Senin Kanın Benim Elimde Çocuk... Hangi Koltuğa Silsem Çıkmıyor...

Yardım etmesen, su bile içemeyecek kadar küçük... Kan var dudaklarında...

Haberlerde gördüm, Allah belamı versin, on dakika sonra normale döndüm!

Dünya üzerinde bu kadar masum, kutsal başka bir varlık olamaz. Kanını koltuğa silen çocuk, senin yüzün dünyanın en temiz fotoğrafı. Benim gözüm yılanlarla dolu çukurlar... Senin yüzün benim yüzümden kirlendi ya, Allah benim belamı versin...

İlk görüşte beni yıkan o acı on dakika sonra normale döndü ya...

Senin kanın benim elimde çocuk,ben çaldım şekerini, gülüşünü ben çaldım. Aşklara yazdım, sevişmelerin peşindeydim sen ağlarken, savaşıyordum benim olmayan toprakların çizgileri nereye çekilecek diye... Savaşıyordum sözde sana daha iyi bir dünya verebilmek için... G öremedim değil çocuk, gördüm ve gözden çıkardım acılarını, leş kokan insanlığa kurban ettim geleceğini...

Elini kirli mi sanıyorsun? Dünyanın merhameti akıyor alnından. Kir değil o, bu alemin kutsal suyu... Papa bile dokunsa çarpılır, atlas kaldıramaz acını...

Beni affet çocuk... Yüzüne toprak değdiğinde ben oğlumu öpüyordum... Yemin ederim haberim yoktu...

Ne kadar cesursun. Sözde siyasetçi, özünde köpeklere inat. Ne kadar mütevazisin elleri silahlı, kalpleri kibirle dolu şeytanın fahişesi sözde insanlara inat...

Biz şimdi senin bu güzel yüzünün bize ne hissettirdiğini konuşuyor, günah çıkarıyor, sonra hiç bir şey olmamış gibi yaşıyoruz çocuk... Senin salıncağında sallanıyor, oyun bahçeni domuz gibi eşeliyoruz. Acını daha doğrusu acıya alışmışlığını anlayabilmemizin mümkünü yok. Sen sadece bir habersin, magazinden önce çıkan... Kahramanlarımız farklı, önceliklerimiz farklı çocuk. Ben telefonumu değiştireceğim mesela, sen elini temizlemenin derdindesin.

Oğlum oyuncak diye ağlarken sen bütün heybetinle sakinsin

Oturduğun koltuk dünyanın bütün tahtlarından daha kutsal, elindeki kir benden daha temiz, köpeğin olsam yalasam yüzündeki toprağı, o toprakta boğulsam ödeyemem borcumu. Sen sormadın ben utandım.

Kim yaptı demedin, öylece kabullendin, oysa sen daha kendi başına su bile içemezsin. Korkularımdan utandım seni görünce, korkmadın... Senin gözünden yazmak istedim ama o kadar masum bakamadım çocuk... Kendime söverken yakıştıramadım sözlerimi senin günahsız dudaklarına.

Daha güzel yazardım çocuk ama istemedim ağlayarak geçiştirmelerini. Çocuk, sen ve arkadaşların benim en büyük acım... Acılarınızı hayal bile edemezken... Hepimizi sarsın acınız, bir mucize olsun sizden alsın bize versin acıyı, üzüntüyü. Bir mucize olsun, biz cayır cayır yanalım size geri versinler gülüşünüzü...

Daha güzel yazardım çocuk ama hak etmedim...