Yaşım ilerledikçe kimseyle uğraşasım gelmiyor. Kendimi yalnızlığa adıyorum. Bu normal mi?

Bende kapılmıştım o sendroma gerçi hala daha tahammül edemiyorum insanlara. Bir şekil de büyüyüp olgunlaştık, insanları da kendimiz gibi sandık ama hala daha büyüyemen kişilere denk geliyoruz. İki dakika sohbet edecek olsan olaylar ya bir çıkara ya bir isteğe dönüşüyor. Hiç gereği yok bence. Ben akıcı sohbetten yanayım. Bir şeyler paylaşmak, konuşmak, dizi replikleri mizah vs. Her şeyin sonucu farklı yollara cikmamali. Zor ya seni anlıyorum da kelimeler kifayetsiz kalıyor.

Bende eşimden ayrıldıktan sonra öyle oldum. Kimseye tahammül edemiyorum, hala öyleyim. Kimsenin vazgeçilmez olmadığını da öğrendiğim için umrumda olmuyor kimse. Aslında çok güzel bir şey