Bir insanın hayatından sessizce çıkmak mı daha ağırdır yoksa neden gittiğini açık açık söylemek mi?

​Bence ikisi de aynı kapıya çıkıyor; ha tek kelime etmeden çekip gitmişsin, ha uyduruk ucuz bir bahanenin arkasına sığınıp kaçmışsın. İkisinde de ortada adam gibi bir veda yok, sadece sorumluluktan korkup sıvışmak var.

​Olayın psikolojik tarafı çok basit aslında; bu tarz gidişler tamamen oturmamış bir karakterin ve içten içe yaşanan o gizli yetersizlik duygusunun dışa vurumu. Bir yetişkin gibi karşı karşıya gelip konuşmak olgunluk ve özsaygı gerektirir. Kendi hatasıyla, kendi küçüklüğüyle yüzleşecek duygusal kapasitesi olmayan insan, o ağırlığı kaldıramayacağı için en kestirme yolu, yani kaçmayı seçer. Çünkü açıkça konuşmaya kalksa, kurguladığı o maskenin altındaki omurgasızlık ve dürüst olamama ezikliği anında ortaya çıkacaktır.

​Böyle ucuz bahanelerle ya da çıt çıkarmadan gidildiğinde karşı taraf eksilmiş olmuyor. Sadece arkada yetersiz, duygusal olarak son derece ham ve karakterce bodur bir gidiş kalıyor. Kaçmak kolaydır; ama o sinsi kaçışın arkasındaki yetersizlik hissi insanın üstüne ömür boyu yapışır

Sessizce çıkmak zor olmaz illaki bi iletişim kalıyor ama yüzüne söylemek duyan içinde söyleyen içinde zor bence