Hiç Büyümeyeceğini Sanan Neslin Çocuğuyum Ben

Hiç büyümeyeceğini sanan neslin çocuğuyum ben. En büyük sıkıntımın annemin aldığı barbie bebeği bulamamakla yaşanacağını sanardım hep. En büyük derdimin sınıftaki havalı kızın pembe kalem almış, benimse alamamış olmam sanırdım.

Para, bütün barbie bebekleri almaya yetermiş gibi bir de insanları büyük yapacak sanırdım, otobüslerde benden para alınmadığında "ama benden de para alsınlar anne" derdim. En büyük korkumun gece şimşek çaktığında olacağını sanırdım. DEĞİLMİŞ.

En büyük sıkıntımın kalbimi ve ömrümü verdiğim aşkımla ilgili olacağını, en büyük derdimin "bu ay bu kadar parayı nasıl yettireceğim?" diye olacağını, paranın aslında maddi herşeyi satın alabiliceğini ama manevi olarak hiçbir şey kazandırmadığını, en büyük korkumun da ailemde yaşları giderek ilerleyen ve yaşlanan aile fertlerini kaybetme korkusu olacağını bilememişim. Televizyonda şarkılar çıktığında çocukluk iç güdüsüyle saçma sapan danslar ederken, 15 yıl sonra o şarkıların nasıl anlamlı geleceğini bilmiyordum.

En kötüsü de, kalbimi ve ömrümü adayacağım, onun için her hatayı yapmaya açık olduğum insanın benden başka kıza bakması. bir insan neden on sekizinden sonra sekizine geri dönmek ister? Neden görüp görebileceği en büyük acıları on sekizken yaşar? İşte bir insanın bütün yaşama sevinci böyle söner ve yok olur, asıl yeşermesi gereken zamanda...