tabiki kaldı ki illa akrabam falan olması da gerekmiyor mesela daha önce gittiğim bar veya mekanlarda yetişkin adamlar veya kadınlarla (tamamen dostça) sohbet edip arkadaşlık kurduğum çok oldu hatta eğer yolum onların şehre düşerse beni misafir bile ediyorlar yetişkin insanın özellikle de gerçekten olgunlaşmış biri ise muhabbeti yaşıtlarımdan çok sarıyor çünkü yaşıtlarım hala hayatı şaka ve eğlenceden ibaret sanıyor (tabi ki hepsi böyle değil böyleleriyle zaten arkadaş değilim) ama yetişkin ve olgun insanlar hayatın gerçekte ne olduğunu az buçuk biliyor ve yaşamış ettikleri laf bende benim ettiğim laf onlarda boşa gitmiyor. gerçi ben kendimden küçüklerle de arkadaşlık kurabiliyorum mesela lisede staj yaparken gittiğim orta okul da çoğu çocuk personel odasına muhabbete gelirdi (yasak olduğu halde) benimle ya da işimi halletmeye giderdim döndüğümde bi bakmışım toplamışlar çayları çerezleri masada kurulmuş beni bekliyolar (trip te atarlardı nerdesin kartal abi 2 saattir bekliyoz tenefüs bitecek diye) otururduk sohbet muhabbet gırgır şamata.
Merhaba, büyüklerimle sohbet etmeyi severim ama şöyle bir detay var. Her büyüğümle sevmem. Beni iyice dinleyen, kaliteli bir iletişim kurmaya önem veren, fikirlerime katılıp katılmadığını, saygı çerçevesinde eleştiri yapabilmeyi becerebilen büyüklerimle konuşmayı severim. Bu kriterleri taşımayan veya yapamayan hiçbir büyüğümle anlaşamam, hiçbir şekilde konuşmak da istemem. Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle...
Kişisine göre değişir. Bazen severim bazen sevmem bazılarının sohbeti sadece akil vermek amaçlı sohbetler , bazılarınınki dini sohbetler , bazılarının gençlik yıllarından sohbetler. Kişiye ve anlattıklarına bağlı ama genel olarak sevdiğim söylenemez