Anoreksiya Hastalığı, Bozulan Psikolojim ve Hayatım

Bir kaç kilo için sağlığınızdan olmayın. Nasıl ANOREKSİYA oldum? Psikolojimi nasıl bozdular?

Geçen yıl tamda bu zamanlar bir karar verdim. Artık kilolu bir erkek olmaktan vazgeçmiştim ve birşeyler yapmam gerekiyordu. Çünkü kilolarım yüzünden ne rahat olabiliyordum ne de kız arkadaşım oluyordu . Birde üstüne her ay yeni bir platonik aşk ediniyordum. Bir kız canımı öylesine yakmıştıki hiç böyle birşey yaşamamıştım. Üstelik evlenmeyi planladığımız bir ilişkiydi.

Bu konuya girmiyorum. Aşk acısıyla birlikte diyete başladım 3 ay sonra toplamda 31.5 kilo vermiştim şaka gibiydi. Beni görenin ağzı açık kalıyodu. 186 boyumla filinta gibi oğlan olmuştum.

Her gören hikayemi anlattırıyordu bana, bende yaptığım tek şeyin yürümek ve günde 1 tabak bulgur pilavı oluğunu anlatıyordum.

Evet gerçekten 3 ay boyunca günde 10 km yürüyüp yalnız günde 1 tabak bulgur ve yanına yoğurt yiyordum.

Çok hızlı vermiştim kilolarımı. Ama artık bir sorun vardı. Hiç gücüm kalmamıştı. Kiloluyken 4 damacana suyu aynı anda taşıyabilen ben artık 1 damacanayı bile kaldıramıyordum. Üstüne üstlük saçlarım dökülmeye başlamıştı.

Fotoğrafları saçlarım döküldükten sonraki fotoğraflardan başlatıyorum. ilk attığım en kilolu olduğum fotoğrafım.

3 ayda ne değişim ama .. Doktora gittim kan testi yaptık vücudumda vitamin denilen hiçbir şey kalmamış.

Artık ben bir anoreksiya hastasıydım .

Aynada sanki kendimi eskisi gibi çirkin bir şişman gibi görüyordum. şu an bakkıp da ne kadar yakışıklıymışım dediğim fotoğraflarım o zamanlar bana koca yanaklı çökük gözlü çirkin biri olarak geliyordu. Yakışıklıyım demiyorum yalnızca kendimi çok kötülüyordum, onu anlatmaya çalışıyorum.

Düşündüğüm tek şey göbek çevremdeki 5 kilo fazlalık olan yağ

Diyete ilk başladığımda 126.5 kiloydum. En az 95 kiloya düştüm ve gözlerimi açıp ayağa doğrulup bir yere gidemiyordum. Çünkü yatağa bağımlı olmuştum. 1 ay boyunca hasta kaldım. Tabi ben ailemden ve şehrimden uzak tek yaşayan biriyim. Kimseye ne hastalığımı ne de yaşadıklarımı anlatıyordum.

6 aylık bir süreçte kimseyle konuşmadım. İnsanlar güvenilir gelmiyordu artık. Çünkü onlar yalancıydı ve sahtekardı. Bir de en yakın arkadaşlarım benim doğum günümü bile kutlamamıştı. Benim kadar duyarlı birine bu yapılamazdı. Çünkü onları çok seviyordum. Bir daha yıkılmıştım o hasta halimle. Benim için arkadaşlık çok önemliydi ve artık gerçek bir dostluğun var olduğuna ümidim kalmamıştı.

6 ay yaşayan ölüydüm

Bu süre içerisinde psikolojim o kadar bozulmuştu ki. Ne birileriyle iletişime geçiyordum ne de kafamdan şapkamı çıkarıyordum o gür saçlar 30 kilo uğruna 20 yaşımda dökülmüştü . Berberin tavsiyesi üzerine saçlarımı 0 yaptırttım.

Artık bir lösemili gibi sokaklarda dolaşıyordum. Gözler içine çökmüş kassız bir insan vücudu orada burada dolaşıyordu. Saçlarımı kestirmem üzerine psikolojim resmen altüst olmuştu. Aşk acılarımla birlikte ve de para sıkıntım yüzümden işe girmiş olmam hepsi üst üste geliyordu. Gerçekten delirmek üzereydim.

