Artık hiç bir umudum yok benim.

Ben artık hayattan erken yaşta bıkmış bi insanım.Evde sabah bilgisayarımı açıp bu saatlere kadar oturuyorum.Geleceğimi hiçe sayarak sanki bi ömür bu bilgisayarın başında geçirecekmişim gibi..Keşkede öyle olsa bi ömür bilgisayarımın başında geçirsem,kimse çağırmasın beni.Ne okula,ne gezmeye ben oturmak istiyorum gece bu saatlere kadar ...Hep suanki gibi içimde nedeni olmayan bi mutsuzluk,stres var içim ağlıyor sanki.Zaten bu yaşta saçında beyaz olan bi insan nasıl mutludur ki ? yaşım:19 İnsanların ileriye yönelik beklentileri var hayalleri,eşi,çocuk,huzur... Peki ya benim?...artık hiç bir beklentim yok.Ne hayallerim var ne bişey ben anladım,ben imkansızları istiyorum.Şimdi bana bi psikolog'a gitmeyi önerçeksiniz.Ben bunu aileme söylersem bana deli gözüyle bakıçaklar veya bu yaşta ne psikolog'u çok stresin varya gibi sözler söylüceklerdir.Kendi doktorum olmalıyım.İntihar hayattan kurtulmanın en kolay yolu burdan kurtuldun peki ya öbür taraf?Öbür taraftan korkmasaydım şu an çoktan bitmişti herşey.Artık olumsuz,eleştiri hiç birşey duymak istemiyorum.Sevilmek,sayılmak istiyorum belkide..Ne istediğimi bile bilmiyorum okadar aciz bi kızım ben.Anca herkesi güldüren eve gelince tek başına ağlayan çaresiz bi kızım...
Artık hiç bir umudum yok benim.
Cevapla