Peçete Satan Küçük Bir Kız...

Zincirlikuyu'da bir iş görüşmesinden mutlu bir şekilde ayrılmış, Çekmeköy'deki evime gidiyordum. Altunizade 'de metrobüsten indim, otobüs durağına doğru yürüyorum. Üst geçitlerin sonuncusunda merdivenden inmek üzereyim. Küçük bir kız oturmuş arkası bana dönük karşıya doğru bakıyordu. Giyimi de hiç eski ya da kirli görünmüyordu. Kim olduğunu yanındaki beyaz poşetten anladım.

Başındaki şapka olmasa çoktan baygınlık geçirmiş olurdu sanırım. Ayak seslerimden ya da gölgemden geldiğimi anladı arkasını döndü ve cok kibar bir şekilde 'Abi peçete alır mısın?' dedi. Öyle güzel söylemişti ki almasam içim yanardı. 'Peki alayım. Hangisini vereceksin?' dedim. Zaten iki farklı paket vardı ama içi aynıydı. Sadece onunla konuşmak istemiştim o an. Birini seçti verdi. Fiyatını sordum. 'Bir lira.' dedi. Eder mi? O an aslında ucuz bile geldi bana.

'Kaç yaşındasın sen?' diye sordum. Sekiz, dedi. Çok güzel bir gülüşü vardı ama kısa cevaplar veriyordu. 'İsmin ne?' diye sordum. Başını yana doğru yatırdı, 'Elif' dedi. O an afalladım. Öyle bir söyleyişi vardı ki, sanki Elif ismini ne kadar çok sevdiğimi benden daha iyi biliyordu. Yanında durmak, oturmak istedim. Ama gitmem gerekiyordu. Şapkasına parmağımla dokunup 'Sakın çıkarma bu sıcakta.' dedim gülümseyerek. 'Tamam.' dediğinde başı diğer tarafa yaslanmıştı.

Artık gitmeliydim, acelem vardı. Aslında peçeteyi geri vermek istiyordum, 'Gözünden yaş akan birini görürsen para istemeden ver ona.' diyerek. Vazgeçtim. O, bir sonraki denk gelişimizde sohbet etmek için bahanem olacaktı... Artık o kızla hep karşılaşmak istiyordum...