Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
yapı olarak da öfkeli bir insanım ama basit şeylere aşırı sinirleniyorum sinirimi kontrol edemiyorum öyle hissetmediğim halde kötü şeyler söylüyorum bağırıyorum etrafa şiddet uyguluyorum etrafımdaki insanlara şiddet uygulamıyorum ama sinirlendiğim zaman kendime fiziksel şiddette buluyorum
söylediğim şeyler aşırı kırıcı şeyler oluyor daha çok ailemle kavga ediyorum ben biraz takıntılı bir insanım bazı basit şeylerden nefret ederim ailem de öfkeli insanlar onlarında öfke kontrollerinin olmadığını düşünüyorum ama beni dinlemiyorlar ailem ben öfkelenince beni sakinleştirmek ve olayı uzatmamak yerine onlar benden daha fazla sinirleniyorlar bana fiziksel ve sözel şiddette bulunuyorlar
ailem çok uzun zamandır bana şiddet uyguluyorlar annem sürekli bana “bak sana bir vurarım ağzın yüzün kan içinde kalır “ diyordu
ben çok içedönük bir insanım özellikle de annemin bana böyle şeyler demesi beni aşırı çok etkiliyordu beni mahvediyordu bu sözleri bana daha çok böyle sözleri oldu bu yüzden annemi hiçbir zaman sevmedim bazen harika bir anne oluyor ama bazen benim daha cahil olduğumu bilmiyor ve beni çok ağır bir şekilde cezalandırıyordu ondan tek istediğim beni azda olsa anlamalarıydı
babam tam bir sinir hastası sinirlenince heryere vuran karşısında bir insan olduğunu unutan bir insan ondan hep nefret ettim
kendilerine bunu kontrol edemediğimi ve yaptığımın hata olduğunun farkında olduğumu ve düzeltmek istediğimi söyledim ancak benim deli olduğumu söylemelerine rağmen beni psikoloğa götürmediler ben kendilerine tekrar tekrar bunu kendim halledemem dememe rağmen hiç bişey yapmadılar bana bunu beraber atlatacağız dediler ama ben her hata yaptığımda bana yardım etmek yerine bana zarar verdiyorlar beni bu dertle öylesine bıraktılar ve ne yapmam lazım bilmiyorum
onlar sinirlendiğinde her şeyi söylüyorlar hatta çok ağır küfürler ediyorlar çok ağır fizksel şiddette bulunuyorlar ama benim çok basit bişey demem onları sinirlendirmeye yetiyor oysaki benimle konuşup hata yaptığımı söylemeleri gerek ama onun yerine benimle kavga ediyorlar
öfkemi kontrol edemediğim için o ortamdan çıkıp başka yere gitmeyi denedim onlarla muhattap olmamaya çalıştım ama onlar benim ailem ne başka eve gidebiliyorum ne de muhattap olmadan durabiliyorum
amacım birini suçlamak değil ama ben eskiden şiddete eğilimli biri değildim bu öfke problemimin gördüğüm fiziksel ve sözel şiddetten dolayı oluştuğunu düşünüyorum
söylediğim şeyler aşırı kırıcı şeyler oluyor daha çok ailemle kavga ediyorum ben biraz takıntılı bir insanım bazı basit şeylerden nefret ederim ailem de öfkeli insanlar onlarında öfke kontrollerinin olmadığını düşünüyorum ama beni dinlemiyorlar ailem ben öfkelenince beni sakinleştirmek ve olayı uzatmamak yerine onlar benden daha fazla sinirleniyorlar bana fiziksel ve sözel şiddette bulunuyorlar
ailem çok uzun zamandır bana şiddet uyguluyorlar annem sürekli bana “bak sana bir vurarım ağzın yüzün kan içinde kalır “ diyordu
ben çok içedönük bir insanım özellikle de annemin bana böyle şeyler demesi beni aşırı çok etkiliyordu beni mahvediyordu bu sözleri bana daha çok böyle sözleri oldu bu yüzden annemi hiçbir zaman sevmedim bazen harika bir anne oluyor ama bazen benim daha cahil olduğumu bilmiyor ve beni çok ağır bir şekilde cezalandırıyordu ondan tek istediğim beni azda olsa anlamalarıydı
babam tam bir sinir hastası sinirlenince heryere vuran karşısında bir insan olduğunu unutan bir insan ondan hep nefret ettim
kendilerine bunu kontrol edemediğimi ve yaptığımın hata olduğunun farkında olduğumu ve düzeltmek istediğimi söyledim ancak benim deli olduğumu söylemelerine rağmen beni psikoloğa götürmediler ben kendilerine tekrar tekrar bunu kendim halledemem dememe rağmen hiç bişey yapmadılar bana bunu beraber atlatacağız dediler ama ben her hata yaptığımda bana yardım etmek yerine bana zarar verdiyorlar beni bu dertle öylesine bıraktılar ve ne yapmam lazım bilmiyorum
onlar sinirlendiğinde her şeyi söylüyorlar hatta çok ağır küfürler ediyorlar çok ağır fizksel şiddette bulunuyorlar ama benim çok basit bişey demem onları sinirlendirmeye yetiyor oysaki benimle konuşup hata yaptığımı söylemeleri gerek ama onun yerine benimle kavga ediyorlar
öfkemi kontrol edemediğim için o ortamdan çıkıp başka yere gitmeyi denedim onlarla muhattap olmamaya çalıştım ama onlar benim ailem ne başka eve gidebiliyorum ne de muhattap olmadan durabiliyorum
amacım birini suçlamak değil ama ben eskiden şiddete eğilimli biri değildim bu öfke problemimin gördüğüm fiziksel ve sözel şiddetten dolayı oluştuğunu düşünüyorum
Merhabalar,
Öncelikle her çocuk dünyaya geldiğinde boş bir sayfa gibidir. Hayata, dış dünyaya dair bir bilgisi, deneyimi yoktur.
