Bu bencemde sizlere geçirdiğim en zor dönemden, anoreksiya nevroza (zayıflama hastalığı) hastalığımdan ve geçirdiğim mücadeleden bahsedeceğim..

Evet, bundan 2 yıl önceydi. 170 boyunda, 67 kilo, yemek yemeyi seven, pozitif 17 yaşında bir kızdım. Balık etliydim ve o yaşıma kadar kilomu hiç sorun etmemiştim. Ta ki o güne dek..
Sınıfta kilodan sohbet ediyorduk. Arkadaşlarım bana
"Çok yağlısın"
"Gerçekten baya kilo almaya başladın"
"Biraz kilo versen çok güzel olursun"
gibi bir çok muhabbet etti..

O gün eve geldim ve ağladım. İnternetten modellere, mankenlere baktım. Hiçbiri benim gibi yağlı, şişman ve iğrenç değildi. İncecik belleri, uzun zarif bacakları vardı. Kendimden iyice tiksinmiştim.

Blumia açığa çıktı


Bu işlem 3 ay devam etti ve o kısa zamanda 55 kiloya düşmüştüm. Herkes hayret etmişti,çok övgüler geldi, beni gören herkes şaşırıyor ve iltifat ediyordu. O kadar çok hoşuma gitmişti ki.
Tabi burada bitmemişti 5 kilo daha vermeliydim, hala o mankenler gibi değildim..

İnternetten ne varsa zayıflamaya yönelik, her şeyi not aldım ve kendime liste yaptım. Günlük sadece 300 kalori alacaktım. Ve yaptım da birkaç ay. Gerçekten çok halsizdim, yorgundum ve herkes zayıf olduğumu söylediğinde artık sinir oluyordum, yalan söylediklerini düşünüyordum..
İnanın o kadar anlatamayacağım bir durum ki. Kemikleriniz sayılıyor ama aynada bunu göremiyorsunuz, yağlı ve kilolu olduğunuzu sanıyorsunuz. Çıldırıyorsunuz, ağlıyorsunuz, gözünüz hiçbir şey görmüyor.

Daha sonra iyice çıldırdım. Hergün deli gibi koşuyordum, merdiven inip çıkıyordum 9 katlı apartmanda kafayı yiyene kadar saatlerce. Çok ağır sporlar yapıyordum, kalbim ağrıyordu, ağlayarak yapıyordum ve hırslanıyordum.
Tüm zamanım böyleydi. Derslerim, arkadaşlarım, sevgilim hayatımda zayıflamaktan başka hiçbir şeye yer vermedim.

Hergün 50-60 kere (en az) tartılıyordum. 1 gram versem dünyalar benim oluyor daha çok hırslanıyordum. Ve durum ciddileşti,annem çok üzülüyordu, ağlıyordu, gözünün önünde eriyip gidiyordum. Her gün bir şeyler yedirmek isterdi, evde felaket kavgalar çıkardı, kıyameti kopartıyordum.
Doktora götürmek için çırpınıyordu ama ne çare. Öyle bir durum ki geri kilo alırım korkusundan geceleri uyuyamıyordum, evde durmamalıydım, bu kadın beni şişmanlatabilirdi..

Yavaş yavaş sonum geliyordu. 35 kiloya kadar düşmüştüm. Gözlerimin altı mosmor, her tarafım yaralarla doluydu. Kadınlığımdan vazgeçmiştim. 1 yılı aşmış ve hala regl olamıyordum. Göğüslerim yoktu, rengim solmuştu, çirkinleşmiştim.
Bir gün fenalaştım ve bayıldım. Hastaneye kaldırdılar...

Doktor durumumun çok ağır olduğunu, bu zamana kadar mucize bir şekilde hayatta kaldığımı söylemiş. Vücut sistemim çökmüş, organlarım, kan değerim berbat. Bağışıklık 0.
Kaç ay hastanede yattım, serum ve tedavi gördüm, rehabada gittim, çok zor bir dönemdi.

Ve birkaç ay sonra çıktım, fakat tedavim devam ediyordu ve olumluydu :)
Zar zor da olsa toparlandım, 50'li kilolara geldim. Tanıdı unuttuğum herşeyden, yeteri miktar yiyerek, sağlığıma kavuştum. Tabi kaybettiğim çok şey oldu..

Siz siz olun, kimsenin ne dediğini umursamayın. Unutmayın kimsenin lafı, düşüncesi, sağlığınızdan, kendinizden, sevdiklerinizden vazgeçirecek kadar önemli değildir!
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer