Sen Döngüsündeki̇ Sensi̇z, Bensi̇z Ben

Bir insanın gelişi midir yıkıcı olan gidişi mi? Önce gelir gelip gitmeyeceğim diye söylenen. Gün geçer ve derki yok hayır demez aslında ruhuna dokunur onla konuşur ve en derinlerin neresiyse orada var olur. Onun varlığı saniye olur yokluğu yıl. Her nasıl yapar bilmezsin ama seni senden öyle bir güzel alır ki... Sana bir koca sen kalır sanma.

Aşka meyletmişse gönlün eyvah eyvah... Unuttun mu her şeyi önce kendini sonra diğer herkesi ve her şeyi,eyvah eyvah...Seni seviyorumla başlar cümlesi yanyana adından harfler gelirde seslenir sana. Aşk sanarsın. Dilden çıkana aldanırsın. Güzel olana aldanmak ister çünkü insan.Bile bile aldatırsın kendini dilden çıkanla.Sonra gün geçer belki olur ya ay olur,birde tanımlar yapmaz mı o sıralar sana?Seni önce tanımlarının sınırından kovar sonrada kalbinin...

Ruhun duymaz oysa sen deli aşık. Sen gitmek kelamını silmiş lügatlarından. Nerden bilsin dilin sözün öyle acısını. Bilmeden kalkarsın sen kalmaya. Gidene kalmaya.Oysa ne güzel olurdu kolay hatta acısız el sallamak mümkün olsaydı arkadan hani ipi elinden kaçan bir uçurtma misali... Kaybolurken gözden uçurtman gözlerin onu hapsinde hafif ağlamaklı üstelik bir de.

İçinde hava beklemeyin beklemesinler kimseler onlara söyleyin. Hayallerindir kayıp giden ve sen sanırsınki geleceğini binlerce güzel düşle onla donatmış ilen gelecek kavramı onun gidişiyle gider.Ama görürsün aynada her gün git gide kendine küsen kendini o nefes alıyordur hayır sen hiç değil. O mesela uyur rüya görür üstelik belki güzel bir pasta belki de tatil bir... Sen de görürsün elbet. Her gün kesintisiz onu. Onu onsuz yaşamanın bir başka hali olsa gerek.

Sıçrayarak uyanırsın saat 5 olur 7 olur. Zaten öncesinde pek uyuyamazsında bakma.Uyanır koşar elin o an telefona. Yoktur o. Yine mi dersin,yine mi... Bir kere de gel be dersin.Her gün uzak olmayı nasıl becerebiliyor böyle diye mırıldanırken kendini yine onlu hülyalarına yollarsın. Bazen olur ya öyle gerçektirki gerçekten yaşadım sanırsın.

Elin gider yine telefona o cümleleri ararsın. Yine aldatmıştır kendin kendini. Kabullenirsin arkadaş istesende istemesende öyle öyle kabullenirsin. O gitti seni de aldı götürdü sana sen kalmadı kalan sadece o . Ölmen gerek onu öldürmen için ve ummadığın anda ummadığını yaparsın. Elin sigara tutar ağzın içki tadar dilin küfrü öğrenir ve kalbin sevmemeyi...

Gün geçer yine ay olur resimlerine hala gizli gizli bakarsın. Ağlatırlar arkadaş. Gülen gözler ağlatır değince gözlerine fotoğraftaki. Şarkılar onu söyler sen dinler sen ağlarsın. Gün geçer ay olur öyle ya da böyle eksilirsin arkadaş. Ruhun bedeninden çekilir mesela biraz. Sen unutursun biraz bazı şeyleri. Unutursun unutturursun kendine onu sevmeyi. Yasaklarsın adını dilin susar ona koşmazsın.

Önce aslında ağlarsın günler boyu. Özlersin. Sonra küfredersin. Sonra yine özlersin. Ve ne aptallık ki onu onsuz sevmelere kalkarsın günler boyu. Sonra sen silinir o ikisi olur yine küfredersin bakma hiç küfredemezsin küfretmeyi öğrensen zaten böyle sevmezsin. Kıskanırsın bakma küfretmeye meylenişinin sebebidir bu en hasından.

Sonra yine özlersin yine seversin defalarca döngü içindeyken tüm bunlar bir türlü gidemezsin varamazsın unutmak denen sona. Ama sonra tık tık kim o demeye kalmadan tebessüm ederken bulursun kendini. Belki tamamiyle unutmuş belki değil ama yeni bir gün doğuyor merhaba dünya diyerek yenidenlerine başlarsın.

Artık unutmak vakti dost... Sevmek sevilmek... Çünkü bu ikisi hiçbir vakit seni terk etmeyecek. Anlarsın işte o zamanlar ne kadar saçma olduğunu tüm bunların. Bir Amerikalı aksanıyla . Lanet olsun dersin ve yaşarsın sadece. Yaşadığına kanıt kendinlerle...