Psikolojik destek almak istiyorum nasıl alabilirim?

ilaç verip geri yolluyorlar diye biliyorum psikoterapi istiyorum ben.. şizofren ayağına çekip 566 adet deli soru kağıdı veriyorlar genelde... Evet yüz yüz ofisinde bir de çok iyi olurda para seans meselesi var parayı bulsak halletsek araç yok gidecek kimse götürmez.. dış görünüşüm kötü , şişmanım , lise mezunu bile değilim okumuyor çalışmıyorum fiziksel kusurlarım da var zorluk çıkarmasada var saçım başım her yerim dökülüyor dışarı çıkmak istemiyorum hem insanlar görsün istemiyorum hem de dışarda yapılacak bir iş bulamadım kendime yıllardır odamda bilgisayarda sosyal medyada takılıyorum maç oyunlarım var öyle 16 yaşından beri devam ediyor bu şu an 25 yaşındayım gençliğimi hiç yaşayamadım hem başaramadım hem de olmasından bile tırstım..

Şişman olduğum için dışarı çıkmak istemiyorum bu evin önü de olsa zaman geçmiyor telefondan internete bakmak dışında. çok zor ya

yıllar önce lise 1 de okurken tembel olduğum için bıraktım o günden sonra eve kapandım özgüvenimi yitirdim hiç olmadı ondan sonra.. fiziksel kusurlarım çıktı onları yok etmek zor geldi zaten aklımı kullanamıyorum çok ağır depresyondayım herşeyim kötüye sağlığım bile bozuldu. hiç bir zaman çalışmak istemedim okuduğumda da kaldım. kendime güvenim yok işte en özgüvensiz benim kız olsa bile o hayatı istemiyorum bu piskolojiyle.. Valla beni hiç kimse Kurtaramadı bu durumdan ama sende dene tabi.

Hayır yürümeme engel değil fakat yürüsem ayaklarım hemen su topluyor , ayak bileklerim acıyor diyet yapsam aç susuzum böyle yollar çekilmiyor.

Hiç arkadaşım da yok derdimi anlatayım herkes kendi yaşantısında.. ilkokul arkadaşlarım ingilizce öğretmeni olmuş mühendis olmuş evlenmiş nişanlanmış çocukları olmuş , araba kullanıyorlar geziyor tozuyorlar görüyorum instadan ama bana bunlar çok tuhaf garip geliyor olsa da korkutur geliyor bu psikolojiyle.

Yatalak değilim aklım beynimde çalışıyor okul antin kuntin işler hariç ama , işte yaşayan ölüyüm herşeyden eksiğim.. olmasından bile tırstım rahatlığım gidecek diye zaten denemeye çalıştım 2 sefer kapasitem kaldırmadı desteksiz.. benim sadece liseyi geçemediğim için oldu bütün bunlar o gün hayatla olan şeyim hevesim bitti yok oldu.. dedim ki buraya kadar. benim yeme alışkanlığı çok kötü kolasız 1 gün yapamadım her gün et yiyorum ve tatlı bunlar olmasa sıkıntı oluyor. Ama istedikden sonrada başarabildiklerim zekam ortada.. yeterli alt yapım olmadığı için hayata çok yabancı ve geriyim kapasitem diğerleri gibi gezmeye , ortam yapmaya hayatı yaşamaya yeterli değil.

ben keşke zayıf olsamda ortam içimde olsam varsın bir şey desinler ama demezler ki erkeğim ve demezler bence ama işte o ortamda bile olmadım hiç olamadım çünkü bunu hiç anlamadım yaşamadığım için görmek nasip olmadı.

