Yalnızlığa o kadar alıştım ki bir daha hayatıma nasıl birini alıcağımı hiç bilmiyorum?

Kibir değilse olgunlaşma olabilir
Sonuçta herkes herkesle anlaşamaz
Ve ilişkiler candan cana iletişimdir
Ticaret değildir
Nasıl rahat ediceksen öyle erkek bul

yalnızlığı tüm zerresiyle yaşayan biri olarak başta gerçekten zor olsada sindire sindire alışıyorsun yalnızlığa valla hayat bana aşkta ne de arkadaşlıkta güldü. 3 yıldır bu yalnızlık sürecimde bütün erkek arkadaşlarımı sildim baktım kimse benim kadar umursamıyor emek harcamıyor ne gerek var 5 10 tane naylonu hayatımda tutmaya
verdiğim değere hiçbiri layık olamadı hadi bununla kalsalar yine iyi birçok defa kazıkta yedim herşeye rağmen yinede sesimi çıkarmadım sessiz ve sakince yol aldım. Gelelim aşka bu konu çok uzun ama özet geçerek anlatıyorum. Bu zamana kadar hiç sevgilim olmadı gerçekten sadece 2 kişiye aşık oldum birinin etrafında her gün farklı bir erkek vardı diğerine ise merhabalaştığım herkes ona aşıktı ikisine de deli gibi aşıkken vazgeçmek zorunda kaldım kısacası. Bende yanlızlığa bürünmeyi tercih ettim şimdi de o kadar alıştım ki yalnızlığa hani bir gün olucak illaki diyorum o zaman ne yapacaksın nasıl ilgileneceksin nasıl mutlu ediceksin onun hayalindeki birey olabilecek misin diye bin türlü sorular geliyor. İnsan artık bi zaman sonra sevmek sevilmek değer görmek istiyor. Yaşım 18 öyle çok zor şeyler atlatmadım hayatın zorluklarını yaşamadım ama empati kurarak birçok tecrübeyi bende yaşadım yaşamaya devam ediyorum.. ya galiba yalnızlıktan kurtulmanın bana göre bunun çözümü; kendini ona karşı ispatlamak, açıklamak zorunda kalmadan senin hangi amaçla neyi yapmak istediğini anlayan, birbirinize karşı menfaat aramayan, birbirinizin dilinden anlayan sıcakkanlı, cana yakın, samimi, sadık ve en önemlisi akıllı bir arkadaş ya da sevgili... böyle birisi karşımıza çıkacağını sanmıyorum ama böyle olağanüstü birisini beklenmektense bişeylere hobi edinmek en mantıklısı neyse çok konuştum iyi geceler