Hayatımı karartan hastalıklar: Sosyal fobi ve şişmanlık

evet hayatımı karartan hastalık. biraz uzun olacak ama anlatacak kimsem yok.küçükken çok hastalıklar geçirdim. en ufak soğukta hastalanıyordum o yüzden pek evden dışarı çıkma fırsatım olmadı. 7-8 yaşlarımı ise hep hastanede kalarak geçirdim.dışarıda çocuklar oynardı bende balkondan onlara bakardım. çünkü azıcık koşsam nefesim daralır midem bulanır bayılacak gibi olurdum. tabi küçüklükten bu yana onca yediğim serum ilaç ve iyileşiğim diye yedirilen ballar aşırı kilo almama sebep oldu. 8 yaşında iskelet diye çağırılan ben 9 yasında tombiş bir çocuk olmuştum. ailem hiç önemsemedi büyüyünce zayıflar, atar diye.keşke diyorum önlem alsalarmış. sonra tabi alaylar başaldı ilk alay eden kişi ablamdı. benim için hayat berbattı ilaçlar kullanıyordum ve sürekli kilo alıyordum.beden dersleri nefesim daralır diye hep otuturdum millet koşar ben bakardım.ilkokulda ne zaman biriyle tartışmaya girsem bana o ''şişko'' kelimesini anında yapıştırırdı mal gibi kalıp susardım.

hatta bir oğlanla kavga ederken şişkoşişkoşişkoşişko demesi beynimde dönüp durmuştu.bende istemeden ona ''dört göz'' derdim ama hiç istemezdim demeyi. sonra 12 yaşında ilaçlarım değişti ve ben dahada kilo aldım. aptal gibi hoşlandığım(!) çocuk bile benle alay ediyordu. sınıfın yarısı alay etmişti benimle ama olsun bir grubum vardı çalışkandım(her şişkonun olması gerektiği gibi) sözlerim etkiliydi o yüzden şişmanlığı pek takmıyordum.ama birşeyler oluyordu.ergenliğin verdiği şeyle kendimi beğenmemeye başladım hep o 50 kilo kızlara özeniyordum.

alışverişi severim ama beden bulamamak, bulunca üzerine yakışmaması berbat bir şeydi. 15 yaşında ilaçlarım kesildi ama kilolar yerindeydi.liseye başladım en azından 2-3 arkadaşım vardı.ama yavaş yavaş insanlardan uzaklaşıyordum hocaya soru sormaya cekiniyordum. sonra yine şişmanlığım ile ilgi alay edildi, insanların alaylarını duymamak için ben kendimle alay ederdim. en yakın arkadaşım ise ''o yuvarlanarak anca gelir'' falan deyip gülmüşlerdi. mal gibi gülerdim ama eve gidince ağlardım.

ama kırılma anım o rezil müzik dersiydi.sırayla solfej yapıyorduk her şey iyiyken sıra bana geldiğinde ellerim buz kesildi, kalbim çok kötü atıyordu ve ben o heyecanla titrek bir ses çıkardım.tabi güldüler aptal gibi hocam yapamam dedim herkes ama herkes güldü. tüm gün ağladım berbat bir gündü.sonra tek başıma hocanın yanına gidip okumuştum. o günden sonra iyice içime kapandım karnemde 1 ler vardı, okula gitmek istemiyordum.annem psikolğa götürdü ama düzelmedim.beden derslerinde soyunurken en arkaya geçiyordum kimse benim bu şişman bacaklarımı görmesin diye.herkes voleybol oynamak için çabalarken ben ''lütfen serbest bıraksın oturayım'' diyordum.yine koşu yaparken ben herkesin gerisinde kaldım ve tüm sınıf gülmüştü. 11. sınıfta iyice psikolojim bozulmuştu,kendimden yağlarımdan nefret ediyordum derslerim berbat haldeydi.sınıfta 1 arkadalşım hariç kimseyle konuşmuyordum.sürekli yemeklere saldırıyordum.

hatta kendimden utanıyordum bacaklarıma jilet attim kaç kere.annemin haberi olsa ne yapar bilemiyorum. şimdi pişmanım hemde çok ama fayda etmiyor. annem psikoloğa götürmüştü ama düzelmedim.bu yetmezmiş gibi o mükemmel zayıf başarılı sosyal ablamla kıyaslanıyordum. bir yere gittiğimizde ''hiç bu ablasına çekmemiş niye böyle'' lafları dolaşıyordu.ablam beni küçümsüyordu.neyse 12.sınıf oldum bir 6 kilo versem bile onuda geri aldım. dersaneye gittim yine aynı dışlandım. ilk ben atıldım ''merhaba''diye kızlar benden uzaklaştı.sanırım iğrenç biriyim.son gayret biraz ders çalıştım kurtulmak için, belki üni. kazanırsam ailedeki değerim artar diye düşündüm.kazandım ama düşük bir yer.yine ablam beni küçümsedi. yine kimse beni övmedi, yine herkes bana bu ''cahil, gerizekalı hiç bir şey bilmez saf, içe kapanık'' gözüyle bakıyorlar.

oysa iyi biri olmak isterdim diye düşünürsün.küçükken gözlüklülerde alay edilirdi ,şimdiyse değişen bir şey yok, onlar yine gözlüklü niye onlarla da alay edilmiyor dersin. keşke bende sabah sınıfa girerken herkesin günaydın dediği,sevdiği kız olsaydım. bazen isyan ediyorum, neden ben allahım diye.neden bana bu hastalığı verdin? neden bana bu kilo vermeyen vücudu verdin, belki daha çalışkan daha sosyal olabilirdim.bu yıl ise üniye başlayacağım istesem de arkadaş edinemem. yapamıyorum ben. sosyalfobiliyim. bu yüzden arkadaş edinmek için çabalamanın anlamı yok. nasıl olsa başarısızlıkla sonuçlanacak. kendini şartlandırmışsın demeyin. bu böyle.ben artık umudu kestim safın tekiyim, gözüm açık değil.genç kız olmam gerekirken öyle değilim.sevgili olaylarını tahmin etmişsinizdir tabiki beni seven biri olmadı. 162 boyumla 70 kiloyum.yüzüm tombiş çocuksu, ayı gibiyim.hah bari zayıflasaydın diyeceksiniz, olmuyor test yaptırdım, diyetisyene gittim.2 kg versem 3 kilo alıyorum. umutsuzum, şişmanım,çirkinim, öz güvenim yok safın tekiyim.herkes üniye başlıcam diye sevinir bense korkuyorum yine tek olcam diye. neyse niye yazdım bile bilmiyorum bunu sadece içimi dökmek istedim. hoşçakalın