Diyorum ki ben hiç arkadaş ortamında olmadım ki iyi kötü konuşsunlar , olsam bile bir şey diyemezler dostalarımı iyi seçerdim ama böyle bir lüksum yok.. Napim lise 1 deyken fizik kimya matematik bir soru soruyorlar bir sayıyı cevap olarak çıkarıcaz hangi işlemi yapıp buluyorlar işte bunu anlamadım anlattırlarsa bir kulağımdan girdi öbüründen çıktı beynim yapamadı sınıfta kalacağımı anladım karne almadan 2 ay önce ayrıldım ondan sonra işte dedim kendime liseyi bile geçemediysen kendine güzel bir hayat bekleme nitekim öyle oldu zaten üşengeç , tembel bir yapım vardı oldum olası bu da destekledi.. psikolojik destek bile alamıyorum yukarıda yazdığım gibi görüyon devlet bakmıyor özel tutamıyorum nasıl destek alabilirim.. Ben mide küçültme ameliyatı olmam ne olursa olsun bıçak altına hiç yatmadım korkarım bünyem kaldırmaz ailem de izin vermez zaten. okumayanın şahsen bana göre düzeni olmamalı bence ben kendimi eksik hissediyorum öyle bir şeyimde başarısız olmasın istiyorum.. benim ailemde kimse lise mezunu olmadı bunu olmak bile başarı. okumayı halletmeden hayata atılmak yediremiyorum kendime her yerde problem olur gibi geliyor hiç çalışmadım iş yapmadım zaten karakterime yediremedim içim almadı.

Böyle işte

..

Zaten liseyi geçememek dönüm noktam oldu hayatta.. geçemiyorsam uğraşmak istemedim bu duruma getireceğim kendimi düşüreceğim için.. ama öyle böyle değil dersleri anlamıyordum tek başıma da olmazdı başarabileceğim bir şey değildi bende fazla uğraşmak seneye tekrar katılmak istemedim... Görüntülü online konuşmak da olmaz psikologla webcamım da yok kredi kartımda... Benim zayıf olmam için bu evde bağımlı olmamam lazım..

uyumla alakası yok kafam yapamadı dersleri hiç bir zaman çalışkan değildim ki kendim başaramazdım dersleri.. anlatamıyorum ki. en kolayı buydu en zorunu başaracak değildim ya bu karakterle müsade edersen özelden uzun hayat hikayemi anlatmak isterim.

Kendini nasıl geliştridiğine dair 12 gün önce sorduğun soruya baktım az önce , benim bunları yapmam değil olması şaşılacak şeydi zaten.. Özgüvenim yok herşeye yabancı kaldım bunun tembellikle alakası yok kafam antin kuntin işlere ermiyor ama çok sıkıldım nerden nasıl başlıcağımı bilmiyorum..

Hayvanım var zeten faydası yok eve kapan kapana

Sana özelden mesaj gönderemiyorum niyeyse https://www.youtube.com/watch?v=2DfZVn_FPSM Hayatım bu videoda sonuna kadar izle

Bende istemezdim böyle olmasını bazı olanaklar beni buraya attı.. düzelmek öyle yaşamak bu rahat yaşamdan daha zor imkansız geldi benden uğraşmak bu yolda yorulmak savaşmak yenilgi almak istemedim.. Zaten en önemlisi özgüven sorunu yaşıyorum Ne yapılırsa yapılsın özgüvenim gelmiyor bazı şeylere de aklım yetmiyor almıyor. evet öyle sanıyorum bir kuzenim var hayat ona güzel , Evet lisedeyken derslerde başarılı değilsem her şey bitti kaldı orda.. liseyi bile geçemedin nasıl bir psikoloji altında hissettiğimi bilemezsin zaten görmeyen 1 gözüm duymayan 1 kulağım insanların herşeyinde sorun olacağını hissettim ve zaten gerçekden hayata yabancı olduğumu bir çok şeyin nasıl olduğuna nasıl yapıldığına aklım yetmedi bende geri çekildim.. 16 yaşından beri bu 25 yaşıma kadar gençliğimi yaşayamadım.. bu 9 sene hiç de zayıf olmadım kilo yüzünden dengem hep düşer zaten.. Çünkü benim içimde iş yapma çalışma arzusu erdemi yok kendime yediremedim kilo verilir , diş yaptırılır ama parayla saç deri için hastaneye gidilir bakım yaptırılır ama para ve bakım istiyor ve ne yapmak sürekli ne için , vücut çatlakları hiç gezmez her yerimde dövme gibi boyum uzamaz , görmeyen 1 göz duymayan 1 kulak önemli değil 1 rer sağlam olanlarla yaşamayı öğrendim. o kadar dert etmiyorum ama bir yerde biriyle karşılaşsam zan altında olmak istemem olacağı varsa hiç olmasın daha iyi derim.. kendini sevmek bütün kusurlarına rağmen kapasiten ortada zaten özgüvenin yok çalışmak bile istemiyorsun bunlar olunca böyle.

