Yaşamı Çekilmez Kılan Hastalık: Sosyal Fobi ve Anksiyete Bozukluğu

Öncelikle herkese merhaba,

İlk defa Bence yazdığım için, eğer ki amatörlük edersem kusuruma bakmayın.

Bugün size benim de dahil olduğum ve hayatı bana zindan eden, çekilmez kılan ve bana acı çektiren, maddi değil tamamen psikolojik olan iki hastalıktan bahsetmek istiyorum.

(Bu yaşadıklarımı tamamen içimden gelerek tüm samimiyetimle anlatıyorum, yöneticilerin bu Bence'yi öne çıkarmasını ve insanların bu konuda biraz da olsa fikir sahibi olup böyle hastalığa sahip olan insanlara karşı biraz daha duyarlı davranmalarını sağlayabiliriz.)

1- Sosyal fobi

Sosyal fobi çocukluğumdan beri olan, hayatımı ilk okul yıllarından beri mahveden, hayatımı zindan eden illet bir hastalık. İnternetten araştırmalarım kadarıyla; bu hastalığın çocukluk ya da ergenlik döneminde yaşanan travmatik durumlar ya da korkular sebebiyle oluşabileceği söylenmiş ama şöyle bir durum var ki; ben kendimi bildim bileli böyleyim. Kendimi bildim bileli kalabalıklardan korkan, karşı cinsle konuşmaktan korkan, kalabalık ortama giremeyen, ya birisi bana bir şey derse, ya bana bakarlarsa, ya yaptığım hareket insanlara saçma gelir ve bana gülerlerse diye düşünerek kendi kendime beynimin içini kemiriyorum.

Bu durum sosyal hayatımı da mahvediyor, ne kadar yakışıklı olursanız olun, ne kadar yetenekli olursanız olun, sosyal ortamlara katılamadıktan sonra, iletişim kuramadıktan sonra, girişken davranıp fikir paylaşmadıktan sonra bunların hiçbiri anlam ifade etmiyor. Ben sosyal ortamlara girmekten korktuğum için, girsem bile stres altında olduğum ve ne konuşacağımı bilmediğim için hep sönük kalıyor, insanların gözünde boş bir insan imajı çiziyorum ve insanlar beni sevmediği için gözlerine çok batıyorum. Ne dersem diyeyim gözlerine batıyorum, yaptığım hareketler insanlara cins geliyor ve benden sebepsiz yere nefret etmelerine neden oluyor. Çekingen olduğum için de kızların ilgisini hiçbir şekilde çekemiyorum, zaten kızlar korkak, çekingen, konuşmasını bilmeyen, cesaretsiz, ortamlara uyum sağlayamayan insanlardan nefret eder, o erkek o kızın gözünde ucubeden başka bir şey olmaz. İşte bu yüzden karşı cinsle ilişkilerimde de o kadar kötüyüm ki, şu ana kadar hiç sevgilim olmadı mesela ya da bir kızla karşılıklı oturup konuşmadım, konuşamadım. Kızlarla konuşurken devamlı muhabbet olmalı, samimiyet olmalı, espri olmalı, konuşacak konu bulmalı ama ben kızın yanındayken şimdi ne diyeceğim, şimdi ne yapacağım, ne konuşacağım, bana güler mi, dalga geçer mi diye düşünmekten konuşamıyorum.

Sosyal ortamlarda kendimi gösteremediğim zaman içimdeki kaygı gittikçe artıyor, kendimi ezik, boş, insanlarla anlaşamayan, uyumsuz, gereksiz biri olarak görmeye başlıyorum. Bu durumu kafaya takıyorum ve bu beni ruhen ve fiziken çok üzüyor. Yalnız başıma kalınca çektiğim acılar daha da artıyor, her gece ağlamak istiyorum ve ben bu ruh hastalığına, bu psikolojik hastalığa bir türlü çözüm bulamıyorum. Aslında kalabalık ortamlarda bulundum, sosyal aktivitelerde bulundum ama bu benim ruhi hastalığıma bir çözüm olmadı, ben hala aynı benim, ben hala korkak cesaretsiz biriyim.

