Arkadaşlar kasılıyorum, ortamlarda rahat edemiyorum ne yapıcam böyle?

Acaaba yarın sabah cevap versem olur mu ayak ustu yazmak ıstemıyorum cok uykum geldı? Konusmak ısterım bu konuyu her ne varsa yuzlesirim problem degıl , belkı de ben yanlıs anlıyorumdur dogrusu dedıgın gıbıdır cunku bazen etkenler düşününce uyuşuyor.. Ama bende ki problemin asıl kaynagı bence bunuda gözden geçır, "narsistlik ve mükemmeliyetçilik" ..

Açık açık yarın daha detaylı konuşmak ısterım uygun olursa

Narksist olamazsin egon yok ve baskalarina zarar vermiyorsun mazoist hic degilsin kendine zarar vermiyorsun (aksine baskalarina cok deger veriyorsun).. sen uyu benim yorumumu tekrar oku. cevap yazmana gerek yok cumle kuruşundan ben anlarim.. ek bilgi vermenede gerk yok ilave edilecek bir konuda yok... konustukca ve araştırınca daha kötü olursun. Doktora gitmelisin.(ilac yazan)..

Birde mukemmeliyet demissin, hayata geciremeden sonra hicbir anlami yok, mükemmeliyetçi kişi kendiyle barışiktir ve bu keljme zaten hastalık adi degil hani takıntılı temizlik vs.. sürekli tekrar kontrol olsa oda obsesyon deniyor.. sen kendini disardan goremezsin. tum yorumları okuyunca net bilgi verdim sana. ner olarakta yukarda yazdim. görüşürüz.

Psikiyatristlere pek güvenemiyorum bir kere sınav stresi için falan gitmiştim ama ilgilenmedi doğr düzgün dinlemedi bile.
Bende agorafobi olabilir, mesela işimi yaparken daldığımda birden gelip yöneticinin yanımabir şey sorması falan o an kasıyorum bayağı, bir şey söylüyo bana dinliyorum ama tamamen anlamıyorum sanki böyle küçük bir şok gibi. Ama agorafobiye baktım "mantıksız korkular" baş gösteriyormuş, trene binme korkusu, uçak düşecek korkusu falan gibi, ben ise aşırı mantıklı bir insanım olaylara mantıken bakarım, hiç o tarz takıntılı korkum olmadı.
Mükemmeliyetçi dememin sebebide ben mükemmel olmaya çalışıyorum, iş yerindekilerin %90 ı saçma boş insanlar, mesela idarelik orda çalışıyorum ben part olarak ama onları gözümde küçük görüyorum, çünkü bu iş mağazacılık işi benim için idarelik onlar için ise devamlı bir şey, kendilerini kaptırıp çalışıyorlar göze girmeye çalışıyorlar falan. Ben onlardan çekinmiyorum yönetici ve müdür var, bir de 2 arkadaş var onlar havalılar +

böyle hani bir şey dersen pat diye cevap verirler, onların yanında ise kendimi düşük hissediyorum, mesela bu bahsettiğim kişilerden birisi erkek biraz kaslı sporcu biri, sanki bir şey söylersek ters olarak kavga çıkar, çıkarsa kesin dayak yerim gibi bir inancım yerleşmiş halbu ki neden kavgha edetyim ya da kavgadan neden bu kadar çekiniyom bilmiyorum. Aslında etmekten korkmuyorum ama bunu yansıtamıyorum, açık olamıyorum yani, karşımda ki güçlü gözüküyo ben gözükmüyorum diye karar veriyom bu sefer iddiasız görüyorum kendimi, fiziksel olarakta hedeflediğim boyutta değilim, spora falan yazılcam.

Bunları yazınca çok uzuyo çok detaylanıyo, kendini iyi hisseden iyi yansıtan insanlarla konuşuyorum başarılı insanlarlada , onlarında böyle problemleri var ama önemseyıp takılmıyorlar. Yani bu düşünceler aslında biz insanlar için var, sadece aşmak takılmamak, filtreden geçirmek gerekiyor.
Bende böyle şeyler küçüklükten beri ufak ufak var ama yaklaşık 2-3 haftadır çok arttı.