Benim yeteneğim olan hiç bir alan yok gerçekden hiç bir şeye elim yakın değil ben şu işi yaparsam mutlu olurum gibisinden hiç düşünmedim aklım hiç bir şeye çalışmaz hesap kitap bilmez , spor , yüzme anlamaz , resim heykel çizmez , aklıma meslek gelmiyor başbakanlık bile olsa çağırsalar ben gitmem. gerçekden bir şeye yeteneğim yok sen kız aklınla kafan ticarete basıyor ama daha erkek halimle hiç iş yapmadım çok farkımız var , Sordun mu hiç bir şeyleri düzelmek için çabalamak denemek için neden harekete geçmediğime özgüvenim eksik kendimi herşeye yabancı hissediyorum denemeye çalışsam bile bu kapasiteyle yenilgi üstüne yenilgi alıyorum cahillik yabancılıkdan. sanki bir şeyleri denemeye çalışınca herşey hemen yoluna girecek,

Nasıl yeneyim korkularımı herşeye oldum olası yabancı ve geri hissettim kafama bir aktivite yapmak gelse nerde nasıl yapılır nasıl gidilir nasıl oynanır onu bile bilmem bu konuda. korkularımı yensemde yine geri kalırım bir çok şeye. karamsar konuşuyorum belki ama gerçek bu.. olsun ben fit uzun boylu olayımda yine kırıcı konuşsunlar önemli değil en azından ben kendimi bir şey sanayım dev aynasında göreyim olmaz mı , elimde mi bu bir şeyleri değiştirmek yol iz bilmiyorum evden bir uzaklaşsam kaybolacak hissine kapılıyorum eve nasıl dönüceğimin hesabını yapıyorum denemeye çalışıyorum ancak benim yapabildiklerim koca okyanusta bir iki çırpınış oluyor , nasıl gideyim aracım yok kim götürcek hastanenin yolunu bilmem dediğin bölümlerin kesinlikle bakacağını ne malum hemen piskiyatri piskoterapimi mi verecek sanki 1 saaat uzun uzun , diyorum sana dışarda uğraşacak bir işim olmadıkdan sonra kendine bakmanın ve iyi sonuç alsan bile ne faydası var evden çıkmıyorsun yine başa dönecek yine çaresiz hissedeceksin , engelli kimliğim damgam maaşım bile var , tüm yetkim abimin üzerine geçti böyle saldım hayatı.. bu ortam oldukça kilo veremem , hayatta da hedeflerim istediğim şeyler yok aklıma gelmiyor kız gelse bile hadi ordan dicem o derece , kapımın önü hep aynı yer ben hep aynı yer göre göre bu hale geldim zaten.. bu yaşam tarzında tek tek herşeye sadık olmak çok zor.

Aileme kusur bulma napsınlar köylü cahiller , babam öldü benim annemde yaşlı ve öyle herkesin annesi gibi gösterişli , akıllı , görgü uslüplu değil , abimlerimde öyle hepsi kendine bakıyor.. ben istemekden sonra zaten kimse de sıkıştırmıyor. herkes kendi düşünde.

getirirsin eminim zaten çok sınıf farkımız var en önemlisi kendine güvenin var ben bir çok kızın yaptığını bile yapamam zaten bu hiç acıtmıyor girmek istemediğim için olaylara tam 9 yıldır herşeye dışardan izleyeek söylüyorum başkaları yaşıyor kendi hayatına bakıyor ben ise onları izliyorum ben diye bir şey yok. keşke yemek yapmasam kendime en azından obez olmaz bu kiloda olmazdım her gün yapıyorum ama hepsi hazır gıda ve et midem obezite çünkü başka yemek istediğim bir şey olmuyor.

