Bir Tutam Anoreksiya

Bu ikinci bencemi yazmaya teşvik eden arkadaşlara çok teşekkür ederim. İlk bencemi yazarken bir amacım yoktu. Bu konu hakkında sayısızca soru vardı ve ben bunları azaltmak adına böyle bir şey yapmıştım. Burada bir çok kişinin hayatlarından bir parçasını dinledim ve gerçekten çok mutluyum. Asla yalnız olduğumu düşünmemiştim ve kendimi bununla avutmaya çalışmıştım. Şimdi o hikayeleri hep bir ağızdan duyup, dinledim. :)

Bu bencem de ise, Anoreksiya' ya iten sebepleri göz önünde bulunduracağım. Bir kaç tavsiye ve giflerle ne demek istediğimi anlayacağınızı düşünüyorum.

Herkese iyi okumalar, okuduğun içinde teşekkür ederim.

Ergenlik

Her genç kız ergenliğe kadar kimseyi umursamadan ve baskı altına girmeden özgürce yemek yer. Fakat ergenlik döneminde bu oldukça farklıdır. Herkes kendini sorgulamaya ve çevresiyle karşılaştırmaya başlar. Kişi kendinde olmadık kusurlar bulur ve başta en yakını olmak üzere kendini onunla karşılaştırır. Bu süreçte kimileri kazanır, kimileri yenik düşer. Kendi zaferinde birinciyle gelen kişi zamanla diğerlerini eleştirmeye başlar. Ben överken bile eleştiren tiplerin olduğu bir yerde çocukluk geçirmiştim. En yakın arkadaşım bana şöyle cümleler kuruyordu:

"Zayıflasan güzel kızsın aslında."

"Çok güzel yüzün var ama kilon seni fena bozuyor."

Hatta hiç unutmam bir kere fotoğraf çekilirken bana aynen şöyle demişti:

"Bence biz boydan çekilmeyelim." :D

Aile

Şimdi siz diyeceksiniz aile çocuğunun arkasında durur, onu iyi şeylere iter. Üzgünüm ama size kötü bir haberim var! Aslında 'aile' kişiyi zayıflamaya iten en baskın topluluktur. Sizden ricam ilerde veya da şimdi çocuklarınıza asla bu konuda yorum yapmamanız. Çünkü onların en yakını sizsiniz ve onlar sizi her zaman için dinlerler. Eğer çocuğunuza -kız, erkek farketmez- ne kadar çabuk saatli aynı zamanda da sağlıklı yemek yeme alışkanlığını öğretir ve sizde ona örnek olursanız, o kadar çabuk olabilecekleri engelleyebilirsiniz.

Mesela benim ailem hiç bir konuda yanımda olmadığı gibi bu konuda da benimle birlikte değillerdi. Sanıırm beni bu yola iten sebeplerden bir takımı da onlara bağlıydı.

Arkadaşlar

Özellikle arkadaşlar bir grup olurlar ve baskı yapmaya başlarlar. Dalgalar, alaylar, kavgalar, küçük düşürmeler, eziklemeler, dışlanmalar ve daha nice şey buna tabiidir. Herhalde en nefret ettiğim başlık bu. Hele de iş işten geçmiş ve sen bir anoreksi olmuşsan ve bunu o kötü çocuklar öğrenmişse işte hayat o zaman daha zor. Bir grup kötüden iyiye dönerken, diğer grup cephe eksilmesine daha da öfkelenir ve sana hayat sanki çok güzelmiş gibi üstüne üstelik bir de zehir etmeye çalışırlar.

Kişi kendini iyice sineye çeker ve kendini onlardan farklı görür. Hatta kendini çok farklı kötü alışkanlıklara alıştırabilir. Özellikle ön yargılardan kaçmak için okulunu, işini ve sorumluluklarını aksatabilir. Alkol, sigara, uyuşturucu gibi maddelerle onlardan uzaklaşmaya çalışır. Özellikle aile bu tür farklı alışkanlıkları sezdiği an arkadaş çevresine el atmalı.

İnternet

Ah, her şeyin başladığı o lanet kelime. Her genç kız dergilerde, kitaplarda ve sosyal medyalarda gördüğü kızları -mankenleri, oyuncuları, şarkıcıları - takip etmeye kendi fotoğrafıyla onların fotoğraflarını zihnnide değişik kurgularla karşılaştırmaya başlar. Bir bölümü internette onlarca diyet araştırır, diğer kısım ise kendini tamamen yemeğe adayıp her gün kafasını yastığa koymasıyla o kızların fiziğini düşlerler. Fakat her iki bölümünde bir gün internette karşılaştığı tek şey anoreksiyadır.

Bende bu kelime ile internette karşılaşmıştım ve gerçekten yukarda belirttiğim her şey aslında her bir anımdan çekip çıkarttığım başlıklardan oluşuyor.

Aslında bunları yazarken sadece yazmıyorum. Size yıllarımı vererek ördüğüm ve her tuğlasında acının bulunduğu duvarlarımı aralıyorum. Bir zamanlar ettiğim yemini bozuyorum ama pişman değilim ve olmayacağımı da biliyorum. Sizden istediğim tek şey artık 'kilolu insan- güzel-yakışıklı insan' ayrımı yapmamanız. Bakın bu öyle bir hastalık ki erkekleri bile yakasından tutup çekiyor. Ve biz öyle insanlarız ki burada ne söylersek söyleyelim asla çirkin biriyle çıkmayız. Değil mi? Haklı değil miyim? Kızlar yanında çirkin bir kız arkadaşını bulundurduğunda kalitesi düşer çünkü. Erkekler zevksiz ve iğrenç birine dönüşür kızlar için.

Yanlış anlamayın bende böyleyim. Biri hakkında asla kötü düşünmem ve gerek duymadıkça yorum dahi yapmam. Bakın burada ki yaşım on dokuz olabilir ama ben o yaşta değilim. Yaşımı belirtmekten kaçındığım hayatım boyunca da hiç bir zaman sevgilim olmadı. Bilemiyorum belki de vakit olmadı. Ya da sadece kaçtım ama bildiğim tek şey var o da ilerde evlendiğimde her uyandığımda gördüğüm yüzü sevmem gerektiği.

Herkesi sevin, çirkin biriyle arkadaşlık kurun demiyorum. Demek istediğim şey onları öyle kabul etmeniz. Kimi size göre çirkinse, diğeri içinde siz çirkinsiniz.

Zayıflayınca insan güzel olmuyor, arkadaşlar. Kilolu olduğunda ki tatlılığıda kalmıyor. Tamamen başka birine dönüşüyor o insan. Kimileri kendini güzel bulup hayatına devam ederken, kimileri kemiklerinin görüntüsünden bile tatmin olmayıp kusmaya devam ediyor. İşte böyle bir şey bu da. İlk harfini bile büyük yazmaya değmeyecek kadar özel(!) bir şey.

Son olarakta belirtmek istediğim çok önemli bir şey var. Burada bundan bir hastalık olarak bahsediyor olabilirim ama inanın bana bir hastalıktan çok daha kötüsü.

Sadece bedenin çökmüyor burada. İlk önce mantığın ve zihnin sonra ağırlığın çöküyor.

Buna ne bir isim ne de bir söz yakışır fakat ben Jacques Rıvette' in bir sözünü sizinle paylaşmak istiyorum.

Kafeste olmak, insana uçabileceği hayalini veriyor.