Bu durumu basite almayın. Ailesinden ilk defa uzak olan ve çok ama çok sevdiği kız arkadaşı ve yakın arkadaşları yüzünden değersiz gösterilen biriyim ben. Ben hayatım boyunca kimseye kötülük yapmamış bir insanım . Onlara da her zaman değer verdim ama karşılığı çok başka oldu .

Çalıştığım bara şehrin en zengin züppe gençleri gelirdi her akşam. Her akşamda kavga ederlerdi. Çünkü onlar yaşıyordu. Paraları vardı güzel arabaları ve güzel kızları vardı. Eğleneceklerdi tabi . Kavgada edeceklerdi. Ve bende onlara hizmet edip gülümseyecektim ve ben asla hizmet etmeyi seven biri değilim. Çalıştığım yerde "efendim" kelimesini söylemediğim için kovulduğum zamanlar olmuştu.

15 günlük bir çalışma sürecim oldu o barda. 15 günün 15 günü de kendimi öldürmeyi düşündüm.

Kazandığım parayı o zamanlar psikolojimi düzeltmek için birşeylere harcamam gerekiyordu. Her gece kazandığım parayla abur cubur alıp evde yiyordum. Her gece ama her gece 20 tllik çikolata yedim. 15 gün boyunca. Ama daha kötü yapıyordu beni. Oturup dizi izleyip çikolata yedim 15 gün. Filmi durdurup ağladım. Dışarı çıkıp yürüdüm ve gelip aynı şeylere devam ettim.

Biraz da para biriktirip bir yerlerden kokain bulup aşırı dozdan kendimi öldürmeyi planlıyordum. Çünkü kötü insanlarla tanışmıştım. Tabanca nereden bulabilirim bileklerimi nasıl keserim hep böyle şeyler düşünüyordum.

Sevdiğim kız sanki her yerdeydi. Herkes ona benziyordu. Gördüğüm herkesi o sanıp kaçıyordum oradan. Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Kızı arayıp onun ne kadar kötü biri olduğunu beni ne hallere soktuğunu anlattım.

"Ona güzel doğdun ama çok kötü yaşlanıyorsun " dedim.

Nedense bu kelime beni iyileştirmeye yardımcı oldu. Çok basit bir cümle fakat gün geçtikçe yaşama hevesi geliyordu . İntihar etmekten vazgeçmiştim. Sanki bir zafer kazandığıma inandırmıştı beynim kendini. 6 ay sonra ilk defa sınıf arkadaşlarımla iletişim kurmaya başlamıştım. İsimlerini bile daha yeni öğrenmiştim.

Ama hala her şeyden kurtulmuş değildim. Saçlarım kullandığım kürlerle yavaş yavaş çıkıyordu. Biraz biraz kilo almaya başlamıştım. Ve artık kendime bir söz vermiştim.

Artık kimseyle dost olmamaya karar verdim.

Kimseye bağlanmamaya karar verdim bu yalnız bir kişi değil, cep telefonum , ayakkabılarım , montum gömleklerim. Yalnızca ihtiyacım olan kadarını dolabımda bıraktım ve geri kalan her şeyimi yardıma muhtaç insanlara bıraktım. Birilerine yardım etmek beni iyileştiriyordu ama tanrı yakamı hala bırakmamıştı. Beni sınamaya devam ediyordu. Yardım etmek istediğim insanlar kötü insanlar çıkıyordu.

Her şeyin sonunda bir şey öğreniyordum, fakat bu kadar sınama yeterdi. Gerçekten de o zamandan sonra bitti. Belki çok kötü bir yıl geçirdim ama ben bu koca 1 yılda çok büyüdüm ve tecrübe kazandım.

Umarım okumuşsunuzdur arkadaşlar.

Hastalığımın en son hali de buydu. Hani gözlerimi açamıyorum dediğim halim buydu ama hala gülmeye çalışıyordum ...

Hikayeyi pek detaylandırmadım. Herşey bunlardan ibaret değildi. Çok daha fazla şey yaşadım. Umarım okumuşsunuzdur.

Hiçbirşey sizin hayatınızdan değerli değildir arkadaşlar. Ne sağlığınız bu hayattan değersiz,

ne de sevdiğiniz kız bu hayattan değerli. Kendimize değer verelim .

Ben şu an mutlu bir insanım ...