Telefonumda internet yok dışardayken giderken bakamam , gitmek kim ben kim kim götürcek nerde inilir geldik mi gelmedik mi hiç bilmiyorum hazırlan giyin bir sürü işe girişesim yok zahmete ve hemen hepsi bacak değiller , hayat sandığımdan daha zor , Hayat düşündüğünden daha basit diyorsun o yüzden mi ben herşeye yabancı hissediyorum mesela bir cafe , bar , ortam görmeye aktive hobi edinmeye gitmeye bu yüzden mi basit olduğu için mi yabancılık çekiyorum zor geliyor.

Keşke , kimse senin ve ya başka gibi görgülü sorumluluk sahibi biri değil benim ailem cahil kilo almam için her gün de bir şey alırlar.. ama annem olsan ve bana yine böyle davransan yine akıllanmazdım ben sanki.

hayır bazı şeyleri yapamıyorum gördüğün gibi dışarı çıkmayı denize gitmeyi filan felan , işte kendimi nasıl geliştireyim içimde iş yapma çalışma onun vermiş olduğu istek arzu erdem yok bende.. kendim ne istediğimi bilsem bu 9 sene kapanmam çok kötü etkiledi beni.. tek bildiğim bir şey var artık bu kilolarla daha fazla yaşayamayacak olmam.. dün kaç kere dengemi kaybettim.

Ama öyle düzelmek özgüven istiyor istikarar istiyor para istiyor bakım istiyor en önemlisi kafanı toplamak kendini güvenmek gerekiyor bende bunlar olmayınca böyle oluyor.. hemen düzelecek şeyler değil bir sürü zahmete gireceksin olumlu sonuç alacağın bile garanti değil en azından deneyeceksin ama inan gerçekden ne yapmam gerektiğini bilmiyorum kendime güvenim yok yerin dibindeyim nasıl gökyüzüne çıkacağımı bilmiyorum kafam çalışmıyor hayal edemiyor , 2 kere denedim çünkü çıkmayı 2 sindinde de olumsuz sonuç aldım koca bir okyanus benim aşmam gereken deniz ama daha bir iki çırpınışıda hemen pes edip boğluyorum. işte anla artık ben 25 yaşındayım ama çocuk gibiyim cafe , bar olsun 1 kez olsun bile gitmedim ki , yaşam biçimim yok ki sosyal anlayışım olsun.. Dedim ya kimse zorlamıyor herkes kendiyle ilgileniyor ister düzel ister düzelme diyorlar bana hiç bir şekilde zorlamadılar.. hatta dedim ya kilo almam için bugün annem abim kola ve karpuz , dondurma aldı.. herşeyi ye ye şiş. her istediğim yiyeceği alıyorlar.

En basiti şu kilolar 9 senedir şişman olarak yaşıyorum rahat uyuyamıyorum kabus görüyorum dengem düşüyor başım kayıyor yer sallanıyor bu denli kötü kilolar.. belki spor salonuna gitmek düzenli halledebilir bir şey ama çok sebep var böyle olmama.. obez oldum midem çok genişledi boğazımı kısıp tüm yiyeceklerden vazgeçip de spor salonuna gidemiyorum bir de hiç virüs aşısı olmadım bir de delta veryantı virüsü çıkmış burda görüldü ve bir de gitsem zayıf olsam sürekli yine başa dönüp kilo alıcam sürekli evde olduğum için , EN BÜYÜK ŞİKAYET ETTİĞİM ŞEY kilolar her yerimde fazlalık bıktım artık 9 sene böyle çektim özgüvensizliğimden ama artık işin sonuna geldiğimi düşünüyorum daha fazla kaldıramayacağım bu yükü üstümde.

Anlamadım ilk dediğini

hiç izlemedim bakmam öyle şeylere daha iyi , evet 100 kilo üstü değilim biraz altındayım ama bu bile 9 sene içinde bu piskolojiyle ölcek hissine kapılmama , kalbimin sızlamasına , dengemin düşmesi hiç yaşamadığımı anlmama , yer kaymasına , baş dönmesi , rahat uyuyamamasına , kabus görmesine herşeye yetti.

