Türk erkeklerle ciddi ilişkilerde hep kusurlu ve değersiz hissetmek neden bu kadar normalleşti?

Şöyle geçmişte kimlerle konuştuğumu düşündüğümde yani evlilik niyetiyle biriyle tanışmak anlamında hepsinin Türk olduğunu fark ediyorum. Türkiye’den ya da Almanya’dan olmaları fark etmiyordu. Hepsi çok farklı insanlardı ama bazı şeyler az ya da çok hep aynıydı.

Ben hep kendimi rahatsız hissettim. Hep kendimi küçük hissettim. Hep eksik, yetersiz, kötü ve değersiz hissettim.

Bazılarında bunun sebebi geçmişimdi, yani hastalığım. Bazılarında ise başka nedenlerdi. Ama ne söylersem söyleyeyim, hep bana karşı kullanıldı ve bazı şeyler yüzünden daha az değerliymişim gibi davranıldı.

Hiçbir zaman kendimi değerli hissettiğim ya da bir kraliçe gibi muamele gördüğüm bir durum olmadı.

Doğrudan ya da dolaylı olarak aşağılandım ve hep benim daha az güzel taraflarıma indirgendim. Sanki sadece onlardan ibaretmişim gibi ve sanki o şeyler o kadar kötüymüş ki, hiç iyi özelliğim yokmuş gibi davranıldı. Bu olumsuz şeylerle en çok hastalığım kastediliyordu.

Ayrıca mesela özgürlüğüne çok düşkün biri olmam da sorun edildi. İnsanlar seni olduğun gibi kabul etmeyince, ya hakaret ediyorlar ya da seni “kötü mal” gibi aşağılayıcı şekilde nitelendiriyorlar. Hatta bazıları, “hiç yoktan iyidir” der gibi, böyle bir “kusurlu kadın”ı tercih ederim diye düşünebiliyor. Bu gerçekten çok aşağılayıcı bir bakış açısı.

Bu neredeyse %99 aynı bir döngü. Türk bir erkeğin nereden geldiği ya da kaç yaşında olduğu fark etmiyor. Birçok şey birbirine benziyor. Kimisi diğerinden daha kötü, kimisi daha iyi olabilir. Ama bazı şeyler hep aynı kalıyor.

Ve işte bu yüzden ben bu sayfayı kapattım.

Farklı farklı ülkelerden insanları tanımaya başladım ve dünyalar kadar fark var o kadar değerli, o kadar iyi hissediyorum ki, bana çok iyi hissettiriyorlar insanlar..