Benim Anoreksiya Hikayem

Bu bencemde sizlere geçirdiğim en zor dönemden, anoreksiya nevroza (zayıflama hastalığı) hastalığımdan ve geçirdiğim mücadeleden bahsedeceğim..


Benim anoreksiya hikayem..


Evet, bundan 2 yıl önceydi. 170 boyunda, 67 kilo, yemek yemeyi seven, pozitif 17 yaşında bir kızdım. Balık etliydim ve o yaşıma kadar kilomu hiç sorun etmemiştim. Ta ki o güne dek..


Sınıfta kilodan sohbet ediyorduk. Arkadaşlarım bana



"Çok yağlısın"
"Gerçekten baya kilo almaya başladın"



"Biraz kilo versen çok güzel olursun"



gibi bir çok muhabbet etti..


Benim Anoreksiya Hikayem


O gün eve geldim ve ağladım. İnternetten modellere, mankenlere baktım. Hiçbiri benim gibi yağlı, şişman ve iğrenç değildi. İncecik belleri, uzun zarif bacakları vardı. Kendimden iyice tiksinmiştim.


Benim Anoreksiya Hikayem


Blumia açığa çıktı


Benim Anoreksiya Hikayem
O günden sonra kafayı yemek üzereydim her an, her saniye kilolarımı dert ediyor, tiksiniyordum. İçimde yemek isteği çok fazlaydı, ben de artık tek öğün yiyordum. Bu öğünde de 5 insanın bir araya gelse dahi asla yiyemeyeceği kadar tıka basa ve patlayana kadar tıkıyordum boğazıma ne varsa. Bunu tek başıma yapıyordum ve genelde akşamları. Sonraysa hemen lavaboya hepsini çıkartıyordum..


Benim Anoreksiya Hikayem


Bu işlem 3 ay devam etti ve o kısa zamanda 55 kiloya düşmüştüm. Herkes hayret etmişti,çok övgüler geldi, beni gören herkes şaşırıyor ve iltifat ediyordu. O kadar çok hoşuma gitmişti ki.


Tabi burada bitmemişti 5 kilo daha vermeliydim, hala o mankenler gibi değildim..


Benim Anoreksiya Hikayem
Kusmaktan dişlerim dökülmüştü ve ağzımda yaralar oluştu. Midemde de rahatsızlıklar açığa çıktı. Ellerimin heryeri yaraydı. Ne yesem çıkartıyordum, günde 7 kez yaptığımı hatırlıyorum. Daha fazla bunu yapamazdım. Artık yemeklerden keyif almıyordum, hiçbir yemek zayıf olduğumu duymaktan daha fazla haz vermiyordu, diyet yapmalıydım.


İnternetten ne varsa zayıflamaya yönelik, her şeyi not aldım ve kendime liste yaptım. Günlük sadece 300 kalori alacaktım. Ve yaptım da birkaç ay. Gerçekten çok halsizdim, yorgundum ve herkes zayıf olduğumu söylediğinde artık sinir oluyordum, yalan söylediklerini düşünüyordum..


İnanın o kadar anlatamayacağım bir durum ki. Kemikleriniz sayılıyor ama aynada bunu göremiyorsunuz, yağlı ve kilolu olduğunuzu sanıyorsunuz. Çıldırıyorsunuz, ağlıyorsunuz, gözünüz hiçbir şey görmüyor.


Benim Anoreksiya Hikayem


Daha sonra iyice çıldırdım. Hergün deli gibi koşuyordum, merdiven inip çıkıyordum 9 katlı apartmanda kafayı yiyene kadar saatlerce. Çok ağır sporlar yapıyordum, kalbim ağrıyordu, ağlayarak yapıyordum ve hırslanıyordum.


Tüm zamanım böyleydi. Derslerim, arkadaşlarım, sevgilim hayatımda zayıflamaktan başka hiçbir şeye yer vermedim.


Benim Anoreksiya Hikayem


Hergün 50-60 kere (en az) tartılıyordum. 1 gram versem dünyalar benim oluyor daha çok hırslanıyordum. Ve durum ciddileşti,annem çok üzülüyordu, ağlıyordu, gözünün önünde eriyip gidiyordum. Her gün bir şeyler yedirmek isterdi, evde felaket kavgalar çıkardı, kıyameti kopartıyordum.


Doktora götürmek için çırpınıyordu ama ne çare. Öyle bir durum ki geri kilo alırım korkusundan geceleri uyuyamıyordum, evde durmamalıydım, bu kadın beni şişmanlatabilirdi..


Benim Anoreksiya Hikayem


Yavaş yavaş sonum geliyordu. 35 kiloya kadar düşmüştüm. Gözlerimin altı mosmor, her tarafım yaralarla doluydu. Kadınlığımdan vazgeçmiştim. 1 yılı aşmış ve hala regl olamıyordum. Göğüslerim yoktu, rengim solmuştu, çirkinleşmiştim.


Bir gün fenalaştım ve bayıldım. Hastaneye kaldırdılar...


Benim Anoreksiya Hikayem


Doktor durumumun çok ağır olduğunu, bu zamana kadar mucize bir şekilde hayatta kaldığımı söylemiş. Vücut sistemim çökmüş, organlarım, kan değerim berbat. Bağışıklık 0.


Kaç ay hastanede yattım, serum ve tedavi gördüm, rehabada gittim, çok zor bir dönemdi.


Benim Anoreksiya Hikayem


Ve birkaç ay sonra çıktım, fakat tedavim devam ediyordu ve olumluydu :)


Zar zor da olsa toparlandım, 50'li kilolara geldim. Tanıdı unuttuğum herşeyden, yeteri miktar yiyerek, sağlığıma kavuştum. Tabi kaybettiğim çok şey oldu..


Benim Anoreksiya Hikayem


Siz siz olun, kimsenin ne dediğini umursamayın. Unutmayın kimsenin lafı, düşüncesi, sağlığınızdan, kendinizden, sevdiklerinizden vazgeçirecek kadar önemli değildir!

Benim Anoreksiya Hikayem
Cevapla