım gibi büyüttüler. bu yüzden eskiden tepki gösteremediğim şeylerin acısını çıkartıyorum (farkında olmadan) en ufak bir şeyde çok sinirleniyorum karşımdakinin duygularını önemsemeden ağzımdan ne çıkıyorsa söylüyorum. bide ailem sen bizi sevmiyorsun diye trip atmaya başladılar ben küçükken çok severdim alemi ama onlar beni bu hale getirdi insanlara güvensiz büyüttüler kimseye güvenemiyorum sevemiyorum çok duygusuz biri oldum daha 18 yaşındayım çevremde bir tane arkadaşım kalmadı insanlar bana yaklaşmaya çalışınca onlardan uzaklaşıyorum. yalnızken kendimi daha huzurlu hissediyorum öyle asosyal biriside değilimdir. sadece ağırbaşlı duvarları olan biriyim hayatıma kimseyi almıyorum ama bu yaşta bunlar normal mi? yaşıtlrım gülüp eğleniyor birlikte takılıyorken ben her gün avm ye kütüphaneye cafeye tek başıma giderim bunları yapmaktan keyif alıyorum ama kalabalık benim yaşımda bir grup görünce yalnızlığım gözüme batıyor. benim neden arkadaşım yok neden kimseye ısınamıyorum neden herkes bu kadar sahte diyorum ve yine kendi kabuğuma çekiliyorum bu hayatım boyunca böyle mi devam edecek?