96.5 kiloyum ama bu gerek 9 sene hiç gezmeden eve kapanma piskolojimle bu yükü taşıyamıyorum artık dengemi kaybediyorum yer sallanıyor uyurken yatakdan zıplıyorum bildiğin gibi değil 96 buçuk kiloyu artık taşıyamıyorum

Hayır engelli maaşım var parayı ben alıyorum abim sadece yetkimi aldı.. 600 lira aylık o da işte boğazıma yeme içmemeye yiyecek içeçek almama gidiyor benim karar verme şeysim abimin üzerine geçti o zaten çöpçü kaç milyar maaşı var napsın benim 600 ü , yemek yemeye teşvik etmeleri sorumsuzlukları yüzünden cahil aile ne bilsin.

Obezim midem çok aç katı bir şey yiyecek her an illa yoksa gurulduyor her gün kola içecek çok dayanıksız çorba salata yoğurt kesinlikle doyurmuyor daha çok acıktırıyor obezim ben.. kapalı ortamdayım bir yere çıkmıyorum işim gücüm yok dışarda hiç işim yok midem de bu ortamda çok zayıf aç midem rahatsız olmasın diye kilo alacağımı da bilsem onu durdurmak rahat ettirmek için yiyorum napim.. Bahane öyle mi çıkmak istememekden bu durumdan 40 takla atıyorum değil mi ne kolay sen hiç yaşandın mı bu piskolojiyi nerden bileceksin. bir programa başvur diyorsun benim hiç aklım ermez öyle şeylere, iş yapmak istemi çalışmak erdemi bile yok içimde.

Sen 9 sene aşırı kilolarla kendini eve kapat hiç gezme sosyalleşme gör o zaman hangisi daha kötü durummuş , Eğer liseyi geçememişsem herşey müstahak dedim kendime , sen anlamıyorsun galiba ben tek başıma yardım almadan bir el uzatmadan ne yapacağımı kafamda ne tasarlayacağımı bilmiyorum bir baş yol gösteren olmalı başımda hayat koçu gibi , tek başıma kuramıyorum düşleri ANLASANA.. Anlattım özgüvensizlik hayata herşeye fazlasıyla yabancı ve geri olduğumu yüz defa söyledim.. liseyi geçemişsen kendini havan gururlanacağın herkes gibi eşit hissedeceğin bir şey olmayacaktı herşey en başından güzel olacaktı anladın mı yaşıtlarım şimdi ne yapıyorsa bende aynısını. 7 yıl önce liseyi mi bitirdiler bende o zaman olmalıydım bu yani. HERŞEYE on adım geriden geliyorum.. Anlatamıyorum sana derdimi reelde birinin yardımı olmadan ne hedefleyeceğimi bilmiyorum neyle uğraşacağımı yol gösteren yok.

Bende 9 sene ev cezası verdim kendimi hala cezamı çekiyorum insan gibi yaşamadım yaşıtlarım benden küçükler gibi hiç gezmedim 16 yaşından beri esir hayat yaşıyorum 25 yaşıma geldim bir çok şeyden mahrum hissediyorum kendimi , Özgürlüğümü almışlar hissediyorum hiç dışarda işim olmadı arkadaşlarım sevgilim olmadı ortam bilmedim eğlenmek için aktive hobi yapmadım.. diğer insanlar nasıl hayatını dolu dolu yaşıyorsa ben sadece uzakdan özendim onlara sen bir kız olarak 9 sene hiç gezmeden odanda bakımsız kalsan iyi miydi.. peki sen kaç kere kendini eve hapis ettin kaç sene sürdü. her gün aşırı kilolarında ölüm korkusu üstünde yaşadın mı... Biz burda dertlerimizi kıyaslamıyoruz ben kendime etmişsem sende kendine etmişsindir insan ne yaparsa kendini yapar.. KONUYU Dağıtma , ne çektin ya durup dururken sende bu acılara gelmeseydin SENDE AKILLI OLsan bütün bu ne diyorsan acıları yaşamazdın zaten.. bahanelermiş yol iz bilmem şunu yapmasını etmesini bilmem BAHANE OLARAK GELİYOR Değil mi sana , gerçekden şu an piskolojimle ne hissettiğimi bilmeksizin.. kendimi ben dev aynasında görüyor muyum sorsana buna ÖZGÜVENSİZLİK Deniyor... bahane benim gibi aynı durumu yaşamayan ama dışardan bildiğini söyleyene göre bahanedir.. biz burda piskolojimizi kıyaslamıyoruz senin mi benim mi zor diye.. BEN SANA Desteksiz biri bana yaşam koçu olmadan hayatı yenmem imkansız diyorum ULAN 2 ADIM ATSAM EVDEN DIŞARI Kaybolacağım piskolojisine giriyorum ne ANLATIYORSUN ya... Yaşadıklarında ölüm gibi o zaman neden gitmedin.

