Sen Benden Gittin Gideli...

Evet gittin. Şimdi sende herkes gibi oldun benim için. Eskiden utandığım için kaçırdığım gözlerim şimdi seni arar oldu. Oysa ne güzel günlerimiz vardı; buz gibi kış gününde içimi ısıtan gülüşün... Şimdi kim sen olur ya da kimi koyarım senin yerine kim doldurur bu boşluğu, bu koca boşluğu kim doldurabilir?

Hayallerimiz vardı. Küçük bir evimiz olucaktı içinde bir kız bir de oğlan. Kız olsun derdin sen hep sen benim olucaksın onu kıskanırım başka erkekelerrden onun başka erkeklerle olmasına engel olurum derdin. Her geceye seninle gözlerimi yumup sabah ilk kalktığımda senin yüzünü görüceğim günün hayaliyle yaşardım ben. Şimdi ne gecem kaldı ne gündüzüm, ne yerdeyim ne gökte. Şimdi sen gittin bende gittim. Ben ben değilim artık.

Ne olur gel kurtar beni...

İyiyim ama biliyor musun, alıştım artık yokluğuna. Bir zamanlar seninle yürüdüğüm ama şimdi senin olmadığın sokaklarda yanlız başıma yürümeye de alıştım. Özlemiyorum da eskisi gibi.... Kimi kandırıyorum ki? Hala ilk günkü gibi aşık hala ilk günkü gibi hasretim ben sana. Yanan yüreğimi susturmak mı dersin ya da kafamdaki çığıklara engel olmak mı dersin bilmem ama özlemedim diye avutuyorum kendimi. Sana sarılmayı özledim ben. Sana sarılıp ağlamayı acılarımı dindirmeyi, sığındığım tek yerdi omzun, şimdi sana hiç sarılamayacağımı bilmek yakıyor canımı.

Gözlerini özledim ben. Utanıp kaçırırdım gözlerimi bakamazdım hiç gözlerinin içine. Sen hep bakardın ama bana bende kafamı eğer sessiz sessiz gülerdim oysa bir gün o gözleri göremeyeceğimi bilsem bir saniye olsun ayırırmıydım gözlerimi gözlerinden. Ellerini özledim ben. Tutunduğum tek dal, hayata tek bağlantım. Gülüşünü özledim ben. güldüğünde ağzından kalbini gördüğüm sıcaklığını...

İnsan derdine kadar koyarmış rakıyı....

Sana dön diyemem şimdi çünkü giderken yalvardım gitme diye. Ama bekliyorum gelmeni bana yeniden sıcacık bakışını gülüşünü bekliyorum. Gel demiyorum yanlış anlama biliyorum sevmezsin emrivakileri zorlamıyorum seni, ama gel nolur gel bak bir kere daha yalvarıyorum ben sana sen gel ben yine ölmeye razıyım. Yinede sen bilirsin gelmesende olur nerde mutluysan orda kal kimle mutluysan onunla ol ama sen yeter ki mutlu ol.

Senelerdir aynı yerdeyim ben gidemedim senden. Kabullenemedim yokluğunu. bir zaman sonra yokluğunun acısı daha büyüdü başkasının olmanın acısıyla birleşti. Kabullenemedim başkasının gözlerine bakmanı, elini tutmanı, sarılmanı, bir başkasının olmanı kabullenemedim. Yine de gidemedim senden. Vazgeçemedim. Acılarımı gözyaşlarıma katıp içime akıttım, belli etmedim. Adına aşk denilen bu dermanı olmayan hastalıktan gün geçtikce öldüm gün geçtikçe çürüdü bütün bedenim sustum tek bir şey demedim.

Ben senin başkası için üzüldüğünü bile bile tek sen üzgünsün diye üzüldüm, başkasını sevdiğin halde onun yanında mutlusun diye mutlu oldum. Benim dışımda herkesi sevmeni kabullendim bir sensizliği kabullenemedim. Artık gerçekten alıştım eskisi kadar acımıyo canım ve eskisi kadar ağlamıyorum arkandan ; göz pınarlarım bir damla kalmadı zaten. Ama yinede ben hala seni bekliyorum geleceğin gübü bana yeniden seninim artık hiç kimse bizi ayırmaz dediğin günü bekliyorum. Her gün bir sonraki gün ölmek için yaşasamda. Her gün geliceğin gün için savaşıyorum...