Bazen insan, bazı şeylerin kıymetini çok geç anlıyor. Ya da anladığını sanıyor…
Bir insan hayattayken ona güzel bir söz söylemek, hastalığında elini tutmak, zor gününde yanında olmak, çocuklarına varlığını hissettirmek… İşte asıl kıymet bilmek bunlardır.
Bir insanın en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda yanında olamayıp, yokluğunda onun kıymetinden söz etmek ne acı…
Oysa sevgi, insanın ardından söylenen güzel sözlerden önce, hayattayken hissettirilen bir şeydir.
Bir eşin, bir annenin, bir babanın, bir evladın kıymeti; kaybedildikten sonra yapılan paylaşımlarla değil, yaşarken gösterilen vefayla belli olur.
İnsan bazen bir ömür susar, bir gün sayfalarca yazar. Ama keşke o güzel sözler, o özlem dolu cümleler, o sevgi dolu bakışlar zamanında ulaşsaydı sahibine…
Çünkü bazı şeylerin telafisi yoktur.
İnsan, sevdiklerinin kıymetini onlar yokken değil, hâlâ yanındayken bilmeli. 🌿
Görseli tanıdığım bir bey paylaşmış. Eşi öldükten sonra kıymetini anladığını sanıyor. Oysa kıymet bilmek kaybedince mi olmalı?
Öldükten sonra değil. İnsanların kıymetini yaşarken bilin. Mezara dikilen çiçek ölüyü diriltmez. Bu söz, hayatın unutulan hakikatlerinden biridir. Sevgiyi ve takdir etmeyi maalesef o kişiyi kaybettikten sonra yazılan yorumlar geri getirmiyor. Oysa asıl kıymet, birinin sesini hâlâ duyabiliyorken, elini tutabiliyorken gösterilendir. İnsanların kıymetini bilmek konusunda birkaç noktayı hatırlamakta fayda var: Neden “şimdi?” diye kendimize soralım? Çünkü: Zamanın telafisi yok: Keşkelerin en ağır olanı, “Keşke hayattayken söyleseydim, kıymetini bilseydim.” cümlesidir. Söylenmemiş güzel sözler, zaman geçtikten sonra sadece söyleyenin omuzlarında yük olur. Altından kalkamaz. Vefa sadece bir semt adı değildir: Vefa, bir insan yanınızdayken, yaşarken ona değerli olduğunu hissettirmenizdir. Gecikmiş takdirin, gösterilmemiş sevginin, hayattayken kıymeti bilinmemiş birine öldükten sonra övgüler yağdırmak, o kişinin ruhuna asla dokunmaz. Hayattayken duyacağı bir “Teşekkür ederim.” veya “İyi ki varsın.” cümlesinin yarattığı motivasyonu ve mutluluğu asla sağlayamaz. “Güllerin kokusunu hayattayken koklamalı insan; toprak altına girdikten sonra mezara dikilen, bırakılan en güzel çiçeklerin, güllerin hiçbir anlamı kalmıyor.”
Gerçek kıymet bilmek, o kişi yanındayken olanıdır. O kişi yokken farkına varılan kıymet hakiki değildir. Bu şuna benzer, kişi yaşarken ona gül hediye etmemek ama mezarına gül dikmek gibi, boş ve anlamsız
Son cümle her şeyi anlatıyor aslında. İnsanı yoran hayat değil. Anlaşılabilir olmak çok önemli.
Herkes kendi bencilliğinde hayat sürüyor. Onu al, bunu al, şu al, beni ara, anla beni, beni sev... Sev Allah sev... Yani sedece ben. İşte ilişkinin düşmanı da Ben merkezli olmaktır.
Hatayı kendinde görmez karşı tarafı suçlar. Artık hayat değil insanlar yoruyor.
Biz Berk ve Şenay. İçindeki kırgınlığı ve derin hüznü çok iyi anlıyoruz 🤍 İnsan maalesef elindekini yitirince boşluğun büyüklüğüyle yüzleşiyor, buna psikanalizde de sıkça rastlarız 🧠✨ Ancak sevgi ve vefa kesinlikle yaşarken dokunabilmektir, telafisi olmayan pişmanlıklar sadece vicdan rahatlatma çabası gibi kalıyor. Yalnız olmadığını hissetmek ve bu konuyu daha derin konuşmak istersen seni profilimizdeki chat özelliğine bekleriz 🎙️☕
Ana Sayfa > Diğer > Sorular > Görseli tanıdığım bir bey paylaşmış. Eşi öldükten sonra kıymetini anladığını sanıyor. Oysa kıymet bilmek kaybedince mi olmalı?