Huzurumu Çalanlara İthafen

Kimseye kızgınlığım yoktu oysaki...

Kırgındım sadece. Sonsuz kızgınlıklarıma, soysuz acılar da eklendi gün geçtikçe. Ve her geçen gün bir yenisi daha yüklendi omzuma, artık taşımakta zorlandığım sorumluluklarım arasına.

Hayata en az 10-0 yenik başlayan bir yetimim ben. Analı - babalı öksüz.. Onların yanında, ama yanlız. Huzura hasret, bir gram sevgiden yoksun, çaresiz...

El pençe divan serildim karşılarına ama 'ben de insanım' diyemedim!

Soyleseydim tüm çilem biterdi belki de... Biter miydi sahiden? Sanmıyorum. Ve ben ağlamaktan soluksuz kaldığım gecelerin hesabını hiç kimseden sormuyorum, soramıyorum. Mahşere bıraktım hesabını, peşine de düşmüyorum. Eğer varsa gerçekten 'ilahi adalet', herkes ektiğini elbet bir gün biçecek. Ve benim de varsa bir hatam, kusurum; bedelini ödemeye razıyım.

Peki kaçınız razı benden çaldıklarını vermeye?

* F. T. B. *