Özgüvensiz bir yere varılmıyor diyetisyene gittiğim de ne oldu kalıcı olmadı sürekliliği yok , psikologu da öyle hemen vermiyorlar Ben nerden bileyim psikolog almasını.. herşeye yabancı hissine kapılıyorum gerçekden yaşadığım için ve bu da sana bahane olarak geliyor , Ama gerçekden öyle dışarı adım atsam dış görünüşümden nefret ediyorum ve kafamda ne istediğime dair bir şey yok , Devlete de gidemiyorum araç yok götürcek randevu nasıl alınır psikoterapi vermiyor onlar , yapmışım ki söylüyorum değil mi sana uzakdan kolay gibi geliyor , ötesi zor geliyor tek tek zoruluklarla yol iz bilmiyorsun bu kapasite nereye kadar götürür bilinmez yapmadıklarım daha önce hiç yaşamadıklarımı yaşamak istiyorum fakat denemeye kalktığımda da ne kadar zorlandığımı biliyorum..

Sende sanki senin derdin benimkine göre daha zormuş gibi konuşuyorsun herkesin derdi kendine büyük , ee 9 sene kendimi kapatmışım eve normal değil mi en büyük derdi benim yaşadığım hissine kapılmak , Sende kendi olmak istediklerin şeylerle yüzleşsen senin elinde olsaymış kendini imkansıza düşük görme ne istiyorsan hedeflerin konusunda çabala sende.. Neden seçme şansın yoktu bunu bir sorgula kendine , kısıtlı kalmamak için zorla sende kendini.. Sen benin ne çektiğimi biliyor musun isteyerek yapmışmışım lisedeyken dersleri anlamadığım için bıraktım o gün bitti dedim liseyi bile geçemedin artık herşey daha kötüye varsın dedim bir şeyim eksik olmayacaktı lise mezunu illa olmalıydım üniversite illa okumalıydım bir şeyimde eksik kalmamalıydı.. Ama işte liseyi geçemeyince dedim bu iş buraya kadar hayatında hiç bir eksiklik kalmayacaktı ama kaldı dedim ki kendi kendime buraya kadar sırf lise mezunu olmadığım herşeyden mahrum eksik kalacağım hissine kapıldığım için istemeye istemeye bu duruma düştüm , kendi kendine yapmışsın deme kimse istemez bunu , hadi ordan Hayat kuzenime güzel herşeyi var ve kaç arkadaşı var nasıl mutlu yapan yapıyor ÖZGÜVENİ , para gücü , güveni olan yapıyor herşeyi aklını kullanan , yalan mı Özgüvenim yok mu , param yok mu , arkadaşım yok mu , kafam basmıyor yalan mı bunlar denediğimde nasıl bir psikoloji içine girdiğimi biliyor musun sen.. Benim tek sorunum herşeyi düzelip düzelmeyeceği konusunda içine girdiğim bu savaş dan yorgunluk yara almak yenilgi almak hissine kapılmak.

