Bir Gencin Hayat Mücadelesi

Merhaba; Arkadaşlar hepimiz hayaller kuruyoruz, gerçekleşmesini umuyoruz öyle değil mi ? Benim'de hayallerim vardı, ama ne oldu biliyor musunuz ? Hadi başlayalım o zaman

Benim çocukluğum

Benim çocukluğum yoksulluk içinde geçti. Kursak denilen bir yer varya, işte herşey orada kaldı. Tek odalı bir evde dünyaya geldim. Babam seyyar satıcıydı. Çocukken en buyuk hayalim büyüyüp meslek sahibi olmak, güzel bir gelecek inşa etmekti. Hep çocuk kalmadım tabi ki, büyüdüm.

Fakat yoksulluk lise caglarinda'da peşimizi bırakmadı. Okulu bırakmak, aileme destek olmak zorunda kaldım. Ama hâlâ mutluydum, çünkü okumasam bile bir meslek sahibi olurum diye düşünüyordum.

Sanayide çalışmaya başladım. Kimi öptü, kimi tükürdü, hor gördü beni

Lise 1 de okulu bırakıp sanayide çalışmaya başladım. Tek hayalim mesleğimde ustalaşıp akabinde sanâtkâr bir usta olmaktı. Ama hayat bir kez daha attı tokatını bana.

Rahatsızlandım

Ayaklarımda ağrılar oluştu ve ben her doktora gidişimde bir şeyin yok cevabını aldım. Ayak tabanlarımda ki kemiklerde problem olduğunu öğrendim. Istanbul'a gidip bir ortopediste muayene oldum ve iki ayagimdan ameliyat oldum fakat duzelmedim. Sonrasında farklı hastanelerde, farklı doktorlar tarafından ameliyat oldum ama nafile.

Babam ile beraber bir profesörün kliniğine gittik

Son defa rontgenlerim çekildi ve hocamız bana şu cümleyi söyledi;

"Delikanlı ayaklarında doğuştan gelen yapısal bozukluklar mevcut, ne kadar ameliyat olsan'da ayaklarında problem olmaya devam edecek. Yapman gereken tek şey ayağını fazla yormayacağın bir meslek seçip, o meslek üzerinde ilerlemek" dedi.

Ayağımda problem olmasına rağmen askere alındım ve 1 ay sonra askere gideceğim. Herkes sevgili, aşk olayları yüzünden kendini bırakıyor, kendini üzüyor. Ben ise keşke sağlıklı olsaydim'da gerekirse hiç kimse beni sevmeseydi, aşık olmasaydı diyorum. Dışarıdan lise okumaya başladım. Askerde'de devam edeceğim. Askerden gelince ne yapacağım, hayatıma nasıl yön vereceğim diye'de düşünmüyor değilim. Ama umutsuz değilim. Ne zaman umutsuzluğa kapılsam aklıma şu hikaye gelir;

"Bir gün süt kovasına iki kurbağa düşmüş. Birisi biraz çırpındıktan sonra bırakmış ve boğulmuş. Diğer kurbağa çırpınmaya, zıplamaya devam etmiş ve bir süre sonra onun çırpınmaları sonucu sütün üzerinde tereyağı topağı oluşmuş, pes etmeyen kurbağa da bu tereyağ topunun üzerine çıkıp kovanın dışına zıplamış.Hayat dedikleri şey; doğumdan ölüme kadar mücadeledir"

Değerli dostlarım bu Bence de sizlere kendimden, çocukluğumdan bahsettim. şu an Hayatımı, mücadele mi satırlara dökerken gozyaslarim göz kapaklarımdan boncuk, boncuk süzüldü. Başka bir bence'de görüşmek üzere

Kendinize iyi bakın...