Hayata dair iyi ve kötü her şeyi kendi ailesinde deneyimler. İlk sorunu da bu sorunun çözüm şeklini de ailesinde görür. Böylelikle hayata dair gördüğü ve bildiği bir sorun çözme şekli geliştirir. Bazı ailelerde bu sorun çözme şekli kavgadır; bazılarında bağırma, bazılarında şiddet, bazılarında konuşma, bazılarında kendini ifade ederek ve destek isteyerek çözüme ulaşma... Çocuk neyi gözlemlerse onu içselleştirir.
Ve büyüdüğünde artık kendi sorunlarını yaşamaya başlar. Bu sorunlarla karşı karşıya kaldığında bildiği tek bir sorun çözme şekli vardır: Ailesinden gördüğü. Gözlemlediği, öğrendiği, deneyimlediği başka bir yol yoktur ki nasıl başka tepkiler versin?
Bildiği yol eğer; bağırma, kızma, şiddet uygulama, hakaret etme ise bu şekilde sorunlarını çözmeyi deneyecektir.
Bildiği yol eğer; konuşma, anlatma, destek isteme ve destek verme ise bu şekilde çözmeyi dener.
Sizin ailenizden sorunların çözülmesine dair öğrendiğiniz ve gözlemlediğiniz yollar; size ve çevrenize zarar veren, yıkıcı yollar.
Burada kendi gördüğünüz zararlardan da bahsetmişsiniz ve yazdıklarınızı okuduğum kadarıyla bu yol hiçbir zaman bir çözüm yolu olmamış. Sorunlar hallolmamış. Sonunda kişiler tatmine ulaşmamış. Dolayısıyla bu yol için işlevsiz bir yol diyebiliriz. Bu demek oluyor ki; bu işlevsiz yolu sürdürmek, daha öncede deneyimlediğiniz gibi sizin ve çevrenizdekilerin daha fazla zarar görmesiyle, sorunların daha da büyümesiyle, kızgınlığın artmasıyla sonuçlanacak. Yani çözüm mümkün olmayacak.
Bu durumda ailenizin sorun çözme şeklini yaşamış ve buradan zarar gördüğünüze inanan biri olarak ihtiyacınız olan neydi? Size nasıl davranılması gerekirdi? Bir hata yaptığınızda, ailenizi kızdırdığınızda onların bu kızgınlığı nasıl ifade etmesini isterdiniz? Size nasıl yaklaşsalar hem sorun çözüme ulaşırdı, hem de siz ulaştığınız bu çözümle doyuma ulaşırdınız?
Bu soruların cevabı sizde.
Öncelikle değiştirmeye kendinizle başlayabilir, ihtiyaçlarınızı ve hislerinizi onlara ifade edebilirsiniz.
Unutmayın, biz her anne-babanın temelde iyi anne-baba olmak istediğini varsayarız (Taciz ve tecavüz eden ebeveynler hariç).
Aslında hepsi iyi birer anne-baba olmak istiyordur. Ama genellikle yolu bilmiyordur. Ya da doğru bildikleri yol bazen yanlıştır.
Belki de sizin deneyimleyerek öğrendiğiniz ve sürdürdüğünüz gibi onlar da böyle deneyimlemiş ve böyle sürdürüyor olabilir.
Bu döngüyü birinin kırması gerekebilir.
Siz başlamaya ne dersiniz? :)
Uzman Klinik Psikolog Cansu YURTSEVEN