2 kere dediğin gibi yaptım gözüm karaydı ama kapasitem bir yere kadar gitti kilolarımla başım dertte 2 ay spor salonuna git evine dön yine başa sarıyorsun ötesini düşünmek hayal ettirmiyor sana yabancılık gerilik çekiyorsun hayat karşı , Kapasiten bir yere kadar kaldırıyor yapabiliyor ötesini aşmak ne bileyim çok büyük ÖZGÜVEN İstiyor bu da bende yok işte. Midem obeziteye döndü sürekli feast food şeyler istiyor eğer istediğini vermezsen rahatsızlık hissediyorsun karnında, evden başka zaman geçirebileceğim bir yerde yok ve bu kapalı ortamda ekmeksiz , etsiz , kolasız , tatlısız şeyler yemek de çok zor 3 gün diyet denedim tuttum ama bozdum bu ortamda bir yere kadar.. benim bilgisayar başında bütün gün evde olmamam lazım ama başka yapacak işim yok aktive hobi bilmem dış görünüşüm saçım dişim zaten kötü. bu ortamda egzersiz spor videolarından çok yemekler ön plana çıkıyor bu istediğim bir durum değil ev buna müsait ev , Sana bahane gibi geliyor ama yaşayan bilir biliyorum ki konuşuyorum değil mi çıkmak istiyorum bu durumdan ama olanaklar beni buraya atıyor... Haklısın fakat kendimi harekete geçiremiyorum

Video da ki adamın dediği gibi spor salonuna git hocaya söyle liste versin sürekli uy zayıflayınca dermatologa git saç ve saç derine baktır. dişciye git dişlerine baktır kanal , dolgu uygula çektir , implant taktır para ister , açık liseye yazıl liseyi biter , üniversiteye yazıl iyi bir yer tuttur , bir meslek seç , paranı kazan , para birektir , aktive hobi edin , kız arkadaş bul , çevre edin ne bileyim bunlar söylemesi basitte yapmaya gelince Hiç beklemediğin bir zorlu süreç seni işin ucunda istediğin hayatta olsa bir sürü savaş hepsi bir süreç olacak mı olmayacak mı benim tek başıma bunları bu kafamda halledebilir miyim bilmiyorum engelli kimliğim DAMGAM Ve engelli maaşım bile var bütün bu olumsuzluklardan kurtulupda binbir zorluğa girip de özgüvenim yerine gelmesi de ne bileyim denemeye kalksam şimdi bir yere tıkanır hissine giriyorum 2 kez daha önce denedim öyle oldu.

Benim elim ayağım tutuyor gözüm kulağım duyuyor fiziksel bir engelim zeka geriliğim zihinsel engelim hiç yok ama EN BÜYÜK ENGELİM Galiba tembellikden kurtulmamak Üşengeçlik , miskinlikden kendimi alıkoyamamam , Alem gibi alın teri kazanmayı Çalışmayı iş yapmayı kendime yedirememek miskinliğimden , Bak şimdi aynı dilden konuşuyoruz.. Ne bileyim liseyi okumayınca kendimi yetersiz hissedince hayattan kopduğumu hissettim.. Bir şeyim Eksik olmamalıydı eksik olunca bende daha büyük kötülülükler yapmak istedim kendime belki.. eğer kendimi eve kapatmasam bu kilolarla 9 sene çekilirmiydi belki de hiç yaşamadığım özgüveni kendimde görüp diğer gençler gibi herşeye elim uzanabilirdi ama ne bileyim ilkokul mezunu olmak büyük ağrıma gitti liseye yazılsam anlamam sadece çalışmak öyle hayatın ucundan tutmak içimdeki yan gelip yatma canavar herşeyi salma boşverme canavarı yüzünden olmadı.. Aşırı kilolarım sorun olmaya başladı her an öldüm ölecem ve ya ölmüşümde başka bir boyuttaymışım gibi geliyor burda beni artık bir şeyleri değiştirdin diyen ölüm korkusu diğer gençler gibi en doğal şeyleri yaşayamamak.. çok yalnızım ne zaman kendimde değiştirme cesareti bulsam hemen su koyveriyorum ilk iş spor salonuna gitmek kilo vermek ama daha cesaret edip de gidemedim.. Artık rahatlık içime işledi mi bilmiyorum çıkarmak isteyen beni çıkarınca deliğimden rahatlığım bozulacakmış hissi yüzünden herkese sataştığımın farkındayım.. Keşke en başdan normal bir insan olsabilseydim ama gerek göz ve kulak gerek de lise durumu beni herşeyi kötü yormaya itti özgüvenimin yok olmasına itti.. mutlaka kafamda bir gün herşeyi yoluna koyacağım umudu var ENGELLİ damgasından bile kurtulmakdan kendi işimin kendi paramın sahibi olmakdan ama nedendir bilmiyorum böyle kilolarla elimi kolumu oynatamadan ölüme gidiyorum ama sanki bir an önce öleyim der gibi her gün aynı şeyi yapıyorum.

