İçimdeki bu yalnızlık hissi beni yiyip bitiriyor..

Son 2-3 ay içinde hayatımın en kötü günlerini yaşadım resmen,yaşıyorum. Ben dostluklara çok önem veren ve insanlara çoğu zaman gereğinden fazla değer veren bir insanım,kurtulamıyorum bundan.Yakın zamanda kardeşim dediğim bir dostumla çok kötü bir biçimde ayrıldık,ayrıldıktan sonra hata ettiğimi farkettim çabaladım tekrar birşeyler olsun diye ama olmadı,onu görmem de imkansız bu saatten sonra.Başka bir yakın arkadaşım daha vardı, o da bana birkaç tehdit vs. savurdu yanlış anladığı bir olay yüzünden.Sonra özür diledi ama hiç unutmadım o laflarını.Yaşça büyük abim dediğim bir adam vardı herşeyimi anlattığım,fikrini aldığım, neredeyse 1 yıldır konuşuyorduk onunda farklı bir yüzünü gördüm farklı amaçları olduğunu gördüm kavga edip yollarımızı ayırdık onunla da.Allah var yukarıda 1 tanesine karşı kötü bir düşünce bile geçmemiştir bugüne kadar içimden.Şuan resmen yapayalnızım bir ailem var yanımda okulumdan herşeyimden nefret ediyorum.İnsanlardan uzaklaştım korkuyorum artık..İçimde öyle bi yalnızlık hissi varki resmen kalbimi parçalıyor.Dayanamıyorum artık neden böyle olmak zorunda?
İçimdeki bu yalnızlık hissi beni yiyip bitiriyor..
Cevapla