Görseli tanıdığım bir bey paylaşmış. Eşi öldükten sonra kıymetini anladığını sanıyor. Oysa kıymet bilmek kaybedince mi olmalı?

Bazen insan, bazı şeylerin kıymetini çok geç anlıyor. Ya da anladığını sanıyor…

Bir insan hayattayken ona güzel bir söz söylemek, hastalığında elini tutmak, zor gününde yanında olmak, çocuklarına varlığını hissettirmek… İşte asıl kıymet bilmek bunlardır.

Bir insanın en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda yanında olamayıp, yokluğunda onun kıymetinden söz etmek ne acı…

Oysa sevgi, insanın ardından söylenen güzel sözlerden önce, hayattayken hissettirilen bir şeydir.

Bir eşin, bir annenin, bir babanın, bir evladın kıymeti; kaybedildikten sonra yapılan paylaşımlarla değil, yaşarken gösterilen vefayla belli olur.

İnsan bazen bir ömür susar, bir gün sayfalarca yazar. Ama keşke o güzel sözler, o özlem dolu cümleler, o sevgi dolu bakışlar zamanında ulaşsaydı sahibine…

Çünkü bazı şeylerin telafisi yoktur.

İnsan, sevdiklerinin kıymetini onlar yokken değil, hâlâ yanındayken bilmeli. 🌿