Artık hiç umudum yok umduğum yok?

Benim bu hayattan beklentim kalmadı çünkü kendi kararını hiç kendisi vermemiş ilgi görmemiş birinin ne isteği olabilir ki? Ben mesela peynir haricinde babamdan bişi istediğimi hatırlamıyorum hayatımda. Ne tablet ne bilgisayar ne oyuncak... Sanki ben yaşayamıyormışum gibi benim yerime karar verildş buna evliliğim dahil. Benim evlenme sebebim belki artık az karışır insanlar bana kendime ait evim olacak evli bir kadın olmuş olursa insanlar görür beni dedim. Ben hep hayatıö boyunca sessiz çığlıktım okulda en arka sıraya oturulan belki fakir belki de çirkin olduğu için kendisiyle dalga geçilen biriydim. Hiç derslerim güzel olmadı zaten dersin nasıl diye sorulmayan birinin hocasından zerre ilgi görmeyen birinin ne başarısı olur? Artık babama da kırılmıyorum. Çok kırılırdım ben ona tq ki artık zengin biri olup beni bir fukaraya eş edene kadar. Artık kırılma noktasını geçtim bir insan beklemediği bir şeyi görünce kırılır bende beklemiyordum ama artık alıştım sorun değil babacım canın sağolsun senin için zaten hep en kötüsünü hak ediyordum ben. Anneme kırgın değil kızgınım zerre sevgi göstermeyip asabileştiğimde bana psikolojik rahatsızlığımı olduğunu söyleyip dr Dr gezdirdiği için ama en çok sana kızgınım anne beni hiç sevmediğin için... Mesele annem hiç saçımı okşamadı benim.

Bunca şeyden sonra tek çarem eşim onu sevme yoluna girdim evet belki isteyerek evlenmedim onu hiç tanımadan evlendim onunla neredeyse hiç konuşmadan. Ben artık insan yerine koyulmak istiyorum hayatta umudum sensin yoldaş olarak eş olarak. Bak sevgiden geçtim sadece az bişi değer istiyorum... Sesim duyulsun istiyorum. Bir kerw de olsa bi kararımı kendim vermek istiyorum...