Kardeşim son yazdıkların benim düşüncelerimi değiştirmedi, bana sorsaydın senin neler yaşadığını söylerdim. Eğer sana yazdığim ilk yorumda 4 maddeyi okuyup uygulamazsan tam 3-5 sene sonra cok sıkışacaksın.. Gecmiş olsun.

Pardon 4 madde demisim 4ncu ve 5nci madde uygulanmali.

Çok net Şu an sende duygudurum bozuklugu ve biraz sosyal fobi var, ters yazmisim agorafobi anksiyeteden sonrasında olusacak.. sosyal fobinde artacak.. Bir doktora acil gitmelisin. ciddiye almiyorsun cunku başlangıcındasin insallah olmaz ama panik atak bir çarpacak seni oyle bir carpacakki 10 sene bu gunlerini arayaacaksin... O kadar eminimki cevremdeki hastaların hepsi gecmisinde aile baskisi görmüş, zekasini güvenen ama duygulari değişken olduğundan toparlayıpta gunun sonunda sonuc üretemeyen diger insanlara asiri deger veren ama kendisi ile bir türlü bu yuzden barısamamış, herşeye kafa yoran ama belli bir konuda sabitlenemeyen kisiler.. bak bu saydıklarım senin nüfus cuzdanin doktorlar hepsi bunu soracak sana.. yanindan ayirma..

Ben böyle olmak istemiyorum ve kendimce analiz yaptım, insan içinde olmak.. Söylediklerin doğruda olabilir ama dediğin gibi düşük safhada. Hayatta her şey karşımıza çıkabilir ve ben insanın ruhsal durumlarıyla ilgili olan her şeyin ilacının yine "insan" olduğuna inanıyorum. Evde bilgisayarda çok vakit geçiriyorum, programlar aracılıgıyla arkadaşlarla konuşuyorum, mesela sesim kötü çıkar diye bazen konuşmazdım bazen konuşurdum, konuşmadan önce sesimi dinlerdim programdan nasıl çıkıyor acaba diye, konuştuğum vakitler konuşmadıklarımdan çok fazla ama artık hep konuşucam mesela sese falan bakmıcam çünkü herkesin sesi kendine özel, ben özelim sen özelsin, herkes kendisi için özel. Neden bir çizgiye uymaya çalışıyoruz ki? Bir kitap aldım Nietzche nin, farkındalıklarla alakalı kendimi geliştirmeye bakıcam. İşten eve giderken iş arkadaşlarıyla mesela kafeye oturduk falan, kaçmıyorum yani. Dün de parti yaptık birinin doğum günüydü bayağı oynadım açılan müzikte..+

Kaçmadım , kabullenicem neyse o, bu şşekil dewvam ederek düzelir düzelecek ne varsa. İNsan ruhsal durumları , ayıklayıp, üstüne düşüp dinleyerek irdeleyerek çözemez bence.. Daha çok kötüye gider. Böyle insan içinde kalarak, kendine sevdiklerine vakit ayırıp, insan ilişkilerini deneyimleyerek her şey daha güzel olacak diye hissediyorum. Çalışıyorum zaten kazandıgım parayla annemle babamı tatile götürücem, ayarladım her şeyi, abim var oda destek oldu o da gelicek. Böyle böyle her şey daha güzel olacak.. Böyle odaklanmazsam bu savaşı kazanamam.. Çünkü mesela iş yerinde ki partide herkes bir konuşma yaptı mağaza müdürü gidecek diye veda etmek için, 2 yıllık personellerden utanıp "ben konuşamam" "ben beceremem" ya diyenler oldu, kendilerine güvenemediler ya da gerçekten konuşamayacaklarını kabul etmişler, ama ben kaçmadım çokta güzel konuştum :D Birçoğu oynamadı ben oynadım, eminim onların içinde kendileriyle alakalı bir detay vardır ama ben umursamadım..

