Şehit Kızı Olmak...

Hayata gözlerimi açtığımda, sen vardın karşımda... Kulağıma o ilk ezan okunduğunda, sen bakıyordun yanımda bana... Benimle emekleyişini unutamam baba... Ellerimden tutup "hadi kızım, hadi kızım" deyişini... Yürümeyi öğrenirken ben, sen hep düşmeme ramak kala yetişirdin, çarpmamı hep engellerdin...

Beni kreşe ilk bıraktığın günü hatırlıyor musın babacığım? Sanki beni "evlatlık" veriyormuş gibi, bir daha görmeyecekmiş gibi ağladın... Benden fazla ağladın... Ben biliyordum ama akşam gelip beni alacağını... Şaşırtmadın da... 10 saatlik bu ilk ayrılığımızda, gözlerinin ağlamaktan nasıl şiştiğini farkettim baba...

Sen hep başka sarılırdın bana... Sen hep başka severdin... Başka kokar, başka koklardın... Yorulurum diye hiç yürütmezdin beni... Hep omzunda taşırdın, yorulursan kolunda taşırdın... Neden hiç "yoruldum biraz in kızım" demedin ki sanki... Kalbin ne kadar güzel baba...

En sevdiğim şeydi, "kızım bugün nasılsın" sorun... Sana nasıl kötüyüm denir baba... Tabiki iyiyim... Anlattığın her şeyi doğrum bildim... Yaşattığın her anıyı kıymetli saydım... Bu kadar sevdiğim adam, bir kere vurmamış adam... Bir kere kızmamış adam... Ama sadece sert bir bakışı beni ağlatan adam....

Beni ilk gün okula götürüşün hala hatırımda... Sınıfın kapısında teneffüsü bekleyişin... O küçük yaşımda, senin kıyamadığın kızına, saldıran her yabancı çocuğu tersleyişin... Karnemi getirdiğimde, "bir tanecik kızım karnen çok güzel" deyişini... Bugün sen ne istersen onu yapalım deyişini....

Ama bir şeyi sevmiyordum baba biliyor musun? Kararsız kaldığım bazı durumlar vardı.... Acaba beni mi? Vatanını mı? Çok seviyordun... Her fırsatta ülkenin neresinde yangın varsa sen gidiyordun... Hep beni bırakıyordun... Ben gelemez miydim oraya baba... Kalamaz mıydım yanında... Bakamaz mıydım biraz daha...

Senin Asker olman kadar büyük bir onur hiç hissetmedim hayatımda... Hakkını veriyordun yaptıpın her işin, her görevin... Evet, seni çok özlüyordum ama, paylaşmak zorundaydım sanki, o çok sevdiğin vatanımla... Her gelişin, gidişinin acısını unutturacak bir süpriz ile dönerdin... Gönlümü ne mutlu edecek ise hep onu yapmak isterdin....

Yine bir göreve gitmiştin... Giderken bu sefer sana "baba artık gitmesen olmaz mı?" Demiştim... Sen ise "benim aklım sen böyle deyince sen de kalıyor kızım" demiştin... Ne yapayım baba, kimse senin kadar sıcak sarılmıyor bana... Ne yapayım, özlüyorum işte... Gitme kal istiyorum....

Ve bir gün gittin... Ama... Okula amcam geldi... Hadi gidelim dedi... Amcam çok üzgündü... Çok ağlamıştı.... Oysa ben çok sevinmiştim amcamı karşımda gördüğümde... Amcam öğretmenimle konuştuktan sonra, öğretmenim ağlayarak "hadi amcanla git" dedi... Bunun neresi hüzünlüydü ki... Neresi ağlamayı gerektirirdi...

Evimiz çok kalabalıktı babacığım... Evimiz Türk bayraklarıyla donatılmıştı... Her yer de bayraklar... Üzgün insanlar... Amcam elimden tutup eve çıkarıyordu beni... Amcalar, teyzeler "vah vah kızı da çok küçükmüş" diyordu... O kızın ben olduğumu nasıl bilebilirdim ki babacığım...

Beni odama götürdüler... Kötü şeyler olduğunu anlamıştım baba... Odama girince kapımı kilitledim... O kötü şey her neyse, duymak istemedim... Küçük aklım, hiç duymazsam hiç kötü bir şey olmazmış gibi olur sanıyordu... Kimse kapımı zorlamadı... Gelenler oldu... Sadece ağladığımı duydular...

İçeriden gelen bağrış, çağırış, uğultu artık beni korkutuyordu baba... Birden bir cesaret geldi ve kapıyı açtım... Amcam karşımda yere oturmuş beni bekliyordu... Ellerimle gözyaşlarını silip sordum ona "amca, babama bir şey mi oldu?" ... Amcam bana senin gibi sarıldı baba, senin gibi kokladı... Seni onda hissettim baba...

O andan sonrasını hatırlamıyorum... Ertesi gün uyandığımda herşeyi unutmuştum... Seni arayacaktım... Sesine ihtiyacım vardı... Ancak kapıyı açtığımda, herkes ağlamaya, üzülmeye, kahretmeye devam ediyordu.... Uyandığıma bin pişman olmuştum... Keşke uyanmasaydım baba...

Ve yine amcam elimden tuttu babacığım... Son bir görevimiz olduğunu söyledi... Camiye gelmiştik baba... Bütün askeri kıyafet giyenlerde senin yüzünü aradım baba... Hiç göremedim... İlerledik, baya bir insanın yanından geçtik... Sol yanıma resmini astı bir asker abi... Altında "şehidin kızı" yazıyordu...

En ön sıraya geldik... Amcam "baban orada kızım" dedi... Ama yatıyordun baba... Bayraklara sarılıydın... Tabutunu kucaklamak istedim o an... Yetmedi küçücük ellerim seni kucaklamaya... Elimi yüzünün geldiği yere koydum... "Baba gitmeeeeeeee" dedim... Baba gitme..... Gitme babaaaaa gitme... Gitme.....

Biliyorum gelmeyeceksin artık... Biliyorum.... Arkandan hep güzel şeyler söylerken silah arkadaşların, ben sadece tabutunu okşadım... Biliyordum, bu seninle son anlarım... Biliyorum bu sana son dokunuşum... Biliyorum, olmayacaksın artık....

Sonra seni omuzlarına aldılar baba... Küçük olduğuma en çokta burada üzüldüm biliyor musun?(biliyorum kızım.....) Seni taşıyamadım omuzlarımda... Ne olurdu biraz daha uzun olsaydım... Şimdi düşünüyorum da, asker abilere söylesem yardımcı olmazlar mıydı?

Mezarlığa gelmiştik babacığım... Son durağına gelmiştik yolculuğumuzun... Bende ağlamaya gözyaşı kalmamıştı... Çok yaklaştırmadılar burada sana... Üzüldüm ama çok... Dokunmak istemiştim son kez yüzüne... Hatırladığım tek şey arada sıyrılarak gördüğüm "bembeyaz" örtün...

Seni çok seviyorum baba... Hayallerimin aşkı... Kokusunu unutmayacağım... Sarılışını hep özleyeceğim... Ve asla unutmayacağım bir tanem... Sen üzülme orada sakın... Biz çok mutluyuz... Seni o kadar da çok özlemiyoruz... Bizi düşünüp ağlama oralarda olur mu?

Tüm şehitlerimize Allah'tan rahmet... Yakınlarına sabırlar dilerim...

#justtwatch