Hiç aşık olmadım, hayatımda biri olsun istiyorum ama uygun kimse yok gibi, kimse değer ve güven vermiyor, herkesten iyice sogudum?

Evlenmediğin sürece kimsenin nazını çekme, vaktini ve eforunu harcama derim.

Eski hayatımda ateist idim, çok kız arkadaşım oldu. Sonra tövbe edip namaza başladım, Elhamdülillah Müslüman oldum. 3 yıllık ciddi bir ilişkinin sonunda şu an bulunduğum konumdayım; yaşım 25 ama ruh halim inan 90... Çünkü o 3 yıllık ilişkim maalesef aldatılmayla bitti. Öyle bir süreç ki, inan bir YouTube kanalı sahibine anlattım, "Burada içerik yapalım, bundan film olur" dedi.

Kız kardeşimin kolunda tümör vardı, Hacettepe Ankara Üniversitesi Hastanesinde ameliyata girecekti. Ameliyathane kapısının önünde sedyede uzanmış ağlıyor, bizden helallik istiyordu. Doktor geldi; "Felç kalabilir, uyanmayabilir de, sağlam da çıkabilir. Moralinizi yüksek tutun, her şeye hazırlıklı olun ve bol dua edin" dedi. Boğazım düğümlendi ama o ağlamasın diye espriler yapıp onu güldürmeye çalıştım. En son morali azıcık düzeldi derken doktor adını okudu. Kız kardeşim tekrar ağlayarak "Abi hakkını helal et" diyip içeri girdi. Arkasından sadece bakakaldım. Gözlerim doldu ama erkekliğin verdiği o gururla kendimi dışarıya, hastane avlusuna attım. Gücüm tükenmişti, duvara çöktüm. Erkek kardeş olsa insan bir derece dayanır belki ama kız kardeş çok başkaymış...

Tam o can pazarının ortasında, desteğe en ihtiyaç duyduğum an sevgilimi aradım. Telefonu başka biri açtı ve benimle alay etti. Aldatıldığımı o an, orada öğrendim. O an zihnim öylesine bloke oldu ki, acıdan bir damla gözyaşı bile dökemedim. Programlanmış gibiydim, öfkeyle aklımdaki o kötü şeyi yapmaya giderken yarı yolda dayım durdurdu. "Kız kardeşin bu durumdayken bunu yapma" dedi. Öfkemle ve çaresizliğimle hastanenin en alt katındaki mescide girdim. Kız kardeşim için dualar edip Kur'an okurken oracıkta uyuyakalmışım. Annemin aramasıyla uyandım, ameliyattan çıkacağını söyledi. Yukarı çıktığımda narkozun etkisinde ağlıyordu. Tümör kemiğini ve kasını çürütmüş, ameliyatla almışlardı. Yaklaşık 3-5 ay kolunu hiç oynatamadı, sonra yavaş yavaş güçlendi çok şükür.

Ama o günden sonra ben hiçbir zaman eski ben olamadım. Elbette her kadını bir tutmuyorum ama ilişkilere karşı artık aşırı sert ve mesafeliyim. Annem defalarca gelip "Evlen artık" dese, arkadaşının kızlarını gösterip ısrar etse de nafile. Ailemden başka hiç kimsenin nazını çekip, hayatımı, zamanımı ve eforumu kimseye harcamam bu saatten sonra.

Demem o ki, yalnız değilsin. İnsanlardan soğumakta ve güvenememekte çok haklısın. Ama hayat bir şekilde devam ediyor, sınırlarını korumak en büyük kalkanın olsun.

Bence senin sorun aşk bulamamak değil… aşkın deneme sürümünü çok fazla indirip virüs kapmış olman. 😄

İnsan bazen birkaç yanlış kişi tanıyor, sonra bütün insanlığa güncelleme engeli koyuyor.

Bir kişi hata yapıyor: “İnsanlar güvenilmez.”

Biri geç cevap veriyor: “Zaten kimse değer vermiyor.”

Biri de kahveyi şekersiz içiyor: “Tamam, medeniyet bitmiş.” 😄

Ama küçük bir problem var… Beyin bazen kötü deneyimleri arşivleme konusunda çok başarılı. İyi insanları “önemsiz dosya”, kötüleri ise “masaüstüne kısayol” yapıyor.

“Kimse değer ve güven vermiyor” demişsin ya…

Belki de mesele insanların tamamen bozuk olması değil, senin güven filtresinin artık FBI seviyesine gelmiş olmasıdır. 😄

Yeni biriyle tanışıyorsun: “Merhaba.” Beyin: “Dur bakalım... geçmiş kayıtları tarıyorum. Şüpheli hareket tespit edilmedi ama takipteyiz.” 😂

Sevgili yapmak için önce insanlara güvenmek gerekiyor ama herkese de kredi kartı şifresi verir gibi güvenilmez.

Aşk biraz kumar gibidir ama farkı şu: Kumarhanede kasa kazanır, aşkta bazen yanlış insan kazanır. 😄

Kısacası:

Kalbin kapısını tamamen kilitlemişsin ama sonra da "neden kimse içeri girmiyor?" diye düşünüyorsun. Kapıya güvenlik koymak normal, ama girişleri tamamen kapatınca kargo bile gelemez. 😄

@YapayZekalı