Çocuk Olmayı Beklemek..

Çocuğum değil mi ben de? Televizyonda görüyorum çünkü benim boyutlarımdakilere hep çocuk diye hitap ediyorlar onlar anne babalarıyla çizgi film izliyor resim boyuyor anneleri babaları iki elinden tutup parka götürüyorlar sürekli gülüyorlar çikolata dondurma yiyorlar beraber sonra düşünüyorum çocuk dedikleri bunlara sahip olanlar mı oluyor şimdi yoksa bunun da belli bir zamanı var mı bekliyorum bende her gün bunlardan birini yaparım diye belki o zaman tam çocuk olurum diye bekliyorum..

Babam evde yok çizgi film açıyorum belki tek başımayım ama olsun izlediğim şeyler çok komik gülüyorum gerçekten eğleniyorum yalnız olsam da.. Aaa televizyon kapandı niye ki kafamı çeviriyorum annem geldi odaya yaşasınnn üzülmüyorum kapandığına televizyonun çünkü annem geldi sonuçta bu daha güzel bir şey değil mi bekliyorum yanıma gelir şimdi saçımı okşar sımsıkı sarılır bende onu öperim yaklaşıyor bende ona kollarımı açıyorum o anda ve ‘’yeter artık kafam şişti ben uzanacağım biraz sakın televizyonu açayım deme ‘’ diyor ellerim havada kalıyor biraz üzülüyorum tabi ama olsun; annemin başı ağrımasın ben sonra da sarılırım ona ne olacak ki belki zamanı gelmemiştir diye bekliyorum.

Babam eve geldiiii! Koşa koşa gidiyorum bacağına yapışıyorum aslında boyum yetse boynuna sarılırım ama şimdi biliyorum o aşağıya doğru eğilmez; o yüzden bende bacağına sarılıyorum. Hafif bir saçımı okşuyor beni yana itiyor ‘’yemek var mı ‘’ diye soruyor annem de ‘’bugün çok halsizdim yapamadım’’ diyor.. Sonra dünkünden daha fazla bağırmaya başlıyorlar. Çok korkuyorum ben bağırmalarından kulaklarımı kapatıp uzaklaşıyorum ki daha az gelsin ses.. Babamın anneme tokat attığını görüyorum sonra daha çok korkuyorum bu yüzden ağlamaya başlıyorum..

Babam anneme niye vuruyor anlamıyorum annem ne yaptı ki? Ona yemek yapmayınca vuruluyor demek ki diye düşünüyorum. Anneme de çok üzülüyorum ama korktuğum için bir şey söyleyemiyorum . Annem mutfakta ağlıyor babam da içeride televizyon izliyor ben de kavga bittiği için seviniyorum ve gidip annemin yanına ona peçete veriyorum. Yüzü çok ıslanmış, silsin diye alıyor peçeteyi ve kalkıp gidiyor odasına kapıyı da kilitliyor. Onu rahatsız ettim sanırım. Üzülüyorum birazcık sonra içeri giriyorum babama bugün yaptığım resmi göstermek istiyorum heyecanla yanına oturuyorum ‘’ Baba bak bu annemm bu seeen bu da beeeen ve parktayız çok güzel değil mi ‘’ diyorum.. Babam televizyona bakıyor halaa sanırım duymadı ‘’baba’’ diyorum tekrar ‘’evet iyi iyi hadi git yat artık’’ diyor.. Bende gidiyorum yanından uyumaya çalışıyorum yarın uyanırsam daha güzel şeyler olur diye bir an önce uyumak istiyorum..

Artık çocuk olmayı beklemiyorum her gün bir önceki günden daha mutsuz hissediyorum kendimi, sadece mutlu olmak istiyorum. Okula gidiyorum artık hem de arkadaşlarım var benim. Onlara iyi davranmıyormuşum öyle diyor öğretmenim ama biri istediğim bir şeyi yapmayınca vurmam gerekiyor bende vuruyorum! Babam öyle yapıyor diyemiyorum.

Konuşmaktan nefret ediyorum çünkü kimse beni dinlememişti daha önce.

Ben de çözümün vurmak olduğunu düşünüyorum..

Öğretmenim ne yapmam gerektiğiyle ilgili bir şeyler söylüyor ben dinlemiyorum kızıyor ben konuşurken kimse beni dinlemediği için dinlemenin önemli bir şey olduğunu bilmiyorum ki..

Ben herkese kötü davranan dersleri iyi olmayan bir ÇOCUKmuşum öyle konuşuyorlar hakkımda söyledikleri hiç bir şeye anlam veremiyorum. Üzülüyorum ve yine kimse dinlemez diye de konuşmamaya devam ediyorum ben çocuk muyum gerçekten diye soramıyorum bile. Çünkü öyleysem bir hata bir yanlış var ortada hissediyorum ama soramıyorum kimseye; dinlemezler biliyorum...

Çok yorgun hissediyorum hep uyumak istiyorum aslında uyumayı her şeyden daha çok seviyorum çünkü uyuduğumda güzel rüyalar görüyorum tam da hayalini kurduğum şeyleri orada yaşıyorum uyandığımda ağlıyorum uyandım diye. Yine de bekliyorum her gün bekliyorum artık parka ya da bir yerlere gitmek için değil annemle babamla vakit geçirmek için de değil içimdeki huzursuzluğun geçmesi ve hissettiğim boşluğun kaybolması için bekliyorum.

Aç olan annesiz babasız olan çocuklarda var elbet çocukluğunu unutmuş hayata tutunmaya çalışanlar Allah hepsinin yardımcısı olsun ben bu bencemde başka bir durumu anlatmayı istedim anlayanlar olduysa ne mutlu bana okuduğunuz için teşekkürler.