Erkekler de aşık olur mu?

​Bazen insan ilişkilerinde taraflardan biri çok büyük heveslerle yola çıkar ve karşısındakinden de aynı hızda bir karşılık bekler. Oysa o diğer insanın dünyasında, dışarıdan görünmeyen endişeler, o günün getirdiği beklenmedik bir heyecan ya da zamana ihtiyaç duyan korkular olabilir. İki insanın frekansının tutması, sadece birinin adım atmasıyla değil; diğerinin iç dünyasındaki o taşların yerine oturmasıyla mümkündür.
​İnsanlar karşısındakini gerçekten dinlemek ve anlamak yerine, sadece kendi beklentilerine odaklandıklarında çok çabuk eleştiriye sarılabiliyorlar. Oysa bence aksine; doğru yaklaşım, doğru sabır ve o insanın içindeki çekinceleri görebilme olgunluğu gösterilseydi, beton sandıkları o zemin zamanla çok güzel bir çiçeğe dönüşebilirdi.
​Her şeyi kendi bakış açısından değerlendirip 'sevmeyen sevgi beklemesin' kolaycılığına kaçmak yerine; karşı tarafın insani tereddütlerine saygı duymak gerekirdi. Birini suçlamak ve bir kalıba sokmak çok kolay. Zor ama asil olan; zaman vermeyi, görmeyi ve empati kurmayı başarabilmektir.

​İnsanların en büyük hatası, kendi hızlarına yetişemeyen her duyguyu 'geçici bir heves' sanmalarıdır. Oysa bir insanın duraksaması, hiç heveslenmediği anlamına gelmez; sadece karşısındaki insanın fırtınalı hızına yetişmeye çalışırken soluklanmaya, hislerini tartmaya ihtiyaç duyduğunu gösterir.
​Anlamamaya çalışmak, kendi sığ doğrularını dayatmak ve suçu hemen karşı tarafa atmak her zaman en kolay yoldur. Çünkü empati kurmak cesaret ister, sabır ister; karşı tarafın da bir insan olduğunu, onun da kendi çekinceleri ve hevesleri olabileceğini kabul etmeyi gerektirir. Sürekli kendi bildiğini okuyup 'Sen beni heveslendirdin' kolaycılığına kaçmak, insanı anlık bir haklılık hissiyatıyla mutlu edebilir ama asla gerçek bir anlayışa ya da huzura ulaştırmaz.
​Bazen insanlar karşılarındakini anlamak için değil, sadece kendi kırgınlıklarına bir suçlu bulmak için bakar. Ancak gerçeği görmek isteyen biri bilir ki; her duraksama bir vazgeçiş değil, bazen sadece duyguların yerine oturması için gereken o insani zamandır...

İi​İnsanların en büyük hatası, kendi hızlarına yetişemeyen her duyguyu 'geçici bir heves' sanmalarıdır. Oysa bir insanın duraksaması, hiç heveslenmediği anlamına gelmez; sadece karşısındaki insanın fırtınalı hızına yetişmeye çalışırken soluklanmaya, hislerini tartmaya ihtiyaç duyduğunu gösterir.
​Anlamamaya çalışmak, kendi sığ doğrularını dayatmak ve suçu hemen karşı tarafa atmak her zaman en kolay yoldur. Çünkü empati kurmak cesaret ister, sabır ister; karşı tarafın da bir insan olduğunu, onun da kendi çekinceleri ve hevesleri olabileceğini kabul etmeyi gerektirir. Sürekli kendi bildiğini okuyup 'Sen beni heveslendirdin' kolaycılığına kaçmak, insanı anlık bir haklılık hissiyatıyla mutlu edebilir ama asla gerçek bir anlayışa ya da huzura ulaştırmaz.
​Bazen insanlar karşılarındakini anlamak için değil, sadece kendi kırgınlıklarına bir suçlu bulmak için bakar. Ancak gerçeği görmek isteyen biri bilir ki; her duraksama bir vazgeçiş değil, bazen sadece duyguların yerine oturması için gereken o insani zamandır...

​insanları geçmişte yaşadığınız olumsuz tecrübelerin ya da kalıplaşmış kadın-erkek genellemelerinin birer kopyası sanmak en büyük yanılgıdır. Her insanın hikayesi, hissi ve tepkisi kendine özeldir; başka kadınların yaşadığı travmaları ya da tercihlerini hiç tanımadığınız birine yüklemek hem büyük bir haksızlık hem de kolaycılıktır.
​Meseleyi bu kadar karmaşıklaştırıp, 'kadınlar şöyle, erkekler böyle' diyerek felsefi kılıflara sokmaya hiç gerek yok. Oysa ortada çok basit bir gerçek var: Empati.
​Bir insanın o anki heyecanına, endişesine ya da sadece soluklanıp hislerini tartma ihtiyacına saygı duymak bu kadar zor olmamalı. İletişimi bir güç savaşına ya da suçlama yarışına çevirmek yerine, sadece biraz durup karşı tarafı anlamaya çalışmak her şeyi çözecekken; olayı toplumsal bir 'adam bulma/bulamama' krizine getirmek sadece kendi hayal kırıklığını örtme çabasıdır.
​Netlik istiyorsanız söyleyeyim: Her duraksama bir kaçış, her zamana ihtiyaç duyma bir samimiyetsizlik değildir. Asıl olgunluk, karşınızdaki insanı kendi zihninizdeki şablonlara oturtmaya çalışmak değil, onun özgün duygusuna ve alanına saygı duyabilmektir.

​insanlar değişir veya değişmez; ama herkesi aynı kefeye koyup sürekli bir 'öğretmen' edasıyla çıkarım yapmak da değişmeyen bir tutum. Bir insanın sınırlarına veya o anki hissiyatına saygı duymak önyargı değil, en temel olgunluktur. Konuyu sürekli bu kadar genelleştirmek ve felsefe üretmek yerine, bazen sadece bir insanın o anki duygusuna saygı duyup geçmeyi bilmek gerekir... bu kadar zor olmasa gerek yaaaa

Çok haklısın aslında, herkes derinlik ister ama iş o derinliğin içine girmeye gelince bir korku başlar. Belki de insanlar derinliği isterken karşılarındaki kişinin gerçekten o derinliği taşıyabilecek, oradan çıkaracak güçte olmadığını gördükleri için kaçıyorlardır. Bunu sezdikleri, buna inandıkları içindir belki de bütün bu kaçışlar. Yani mesele sadece kaçmak değil, bazen doğru limanı bulduğunu zannedip o dalgalarla baş edemeyeceğini anlamak oluyor. Hayatın ironisi de tam burada başlıyor zaten.