Ben engelli kontajanından işe girmek istemem zaten çok kötü bir engelim yok. 1 kere girmiştim zaten engelli kontenjanından ama 1 gün bile dayanamadım nasıl olacak bilmiyorum içimde herkes gibi normal insan gibi yaşamak özgür olmak var ama dışımda yansıtamıyorum bunu işte.. Ama içimde işte iş yapma çalışma meslek sahibi olma duygusu yok diyabet oldum çok çişim geliyor çok susuyorum midem obez gibi akşama aç kalamaz. bütün kafamı işe verip geriye kalan bir kaç saatle gündelik işimi yapıp uyumak ne bileyim hiç yaşamadığım için garip geliyor.. AĞIR YAŞAMLAR İZLEMEM..

Bütün bu tek tek olumsuzları olumluya çevirip bu zamanda yorulmak istemiyorum sadece yenilgi almaları görmek istemiyorum.. Karamsarım belki ama gerçekden kendimi düzetlmek memnum olmadığım herşeyi tek başıma yapmak denemek nereye kadar gidebilir diyorum kendime bir yerde tıkanırsın. 25 Yaşındayım 1 kez olsun çalışmadım çalışmaya kendimi zorunlu hissetmedim , KEŞKE ANNEM OLSAYDIN DA SORUMLU BİR EBEVEYN OLSAYDIN... Benim kiler cahil hiç zorlamıyorlar... Anlamadım ki ben senin durumumu muhtaç bir aileye bakma zorunluluğun varsa yap tabi.. ne yaşadığını bilsem ona göre yapardım.. AMA ÖLÜMDEN BAŞKA HERŞEYE ÇARE VAR DERLER.. Ben gerçekden ne istediğimi bilmiyorum ama kuzenim gibi bir hayat sürmek isterdim açıkçası dışardaki insanların kötülüğünün bende farkındayım Ancak ben kendi küçük dünyamda istediğim yok şu an olan şeyleri yapmak istiyorum mesela kuzenim gibi 2 metre boy yapmayı sevgili olmayı, kıbrısta üniversite görmeyi , araba kullanmayı , heryeri gezmeyi eğlenmeyi , bir branşa bölüme ilgi duymayı gibi şeyler.. yani dış dünya sadece bana göre iyi olmalı tek olumlu olarak kendimi düşünmeliyim.. ama ne bileyim artık 9 senenin kapanmışlığın rahatlığımı bilmiyorum ama canım gidecek kilodan pahasına hala yemeye devam ediyorum ya ama gecenin sonunda baş başa kaldığımda Gece kilo yüzünden zıpladığıma rahat uyuyamadığıma sabah korkutucu kabuslar görmeye artık bıktım ama yaptığımda bir şey yok Şimdi bana verilebilecek en büyük ödül bu 9 senelik kilolardan kurtulmak yaşadığını hissetmek ama ona bile cesareti bulupda spor salonuna gitmiyorum spor yapsan zayıflasan evdesin yine başa sarıcan gibi geliyor. iş bul diyorlar ama karakterim almıyor nedense benim işimde zor senin gibi piskolojisi ayrı dert , parası ayrı dert özgüveni ayrı dert , NE İSTEDİĞİMİ GERÇEKDEN BİLMİYORUM.. Boşuna geldiğime inanıcam dünyaya. ama bir şeylerden rahatsız olacak olmuşum ki sıkılıyorum artık hiç yaşamadığım şeyleri tatmak yaşamak istiyorum...

Takip isteği attım mesaj gönderilemiyor.. benim bu soruda silinmiyor , derdim yaranı deşmek benimkinden kötü olamaz demek değil ama işte merak ettim.. Ben ne yapsam bilemiyorum içimde hiç çalışma isteği olmadı.

bekolas99