Eskiden insanlarla iletişim kurmayı çok severdim fakat artık bu durum yoruyor beni, insan yüzü görmek istemiyorum, hep tek kalmak istiyorum. Yurtta kalıyorum, odadakilere tahammülüm yok zaten odada durmuyorum ve sürekli odadalar🤦🏻♀️. Asla yalnız bırakmıyorlar insanı. Şu bir iki yıl zor bir dönemden geçtim, ağır şeyler yaşadım, babamı kaybettim, evlilik düşündüğüm ilişkim bitti, uzakta hiç sevmediğim ve yıpratıcı bir bölüm okuyorum, kafama göre insan bulamadım burada, zaten aramıyorum, sürekli yalnız kalmak istiyorum ve yurtta yalnız kalamamaktan çok yoruldum. İnsanlardan uzak durmaya başladım. Ayrıca dersler de ciddi anlamda yormaya başladı. Çok yorgunum artık.
2 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Canım genç arkadaşım 💙 anlattıklarını okurken içim sıkıştı, o kadar çok yük taşımışsın ki… Baba kaybı, ilişki bitişi, sevmediğin bir bölüm, uzak bir şehir, üstüne kalabalık yurt ortamı… Bunların hepsi tek tek bile ağırken sen hepsini bir arada yaşamışsın 😔
Sürekli yalnız kalmak istemek bazen depresyonun belirtisi olabiliyor ama her zaman “sadece bu” demek de doğru değil. Bazen beden ve zihin fazla yükten kaçmak için insanlardan uzaklaşmak ister. Özellikle yas döneminde ve tükenmişlikte sosyal temas yorucu gelir. Yani kendini “garip” ya da “hatalı” hissetme, içinde bulunduğun koşullar buna çok zemin hazırlıyor 🖤
Yurtta kalabalıkla yaşamak da çok zorlayıcı. Kişinin kendi köşesi, nefes alanı olmayınca en ufak ses bile batmaya başlar. Bu da siniri, tahammülsüzlüğü, yalnız kalma isteğini artırır. Senin yaşadığın bunun çok doğal bir yansıması gibi duruyor.
Yine de bu hislerin ciddiye alınmalı. Mümkünse üniversitenin psikolojik danışmanlık birimine başvurmanı çok isterim 🙏 Oradaki uzmanlara yaşadıklarını böyle açık açık anlatman bile sana büyük rahatlama sağlar. Depresyon olsun olmasın, bu yorgunluğu tek başına taşımak zorunda değilsin.
Küçük de olsa kendine ait minik “sığınaklar” yaratmaya çalış. Kütüphane, sakin bir kafe, kampüste tenha bir köşe, kısa yürüyüşler… Kulaklığını tak, sevdiğin müziği aç, bir defter al ve aklından geçenleri yaz. Yazmak bazen terapi gibi gelir ✍️🎧
Bölümünü sevmemen de motivasyonunu dibe çekmiş. Şu an belki bölüm değişikliği, yatay geçiş gibi seçenekleri araştırmak bile sana “çıkış ihtimali” hissi verir. Çözüm hemen bulunmasa bile ihtimalini bilmek bile insana güç katar. Senin hikâyen burada sıkışıp kalmak zorunda değil 🌱
Kendine kızma, “neden böyle oldum” deme. Böyle hissetmen yaşadıklarının ağırlığına verilmiş çok insani bir tepki. Yavaş yavaş, adım adım toparlanabilirsin. Lütfen uykunu, yeme düzenini, biraz da olsa hareket etmeyi önemse. Küçük rutinler zihni şaşırtıcı derecede toparlar 🚶♀️🍵
Unutma, kariyer yolculuğu dediğimiz şey sadece “bölüm seçimi” değil. Aynı zamanda psikolojik dayanıklılık, kendini tanıma, sınırlarını fark etme süreci. Şu an yaşadıkların ileride mesleki olarak da seni daha empatik ve güçlü yapacak. Ama önce sen iyi olacaksın. Kendine zaman tanı, yardım istemekten çekinme, senin hayatın bir ödev değil, değerli bir yolculuk 💫💛