2- Anksiyete bozukluğu (yaygın kaygı)

Yaygın kaygı hastalığından da muzdaribim, hayatımın her anında, her saniyesinde içimde bir gelecek korkusu var. Ne yapacağımı bilememe, ne olacak korkusu var. Genelleştirilmiş anksiyete hastalığım var yani. En mutlu olduğum anlarda, hayattan en koptuğum anlarda bile, ruhumun derinliklerinde, göğüsümün tam ortasında, yüreğimin içinde bir korku, bir kaygı, bir üzüntü var. İçimdeki korku, nedenini bilmediğim, nereden geldiğini bilmediğim bu korku beni yeyip bitiriyor, içimi kemiriyor. Bunu hiçbir şekilde engellemeyi başaramıyorum, çabalıyorum, içimde büyük savaşlar veriyorum, bir şey olmaz ne olacak rahat ol dedikçe kendime başaramıyorum ve hep o korku kazanıyor, beni yeniyor ve hep acı çekmeme sebep oluyor, bunun tedavisi yok.

Konuşma yeteneği

Ek olarak sizlere konuşamama yeteneğimden de bahsedeyim ve benceyi bitireyim. Bir insan hiç mi karşısındaki insanla oturup iki kelime laf edemez? (Özellikle kızlarla) Nasıl biri olursanız olun, ne kadar yakışıklı, güzel, uzun boylu ya da kısa boylu veya çirkin. Karşınızdaki insanla konuşamadıktan sonra, hislerinizi dertlerinizi karşınızdaki insanın ilgisini, dikkatini çekecek şekilde anlatamadıktan sonra bu saydıklarımın hiç ama hiçbir anlamı yok. İnsanlar konuşa konuşa anlaşır diye boşuna dememişler. Bir süre konuşuyorum ve sonra tıkanıp kalıyorum, söyleyecek, konuşacak konu, söyleyecek laf bulamıyorum, sohbeti uzatamıyorum, aklımda ne konuşsam ne konuşsam diye düşünceler dolaşıyor ve bir türlü bulamıyorum ve karşımdaki insan sıkılıp benden uzaklaşıyor.

Sonuç

Sonuç olarak bu iki hastalık ve konuşamama sorunu birleşince benim hayatımı zindan eden, mahveden ve çekilmez hale getiren bir durumu ortaya çıkarıyor, kaç gece başımı ellerimin arasına koyup sızlandığım oluyor, nasıl kurtulacağım bu hastalıktan deyip ağladığım anlar oldu, acı çektiğim günler oldu. Kafamın içinde bir hapis var ve ben o hapisten kendimi kurtaramıyorum, o hapsin demir parmaklıklarından kurtaramıyorum kendimi. 24 yaşıma geldim bu hastalıklar benim karakterime oturmuş durumda ve karakterin değişmesi neredeyse imkansız.

Dışa dönük arkadaşlara tavsiyem; kendinizin değerini bilin, mutlu olun, bir kız arkadaş edinin ve onu sevin, öyle bir sevin ki sizsiz yaşayamayacağını zannetsin, bu sevgiyi başka hiç bir yerde bulamayacağına inansın ve ne olursa olsun onu bırakmayın. Kurslara, etkinliklere katılın, kendinizi her alanda geliştirin, bu sosyalliğinizi kullanın ve bunu şimdi yapın. Ne zaman yapacaksınız başka yaşlanıp elden ayaktan düşünce mi? Hayır tam olarak şimdi yapın, gençliğinizi sonuna kadar yaşayın, güzel dostluklar kurun, güzel anılar biriktirin. Bu sosyal yeteneğinizi sonuna kadar yaşayın ve hep mutlu olun. İş kurun para biriktirin, gezin, güzel bir araba alın ve gezin. Yapın bunları bu güzel yeteneğinizi kullanın. Umarım hep mutlu olursunuz, kalın sağlıcakla.