Nasıl Depresyona Girdim ve Neler Yaşadım?

Bu son bencem olacagı için gizliden yazmamayı tercih ettim. Bundan önce yazdıgım benceyi süper bence yaptıkları için sayın KS ailesine ve sosyal medyada büyük ses getirdigi içinde siz degerli üyelere teşekkür ederim. Umarım ebeveynlere ebeveyn adaylarına ve abi-abla olanlara örnek olmuşumdur...

Bu bencemde size kendi hayatımdan örnekler verip depresyonu, depresyonda olan insanlara nasıl yaklaşılması gerektigini ve geçirdigim süreçleri yazacagım.

Tıpkı egitim gibi yetiştirilme biçimide ailede başlar ve okulda pekişir, bu dönemler çocuklar için önemlidir çünkü bu dönemlerde çocuklara ne dersiniz ve ne yaparsanız unutmazlar. Benim o dönemlerde yaşadıgım şeyler biraz farklıydı tabii ki, süslü afilli sözler yerine hakaret ve aşaglama vardı hatta şiddet, hiç unutamam babamdan korktugum için dolabın içine sinmiştim aglayarak ve gelip beni dövmesini bekliyordum dövmüştü elbette.

Aglamıştım bide okulum vardı, okulda kendini gösteremeyen kızlar grubuna alınmayan tembel kızdım. Evde oldugu gibi okuldada aşaglanıyordum, ögretmenimde beni aşaglıyordu ondan yedigim tokadı asla unutmam sırf sınıfın popüler kızına baş kaldırdıgım için yemiştim o tokadı ve ne acıdır ki onun yüzünden tokat yedigim o sınıfın popüler kızı benim kuzenim çıktı! Kendisi bunu bildigi halde beni aşaglamalarına devam ediyormuş, yedigim ilk kazık elbette bunun hesabı görülecek! Ortaokulda farklı olur sanmıştım, istedigim tek şey arkadaştı...

Ama çok yanılmışım hala aynı şeylere devam ettiler, hem de dozunu arttırarak! Hergün tuvalette aglardım ve çok yalnızdım, yanımda olan yalnızlıgımı unutturan melegimi o sene kaybettim mezara koydum, kaybedeli 6 sene olmuş hala gözümün önünde cansız bedeni. Ben böyle depresyona girdim, bir yanım sevgi eksiligi diger yanım depresyon... Bundan sonra insanların her dedigini kelimesi kelimesine kafama takmaya başladım, sanki onlar için yaşıyormuşum gibi. Ben diye bir şey yoktu, kimdim ben amacım neydi neden yaşıyordum? Kafamda dönen cevapsız sorular vardı, en kestirme yol intihardı benim için. Şu hep düşünüpte uygulayamadıgım intihar...

Demesi kolay uygulaması zor olan intihar... Lisede rehberlik ögretmenimin yardımıyla bir uzmanla görüştüm, bir takım testler yapıldı. Sonuçlara göre zeka seviyem normalin üzerinde olan bir depresyon vakasıymışım. Antidepresan kullandım ama iyileşmek için degil, zaten kim beynini uyuşturan o haplarla iyileşebilir ki? Bazen 3 bazen de 4 hap birden yutup uyuşturuyordum kendimi, en sevdigim hallerimdi, geçici bile olsa pespembe dünyanın içindeydim... Çevremin bana karşı olan tutumuna gelirsek, beni anlamak yerine benimle alay eden önyargılı insanlara denk gelmiştim yine. Sessizdim savunamıyordum içime atıyordum ve yine aglıyordum.

Halbuki istedigim sevgi degil anlayıştı onu bile göstermek zor geldi bunlara. İnanın insanda bir zamandan sonra tahammülsüzlük başlıyor birinin en ufak sözüne en ufak hareketine bile tahammül edemiyor ve zarar vermek istiyor, ben zarar verdim onlara. Aşk konularına deginelim aşk ilişkim yoktu, platonik sever ve hoşlandıgım çocuk tarafından aşaglanır onada aglardım. Benim diger kızlardan ne eksigim vardı? Neden hoşlanmadı benden? Çogu kez sordum kendime ama cevabı yoktu bunlarında.

Fakat buldum sonunda cevabımı, çünkü ben dışarıdan tuhaf görünen ama sevgiye muhtaç bir kızdım.

Yanlış kişilerde aramıştım sevgiyi... Bunuda anlamam zaman aldı. Yalnış kişilerden hoşlandıgım yanlış adi pislik insalara güvendigim için asla pişman degilim, her ne kadar şu anda öfke sinir kontrolu yaşayan şiddet yanlısı bir insan olsam da pişman degilim. Fakat kindarım ve yapılan minicik yanlışı unutamıyorum, onların gözünün içine baka baka o yaptıkları yanlışları unutmuşum sineye çekmişim gibi yapmakta yaşadıgım en güzel zevklerden ama bilmiyorlar zamanı gelince onları pişman edecegimi :)

Aynı şey sanal içinde geçerli, sanaldaki insaların en büyük rahatlıgı bulunamayacagını düşündükleri içindir o yüzden tanımadıgı neler yaşadıgını bilmedigi insanların arkalarından atıp tutarak ya da sorularına gelerek onları küçük düşürmeye çalışarak aslında kendilerini küçük düşürürler ama atladıkları bir şey vardır... Ya bulunursan ya da ben bulursam?

O zaman kim kollayacak arkanı? kim savunacak seni? Kim kurtaracak seni benim elimden? Sanal dostların sanal aşkların mı? Bu hayatta hepiniz yalnız öleceksiniz ve yanlız kalacaksınız herşey geçici, tek gerçek ölüm bunu asla unutmayın...

Okudugunuz için teşekkür ederim...:)