Burun Direğini Sızlatan Özlem...

Özlemek...Söylemesi ne kolay değil mi? Yaşarken de öyle kolay olsa keşke... Olmuyor değil mi? Olmayacak. Bazen dünyanın en güzel şeyi iken, bazen insanı içten içe bitiriyor.

Kokusunu doya doya içine çektiğin birinin kokusunu unutamazsın.

Hatırlaman içinde, denk gelmen gerekir bazen. Sokaktan geçen birinin kokusudur, onun kokusu. Sızlar insanın burnunun direği. Biraz daha hissedebilmek için, biraz daha o kokuyu duyabilmek için peşinden gitmek ister insan. Gidemez... Göz dolduran, iç burkan bir hisle kalır olduğu yerde.

Yan yanayken özlediğin insanı bazen günlerce, haftalarca, aylarca belki yıllarca göremezsin. Şartlar öyle gerektirir çünkü. Eksikliğini fazlasıyla hissedersin tabi. Hem de ne eksiklik! Sol yanın parçalanıyor gibi!
Gün sayarsın, sayılı gün çabuk geçer derler ama geçmez olur zaman. Ama o kavuşma anı geldiğinde, su gibi akmasını iyi bilir!

Çok şey öğretir özlem.

Yanında olamasa bile, her gece yanındaymış gibi uyumayı.
Sabretmeyi.
Tadı, tuzu diyip beklemeyi.

Özlem, özel bir duygudur. Her şeyi, herkesi özleyemezsiniz.

Özlediğiniz her şeye, herkese kavuşmanız dileği ile...