Benim diğer kardelerimdede böyle şeyler var, çünkü bizim ailemizin psikolojisi bozuk.. Annemle babamdan bahsediyorum. Bizi psikolojik olarka sağlıklı yetiştiremediler. Sorumluluk vermediler ya da yeri geldi gereksiz fazla verdiler. Hep eleştiri, küçümseme, kaale almama, iletişim kurmama. Babamda çok baskıcıydı eski düşünceli sabit birisiydi. Kendilerini eğitim olarak geliştirmemiş insanlar, ama çok iyiler, hep iyi kalpliler. Tek sıkıntıları çocuğa nasl etki eder, ne değişir, çocuğum ne düşünür nasıl hisseder düşünemediler, çünkü ikisininde annesi babasıonları öyle yetiştirmiş.. Zaten bir sürü maddi zorluklarda var olan bizim gibilere oluyor.. Ben daha 21 e bu sene bastım ve yaşıma göre kendimi zihnen daha olgun hissediyorum, kitap falan okrum herkesten farklı açılardan bakarım yani kendimi özel ve farklı hissediyorum, sıradan hissetmıyorum , ve bu yönüme güveniyorum. Hani 50 kısılık sınıftan 3 kişi göze batar ya hani, ben hayatta o 3 kişiden biri olmak stiyorum.

Kardeşim, tıp doktoruna güvenmesende tıbba güvenmeliyiz, canım benim bu monolog oluyor hep başa dönüyoruz zaman kaybediyorsun dediğimi yapmalısın, paran olunca gerekirse 2 farklı doktora git emin olmak için... Kanserde böyle erken tedavi önemli. Bu hastalıklar kanserden pistir, beni 5 sene sonra anlayacaksın.

ilaç bağımlısı olmak istemiyorum, ilaca göre kendimi iyi hissedersem sonra ilaçsız eksikliği nasıl tamamlıcam? Bunu aşmam lazım acaba psikoterapi yolu falan mı izlesem?

Beni ciddiye alsan ve tanisan bu cevabı vermezdin.. sunu ic demiyorum doktorun karae versin. ve mutlaka ne diyorsa yapmalısın.. Boş konusmam merak etme.. Kim ne dediyse size bu konuda boş konuşmuş hergün profesörlerle beraberim, bunu defalarca konustum hiç bir psk ilac kalıcı yan etki bırakmaz kullanirkende o sıkıntıyı çekeceksin.. lutfen daha yazma olurmu.

Son bir şey söylücem öncelikle ilgin ve alakan çok teşekkür ederim abi, umarım hayatta her şey gönlünce olur.. Benden 17 yaş büyüksün asla ciddiye almadığımı düşünme, söylediğim her şey kendi yaşamımda ki yerleşmiş düşüncelerden.. Tekrardan çok sağol, bir uzmana uğruyacam bu konu hakkında.
Benim yazdığım cevapların sebebi ciddiye almamam değil, hayat görüşü yaşıma göre kendimi en az standarda kadar geliştirdiğimi düşünüyorum. Ve toplumda ki insanlara bakıyorum, kendilerini çok beğenmişler, birilerini küçümseyenler bunu kıyafete göre, ırka göre yapanlar, birilerine yaranmak için kendindne ödün verenler, insanların duygularıyla oynayıp bunu marifet gibi anlatanlar... Hepside bunları kendi iç dünyalarında ki hastalıklı hallerinden yapıyorlar.. Bunlar sağlıklıda bunların hiçbirini yapmayıp, iyi bir adam olmaya çalışan, dürüstlüğe, doğruluğa, gerçeğe saygı duyup çekinmeden söyleyen savunan ben niye kendimi bu kadar yargılıyorum ki? Diye düşünüyorum sadece..

Ozer abi merhaba, anlattıklarında kendimi gördüm, O kadar detaylı ve isabet anlatmışsın ki devayı bulmuş gibi hissettim. Lütfen ordaysan benle iletişime geç abi rica ediyorum senden